Πώς μπορεί να χαρακτηριστεί η μεγαλειώδης στρατιωτική παρέλαση της εθνικής γιορτής του γαλλικού ιμπεριαλισμού αν όχι σαν μια πασαρέλα πολέμου; Οι Γάλλοι, όπως και όλοι οι ιμπεριαλιστές, με αυτές τις φιέστες ντρογκάρουν από τη μία το πόπολο και από την άλλη δείχνουν την πολεμική ισχύ τους στον «έξω κόσμο» και στους αντίπαλους ιμπεριαλιστές.

Τι είχε το γαλλικό μενού στην πασαρέλα; 50.000 πολίτες που παρακολούθησαν κάτω από τον καυτό ήλιο στα Ηλύσια Πεδία την παραδοσιακή παρέλαση μαζί με 25 αρχηγούς ξένων κρατών και κυβερνήσεων. Αγήματα καθεμίας από τις 35 χώρες της «συμμαχίας των προθύμων» για την Ουκρανία παρήλασαν στη Λεωφόρο των Ηλυσίων Πεδίων μέχρι την Πλας ντε λα Κονκόρντ (Πλατεία της Ομονοίας) υπό το βλέμμα του προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας Εμανουέλ Μακρόν. Περισσότεροι από 6.700 πεζοπόροι στρατιώτες, 98 αεροσκάφη, 31 ελικόπτερα και 315 οχήματα: ποτέ δεν είχε παρελάσει τόσο μεγάλος αριθμός στρατιωτικών ανάμεσα στην Αψίδα του Θριάμβου και την Πλας ντε λα Κονκόρντ για τους εορτασμούς της Ημέρας της Βαστίλης.

Την παρέλαση άνοιξε το σμήνος Patrouille de France. Η παρέλαση σχεδιάσθηκε ως «στρατηγικό μήνυμα που στέλνει η Γαλλία, το μήνυμα των ισχυρών στρατών που είναι ικανοί να ορμήσουν πρώτοι στον πόλεμο, να πολεμήσουν».

Οι Γάλλοι στρατιωτικοί που έχουν αναπτυχθεί στην ανατολική πτέρυγα της Ευρώπης, κυρίως στην Εσθονία και τη Ρουμανία, οι Γάλλοι αεροπόροι στις χώρες της Βαλτικής ή οι Γάλλοι δύτες-ναρκαλιευτές στη Βουλγαρία και τη Ρουμανία αναδείχθηκαν επίσης στην παρέλαση και προηγήθηκαν για πρώτη φορά των αγημάτων των στρατιωτικών σχολών της Γαλλίας.

Ο Μακρόν έστειλε μηνύματα προς όλες τις κατευθύνσεις, κυρίως στους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές Άγγλους και Γερμανούς ότι και μπορεί και πρέπει να έχει η Γαλλία κεντρικό επιτελικό ρόλο για όλη την Ευρώπη, κάνοντας «λιανά» τη γαλλική γραμμή για πανευρωπαϊκή άμυνα ενάντια στους Ρώσους ιμπεριαλιστές.

Ανάμεσα σε όλο αυτό το σόου είχε την τιμητική του και ο ελληνικός μαϊντανός ως σύμμαχος και ως λόγχη του γαλλικού ιμπεριαλισμού στην περιοχή. Ειδικά μετά το ελληνογαλλικό σύμφωνο πολέμου και την αγορά γαλλικών όπλων για να χρησιμοποιηθούν όταν ζητηθούν από τους Γάλλους ιμπεριαλιστές από τους Έλληνες συμμάχους, έχουν στενέψει οι σχέσεις Γαλλίας-Ελλάδας.

Παρέλασε στρατιωτικά ελληνικό και κυπριακό άγημα για να δείξει ότι η λόγχη του γαλλικού ιμπεριαλισμού είναι εδώ, στις υπηρεσίες του πολέμου και για τα γαλλικά μονοπώλια…

Τα ντόπια ΜΜΕ στις αναμεταδώσεις τους για την παρέλαση έκαναν ιδιαίτερες ιστορικές αναφορές για την συμμετοχή του ελληνικού στρατού στην ιμπεριαλιστική επέμβαση της Αντάντ εναντίον της σοσιαλιστικής επανάστασης στην Ουκρανία πριν 107 χρόνια χωρίς να λένε ποια ήταν η έκβαση της «ουκρανικής εκστρατείας». Αντιγράφουμε ένα μικρό ιστορικό από παλιότερο κείμενό μας:

«Όσον αφορά την εκστρατεία του ‘19, η οποία κατέληξε σε παταγώδη αποτυχία των Γάλλων ιμπεριαλιστών και των Ελλήνων κολαούζων τους, με σχεδόν άτακτη υποχώρησή τους σε περιοχές της Ρουμανίας και Μολδαβίας μετά από μόλις τρεις μήνες επιχειρήσεων και με νίκες των Μπολσεβίκων και του Κόκκινου Στρατού σε όλα τα μέτωπα:

Η Ελλάδα διέθεσε για την εκστρατεία αυτή, το Α΄ Σώμα Στρατού, αποτελούμενο από τρεις μεραρχίες (Ι, ΙΙ, ΧΙΙΙ) υπό τη διοίκηση του υποστράτηγου Νίδερ, με 23.351 άνδρες να αποστέλλονται στην Ουκρανία, κατά κύριο λόγο στην περιοχή της Οδησσού και της Κριμαίας. Η Γαλλία ήταν από τις χώρες που πρωτοστάτησαν στην εκστρατεία αυτή καθώς τα οικονομικά της συμφέροντα είχαν πληγεί από την Οκτωβριανή επανάσταση και τη διαγραφή από τους Μπολσεβίκους των χρεών από τα δάνεια που είχαν συνάψει οι τσαρικές κυβερνήσεις, μεγάλο μέρος των οποίων οφείλονταν σε γαλλικές τράπεζες. Ο γαλλικός ιμπεριαλισμός είχε στενές οικονομικές (δάνεια, επενδύσεις σε εργοστάσια κλπ.) αλλά και πολιτιστικές σχέσεις με τη Ρωσία (η γαλλική γλώσσα ήταν η κυρίαρχη στις τάξεις των Ρώσων ευγενών και των αστών, ενώ πολλοί «Λευκοί» Ρώσοι είχαν προσφύγει στη Γαλλία μετά το ξέσπασμα της επανάστασης και πίεζαν για ανάληψη στρατιωτικής δράσης), οι οποίες βρίσκονταν σε άμεσο κίνδυνο. Έτσι, οι Γάλλοι αποφάσισαν την αποστολή εκστρατευτικού σώματος για την ενίσχυση των Ρώσων λευκών αντιδραστικών στρατηγών (Ντενίκιν, Βράγγελ και του ναύαρχου Κολτσάκ) που μάχονταν κατά του Κόκκινου Στρατού στην περιοχή της Ουκρανίας. Η άμεση σκέψη στρατιωτικής επέμβασης προσέκρουε, όμως, στην εξασθένηση των γαλλικών στρατευμάτων από τις μακροχρόνιες επιχειρήσεις του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, που μόλις είχε τελειώσει και στην αδυναμία χρηματοδότησης εξ ολοκλήρου από τη Γαλλία μιας τέτοιας μεγάλης επιχείρησης σε μια αχανή χώρα. Έτσι, η Ελλάδα κλήθηκε από τους Γάλλους πάτρωνες να προσφέρει μια χείρα βοηθείας, καθώς τα ελληνικά στρατεύματα ήταν εμπειροπόλεμα από την εποχή ακόμα των βαλκανικών πολέμων και τις επιχειρήσεις του Μακεδονικού μετώπου στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Επίσης, βρίσκονταν έτσι και αλλιώς υπό γαλλική εκπαίδευση και διοίκηση (υπό τον στρατηγό Franchet d’ Esperey), ενώ οι Βρετανοί είχαν αναλάβει την τροφοδοσία και σε αρκετές περιπτώσεις τον εξοπλισμό του. Η σημασία της εκστρατείας αυτής (που δεν αναφέρεται συχνά στην ελληνική ιστοριογραφία) θεωρούμε πως υπήρξε μεγάλη (συνολικός απολογισμός 398 νεκροί) καθώς αποτέλεσε το προοίμιο μιας ακόμα μεγαλύτερης καταστροφής που επιφύλασσε στη χώρα το σύρσιμο πίσω από τις επιδιώξεις και τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών «συμμάχων», αυτό της Μικρασιατικής. Ας μη ξεχνάμε το σύνθημα της εποχής «ο δρόμος για τη Σμύρνη περνά από τη Ρωσία».

Η εκστρατεία αυτή κατέληξε με την ολοκληρωτική ήττα των συμμάχων και την όπως-όπως υποχώρησή τους από τα εδάφη της Ουκρανίας. Οι μπολσεβίκοι, πέρα από τη στρατιωτική οργάνωση, είχαν υψηλότερο φρόνημα καθώς αγωνίζονταν για την απελευθέρωση του τόπου τους από τον ξένο εισβολέα και την υπεράσπιση της σοβιετικής εξουσίας, ενώ ο ντόπιος ουκρανικός πληθυσμός ήταν με το μέρος της επανάστασης και εχθρικός προς τα συμμαχικά στρατεύματα.

Αυτό που είναι ακόμα σημαντικότερο όμως είναι να καταλάβουμε ποια είναι τα ιστορικά καθήκοντα κάθε φορά, ποιες πρέπει να είναι οι αιχμές στον λόγο και την ανάλυσή μας. Η ελληνική αστική τάξη, λόγω της διαχρονικής της υποτέλειας, της εξάρτησης και του τυχοδιωκτικού χαρακτήρα που έχει, προσπαθεί πάλι να χρησιμοποιήσει τον λαό ως κρέας για τα κανόνια, για τα οικονομικά συμφέροντα του μπλοκ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων με τις οποίες έχει συνταχθεί.

Το καθήκον που πέφτει σε μας είναι να οργανώσουμε μετωπικά τη διπλή αντίσταση, τόσο στη ντόπια αστική τάξη όσο και στους ιμπεριαλιστές «συμμάχους».

*Περσί προφέρεται ο μαϊντανός στα γαλλικά