Ακόμα ένα εργοδοτικό έγκλημα συνέβη στις 9 Ιούλη. Έγινε έκρηξη κατά τη διάρκεια εργασιών οξυγονοκόλλησης σε επιχείρηση σκραπ στη Βιομηχανική Περιοχή στον Ασπρόπυργο, από την οποία προκλήθηκε φωτιά που οδήγησε σε δεύτερη έκρηξη. Το αποτέλεσμα, μέχρι στιγμής, είναι ένας νεκρός (54 ετών) και 10 εργαζόμενοι τραυματίες, οι δύο από αυτούς σοβαρά.
Η ιστορία ίδια όπως με όλα τα εγκλήματα, από τα Τέμπη και τη Βιολάντα μέχρι κάθε εργασιακό κάτεργο: Οι εργαζόμενοι, συνδικάτα και σωματεία προειδοποιούσαν για την εγκατάλειψη που επικρατεί σε μια περιοχή που εργάζονται δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενοι, έλεγαν και ξανάλεγαν πως υπάρχει κίνδυνος μέχρι και για βιομηχανικό ατύχημα που μπορεί να επηρεάσει ολόκληρη την περιοχή. Και; Φωνή βοώντος…
Αυτό που έκαναν οι εργοστασιάρχες του Ασπροπύργου τη στιγμή που οι εργαζόμενοι πεταγόντουσαν από τους χώρους που εργάζονταν χωρίς ανάσα από τις αναθυμιάσεις, τη στιγμή που τουλάχιστον τρεις άνθρωποι που πήγαν για μεροκάματο έβγαιναν καμένοι και οι φλόγες συνέχιζαν να καίνε, ανάγκαζαν τους εργαζόμενους να συνεχίσουν να δουλεύουν στις γύρω επιχειρήσεις (!). Μη τυχόν και χαθούν οι εργατοώρες στην παραγωγή που τους φέρνουν κέρδος. Η καθημερινή εκμετάλλευση των εργαζομένων δεν τους αρκεί… ακόμα και όταν αυτοί κινδυνεύουν να πνιγούν σε καπνούς και αναθυμιάσεις. Θα μας πουν σκληρούς αν πούμε ότι βλέπουν τους εργαζόμενους ως αναλώσιμα υλικά;
Τα αφεντικά δεν δρουν αυτόνομα και έξω από το εκμεταλλευτικό οικονομικό σύστημα του καπιταλισμού. Η κλοπή που διεξάγουν είναι νόμιμη από το κράτος τους που τους παρέχει ανοιχτό πεδίο να δρουν στην ελεύθερη αγορά με αναρχία στην παραγωγή. Δεν υπάρχουν αυταπάτες πως από τη μια μέρα στην άλλη, θα παρθούν μέτρα, από όποια κυβέρνηση, που θα κάνουν τα εργατικά ατυχήματα να πάψουν…
Το ζήτημα που θα προκύπτει κάθε φορά που η εργατική τάξη θρηνεί ένα ακόμα θύμα είναι ο αγώνας για την ενότητα και την οργάνωση αυτών που πουλάνε την εργατική τους δύναμη για να ζήσουν. Το προχώρημα της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης έφερε τις μάζες των εργατών και εργατριών, όλου του εργαζόμενου λαού να ζουν ακόμα πιο στριμωγμένα, ακόμα πιο εφήμερα σε ένα αβέβαιο μέλλον ακόμα και για την ίδια τη ζωή τους. Ο προπαγανδιστικός μηχανισμός των αρπακτικών του κεφαλαίου κάνει τα πάντα για να διασπά και να λοιδορεί τις προσπάθειες για ανασυγκρότηση του ταξικού κινήματος ενώ, παράλληλα, το τροπάρι της ανάθεσης και των γραφειοκρατικών διαδικασιών από όλους όσοι έχουν υποτίθεται αναφορά στην εργατική τάξη θα παίζουν τον ίδιο ρόλο. Υπέρ δηλαδή του Κεφαλαίου και της ταξικής εκμετάλλευσης.
Το αίμα των προλετάριων δεν αφήνει περιθώρια για αεράτες «ταξικές» καταγγελίες και τσιτάτα για οδήγημα στις κάλπες που θα αλλάξουν δήθεν τους συσχετισμούς. Μέσα στους χώρους δουλειάς κυριαρχεί η σιωπή, υπάρχει ο φόβος του απομονωμένου εργάτη, επικρατεί ο τρόμος του να βρεθείς εκτός εργασίας και όλα αυτά πρέπει να τα κοιτάμε κατάματα και να προωθούμε την ασίγαστη δουλειά μυρμηγκιού μέσα στα καπιταλιστικά κάτεργα, να προωθούμε τη ζύμωση και να χτίζουμε την ταξική ενότητα απέναντι στους δολοφόνους καπιταλιστές και τα τσιράκια τους.
ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΑΙΜΑ ΕΡΓΑΤΩΝ
ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΕΙΑ