Λέγανε οι παλιότεροι πριν μιλήσεις βούτα τη γλώσσα στο μυαλό. Στην περίπτωση του Δημάρχου Άργους μάλλον δεν υπάρχει τέτοιο ζήτημα. Απορούμε πως βρήκε το θάρρος να πει στα ελληνικά αυτές τις λέξεις που ουσιαστικά δικαιολογούν την εκτέλεση του 20χρονου Θοδωρή Ζαβραδινού-Καραμπαμπά και να θέσει δημόσια την αλληλεγγύη του στους «άδικα προφυλακισμένους» μπάτσους εκτελεστές.

Λέμε για το θάρρος του στην ελληνική γλώσσα γιατί τέτοιες απόψεις μάλλον ταιριάζουν στους λευκούς ρατσιστές ΚΚΚ στις ΗΠΑ, οπότε θα γίνονταν κατανοητότερες αν τα έλεγε στα… αμερικάνικα!

Κάποιοι τρέφονται από το εμφυλιοπολεμικό κλίμα στο όνομα δήθεν του «νόμου και της τάξης» και ξεμακιγιάρονται από τις δήθεν δημοκρατικές αξίες που υπηρετούν ως θεσμοί. Δηλώσεις του απόπατου και θέσεις από τον Δήμαρχο του Άργους που θα ζήλευαν ακροδεξιά και νεοναζιστικά μορφώματα.

Ας δούμε τι είπε ο Δήμαρχος (ο τονισμός δικός μας):

«Τις τελευταίες ημέρες η πόλη μας βιώνει μια βαθιά κρίση μετά το τραγικό περιστατικό που κατέληξε στην απώλεια ενός 20χρονου συμπολίτη μας.

Ως Δήμαρχος Άργους-Μυκηνών, ως νομικός αλλά και ως πολίτης αυτής της χώρας, οφείλω να μιλήσω έξω από τα δόντια και χωρίς στρογγυλέματα. Το θέμα είναι πολύ σοβαρό για να κρυβόμαστε πίσω από λέξεις.

Η απόφαση για την προφυλάκιση των δύο αστυνομικών μας γεμίζει προβληματισμό.

Η προφυλάκιση, σύμφωνα με τον νόμο, δεν είναι προκαταβολή ποινής ούτε μέσο ικανοποίησης της κοινής γνώμης. Είναι ένα ακραίο περιοριστικό μέτρο που εφαρμόζεται όταν ο κατηγορούμενος είναι ύποπτος φυγής ή ύποπτος τέλεσης νέων αδικημάτων. Στην προκειμένη περίπτωση, μιλάμε για δύο οικογενειάρχες, δύο στελέχη με πάνω από 20 χρόνια έντιμης υπηρεσίας στην πρώτη γραμμή, χωρίς καμία σκιά στο παρελθόν τους. Δεν υπήρχε βέβαια κανένα προηγούμενο με το θύμα, ούτε καμία πρόθεση. Υπήρξε μια στιγμή ακραίας έντασης στο πεδίο. Ηθικά και νομικά, η προφυλάκισή τους μοιάζει περιττή και γεννά την εύλογη υποψία ότι η μεγάλη δημοσιότητα βάρυνε στην κρίση των δικαστών.

Οι δικαστές, όμως, πρέπει να κρίνουν με το γράμμα του νόμου και όχι υπό το βάρος της τηλεοπτικής δημοσιότητας.

Από την άλλη πλευρά, ακούσαμε τη μητέρα του θανόντος να αναφέρεται στα σοβαρά προβλήματα συμπεριφοράς και την ιδιαιτερότητα του παιδιού της. Εννοείται ότι ένας νέος άνθρωπος χάθηκε και αυτό είναι ένα τραγικό γεγονός που δεν επιδέχεται σχετικοποίησης.

