Η προφυλάκιση δύο αγωνιστών του ακηδεμόνευτου ανταγωνιστικού κινήματος, των ταξικών και κοινωνικών αγώνων για την υπόθεση της Μαρφίν, με στοιχεία που ντρέπεται και η ντροπή γι’ αυτά, δείχνει για άλλη μια φορά ότι ζούμε σε ένα σάπιο πολιτικό και βάρβαρο οικονομικό σύστημα.
Η ντόπια άρχουσα τάξη με την κρατική μηχανή της προσπαθεί να δείξει «έργο» και να κινηθεί δήθεν αποτελεσματικά, για να αποδώσει δικαιοσύνη για ένα τραγικό γεγονός, που είναι η ίδια υπεύθυνη. Η ντόπια αστική τάξη και το κράτος της χτύπησε τον λαό μας με κάθε μέσο, για να περάσει η αναδιάρθρωση των μνημονίων και να γλιτώσουν τον ελληνικό καπιταλισμό. Αυτή ευθύνεται για όλους τους νεκρούς εργαζόμενους στην Ελλάδα μεταξύ των οποίων και οι εργαζόμενοι της Μαρφίν.
Την περίοδο 2010-12 η καταστολή εμπόδισε το λαϊκό κίνημα και τον αγώνα του ελληνικού λαού ενάντια στα μνημόνια και την ιμπεριαλιστική εποπτεία.
Οι μνημονιακές κυβερνήσεις των «προθύμων» μάτωσαν πορείες με τα ΜΑΤ, χτύπησαν εργαζόμενους ανελέητα, τρομοκράτησαν εργατικά σωματεία, τραυμάτισαν και έστειλαν στα νοσοκομεία διαδηλωτές και λαϊκούς ανθρώπους κάθε ηλικίας. Φυλάκισαν αγωνιστές και αγωνίστριες. Έφτιαξαν εργοστάσιο πολιτικών και συνδικαλιστικών διώξεων. Λασπολόγησαν ό,τι κινιόταν ενάντια στην πολιτική της λιτότητας και του δόγματος σοκ, που επέβαλλαν οι ιμπεριαλιστές δανειστές. Μεταχειρίστηκαν κάθε μηχανισμό όπως τους φασίστες και όλους όσοι υποτάχτηκαν και έκατσαν καλά, όταν θέριευε ο οργισμένος λαός που έβλεπε να του παίρνουν δικαιώματα που γι’ αυτά χύθηκε αίμα.
Εκείνη την περίοδο η πάλη των τάξεων, η σύγκρουση των από κάτω με τους από πάνω, η πολύμορφη πάλη που έσπαγε τη «μεταπολιτευτική ειρήνη» έδειξε ότι ο λαϊκός παράγοντας μπορεί πραγματικά να στριμώξει την αντιλαϊκή μειοψηφία των αστικών επιτελείων, τη ντόπια αστική τάξη και τα συμφέροντά της. Η περίοδος αυτή (ανολοκλήρωτη όσον αφορά τα προτάγματά της) θα είναι πάντα ένας εφιάλτης για τη δικτατορία του κεφαλαίου και την ιμπεριαλιστική εξάρτηση. Ειδικά στις σημερινές συνθήκες βαθιάς κρίσης και ανειρήνευτων αντιθέσεων.
Τα τρία μνημόνια που δόθηκαν ως δώρο σε ξένους και ντόπιους δυνάστες από το αριστεροδεξιό πολιτικό προσωπικό της αστικής τάξης είναι η εφαρμογή της διαδικασίας λεηλασίας και το ξεπούλημα της χώρας που ζούμε σήμερα εδώ.
Κάθε έγκλημα σε χώρο δουλειάς, κάθε αυτοκτονία συνανθρώπου, η διάλυση του κοινωνικού ιστού, κάθε άπορος, φτωχός, άνεργος, άστεγος, κάθε πεταμένος σε ένα ράντσο, κάθε αμόρφωτο παιδί, κάθε κανιβαλική αρένα σε προαύλιο, σε εργοστάσιο, σε πλατεία, κάθε περιθωριοποιημένος νέος, κάθε φτωχοδιάβολος, κάθε σαλταρισμένος προλετάριος, κάθε χτυπημένος από το εντατικοποιημένο καπιταλιστικό κάτεργο, κάθε απελπισμένος συνταξιούχος, κάθε γυναίκα διπλά και τριπλά εκμεταλλευομένη, κάθε δολοφονημένος παρίας από την αστυνομία, κάθε βάρβαρη συνθήκη οξύνθηκε από αυτές τις πολιτικές, τα μνημόνια που προσάρμοσαν με τη βία, την οποία επέβαλλαν στην εργατική τάξη και στον εργαζόμενο λαό.
Ο ταξικός εχθρός γύρισε το χρόνο 16 χρόνια πίσω, ξαναγύρισε στον τόπο του εγκλήματος νομίζοντας ότι θα ξεχαστεί η δική του ευθύνη για το ξεπούλημα της χώρας στους ιμπεριαλιστές δανειστές και στους καπιταλιστές.
Ξέρουν ότι το παραμύθι δεν έχει δράκο. Το ταξικό, λαϊκό, ανταγωνιστικό κίνημα να δείξει τα δόντια του και να γκρεμίσει κι αυτήν τη σκευωρία.
Η μόνη δικαιοσύνη η προλεταριακή!
Κάτω τα ξερά σας από τους αγωνιστές.
Άμεση απελευθέρωση των δύο συντρόφων που προφυλακίστηκαν για τη υπόθεση της Μαρφίν