Το ερώτημα όμως είναι αμείλικτο: Όταν γνωρίζεις ότι ένας νέος άνθρωπος αντιμετωπίζει τέτοια προβλήματα, πώς τον αφήνεις να κυκλοφορεί στους δρόμους της πόλης, οδηγώντας επικίνδυνα και θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο ζωής αθώους πολίτες; Τι έκανες για να αποτρέψεις ένα τέτοιο συμβάν; Πώς διαφυλάσσεται αντίστοιχα η κοινωνία; Αν εκείνη τη μέρα το όχημα αυτό παρέσυρε και σκότωνε ένα παιδί στους δρόμους του Άργους (μια πιθανότητα απολύτως ορατή με βάση τη συμπεριφορά του) τι θα λέγαμε σήμερα;

Η δουλειά των αστυνομικών του δρόμου είναι καθημερινός πόλεμος. Αντιμετωπίζουν την παραβατικότητα με ελλιπή μέσα, χαμηλούς μισθούς και ανάγκη για περισσότερη εκπαίδευση. Αν ως κοινωνία τούς “σταυρώνουμε” σε κάθε λάθος χειρισμό κάτω από συνθήκες ακραίας πίεσης, το μήνυμα που στέλνουμε είναι καταστροφικό: τους αναγκάζουμε να αδρανήσουν. Αν συνεχίσουμε έτσι, αύριο ο κλέφτης θα είναι μέσα στο σπίτι μας, θα καλούμε την αστυνομία και εκείνοι θα έρχονται μετά από μισή ώρα, απλά για να καταγράψουν το συμβάν, επειδή κανείς δεν θα ρισκάρει πλέον να βάλει το χέρι του στη φωτιά.

Το Άργος χρειάζεται αστυνόμευση. Χρειάζεται μια αστυνομία με κύρος και αυτοπεποίθηση, στην οποία ο πολίτης θα μπορεί να στηριχτεί τη δύσκολη στιγμή».

Διαβάζοντας αυτό το παραλήρημα του φανατισμένου Δημάρχου, απορείς:

Μιλά για οικογενειάρχες (λες και αυτό από μόνο του είναι τεκμήριο αθωότητας, τι και αν σκότωσαν έναν συμπολίτη τους, κάνοντάς τον σουρωτήρι), μιλά για κλέφτες (λες και η συγκεκριμένη υπόθεση είχε σχέση με κάτι τέτοιο ώστε να το επικαλεστεί), μιλά για σταυρωμένους μπάτσους (λες και είναι δύο αθώα αστυνομικά όργανα, που, από τη μία είναι έμπειρα και οικογενειάρχες από την άλλη δοκίμαζαν τις ικανότητές τους στη σκοποβολή απέναντι σε έναν άοπλο νεαρό που τρέχει από φόβο).

Στεκόμαστε στον Δήμαρχο γιατί είναι ένας κομβικός θεσμός για την τοπική κοινωνία, ο οποίος την πολώνει, την φορτώνει τοξικότητα αλλά και ταξικότητα. Μιλά προκλητικά ενώ κουνά και το δάχτυλο στην «κακή» μητέρα. Θα πρέπει να γνωρίζει ότι ο κατασταλτικός πόλεμος χαμηλής έντασης με τους φτωχούς, τους απόκληρους, τους κοινωνικά περιθωριακούς και τη νεολαία δεν έχει πάντα τα επιτρεπτά για την εξουσία αποτελέσματα, δηλαδή την υποταγή και τον φόβο.

Ο Γιάννης Μαλτέζος μάλλον βλέπει καουμπόικα…

Τα πολλά λόγια είναι φτώχια, η φασιστοποίηση του πολιτικού συστήματος και των θεσμών σε ένα περιβάλλον ταξικής πάλης, ταξικού μίσους, ταξικών ανισοτήτων και αντιθέσεων που διαρκώς γεννιούνται στον ελληνικό καπιταλισμό που βρίσκεται υπό ιμπεριαλιστική κηδεμονία, θα πρέπει να τρομάζει όχι το προλεταριάτο και την οργισμένη νεολαία μα την άρχουσα τάξη και τους θεσμούς της. Οι τάφοι πληθαίνουν για τα παιδιά του ελληνικού λαού, η αδικία σκιάζει όλο και πιο πολύ το κοινωνικό σύνολο. Οι μαυροφορεμένες μάνες σα να μαζεύονται πολλές…