Αναγνώστες μας, που έχουν το συνήθειο να διαβάζουν αστικές εφημερίδες, μας έστειλαν το άρθρο του Σοφρώνη Παπαδόπουλου (ΟΚΔΕ) που δημοσιεύτηκε στην ΕΦΣΥΝ με τίτλο «Ψεύδη και συκοφαντίες του Ριζοσπάστη για τους 200 της Καισαριανής».

Κριτικάρει μια έκδοση του Ριζοσπάστη μετά τη δημοσίευση των φωτογραφιών της εκτέλεσης των διακοσίων. Γι’ αυτά που θέτει για την έκδοση του Ριζοσπάστη δεν είμαστε αρμόδιοι να απαντήσουμε. Όμως στο μισό κείμενο γράφει για το ΚΚΕ της εποχής των μεγάλων αγώνων και θυσιών, του επαναστατικού ΚΚΕ. Της εθνικής αντίστασης, του ΕΑΜ και του ΔΣΕ και φτάνει μέχρι και την διάλυση του ΚΚΕ στην πολιτική προσφυγιά.

Θα σταθούμε σε κάποια σημεία του Σ.Π. και της τροτσκιστικής τύφλωσης. Οι αρχειομαρξιστές και οι αλλοπρόσαλλες θέσεις τους σε όλη την περίοδο της κατοχής και πριν από αυτήν έχουν πολιτικά απαντηθεί από το ΚΚΕ μέσα από τον κομματικό τύπο και από τις ΚΟΜΕΠ της κατοχής, αλλά και μετά, όπως στις συναντήσεις-διαλέξεις με τις τροτσκιστικές παραφυάδες το 1946-47 (ανάμεσά τους και οι αρχειομαρξιστές).  

Αυτό το αρχειομαρξιστικό κόμμα των… επαναστατών μαρξιστών σύμφωνα με τον Σ.Π. (όπως αρέσκονται να αυτοαποκαλούνται οι τροτσκιστές όλων των τάσεων, χωρίς να ξέρουμε ακριβώς γιατί) ήταν οι πρώτοι που δεν τίμησαν τους νεκρούς τους, γιατί τον καιρό του 1946-1949 το αρχειομαρξιστικό κόμμα πέρασε με τη ντόπια αντίδραση και τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Τώρα τι έλεγαν οι αρχειομαρξιστές για τους δικούς τους στην Καισαριανή (γιατί έτσι κι αλλιώς τα μέλη του ΚΚΕ τα μισούσαν ως όργανα της Μόσχας και δεν αναγνώριζαν το ΚΚΕ ως επαναστατικό κόμμα) όταν πέρασαν με την αντίδραση ολόσωμα, είναι ζήτημα δικό τους και όχι του λαϊκού κινήματος. 

Για τον τροτσκισμό παγκόσμια και εγχώρια, η ζωή απέδειξε ότι δυστυχώς ήταν μια ναυαγισμένη θεωρία και έπαιξε τον ρόλο της πέμπτης φάλαγγας στην ΕΣΣΔ από όπου και ξεκίνησε αλλά και σε όποια χώρα ανέπτυξε δράση το εργατικό κίνημα κάτω από τη σημαία της ΚΔ. Όσον αφορά την ένοπλη πάλη στη χώρα μας δεν κατάφεραν ποτέ να την διεξάγουν ούτε με τον ναζιφασίστα κατακτητή ούτε με τον αγγλοαμερικάνο ιμπεριαλιστή ούτε με τη ντόπια αντίδραση, οπότε… ό,τι και να λέμε εμείς στα πληκτρολόγια, η ιστορία μας φωνάζει…

Φυσικά, 80 χρόνια μετά, ο καθένας μπορεί να κόβει να ράβει, να λέει ό,τι θέλει. Να φτιάχνει σχήματα, να φαντάζεται άλλα, να μπερδεύει τον μύθο με την πραγματικότητα κι’ άλλα πολλά.

Για τους δηλωσίες, αραδιάζει νούμερα ο Σ.Π. τα οποία τα έχει κοπιάρει από το Wikipedia(!).

Για τις δηλώσεις όμως ο Σ.Π. μιλάει χωρίς -και εδώ- να χωρίζει περιόδους, γιατί είναι και αυτές χωρισμένες˙ σε αυτές πριν τον πόλεμο, σε αυτές κατά τη διάρκεια της κατοχής και σε αυτές που έγιναν εν καιρώ εμφυλίου αλλά και μετεμφυλιακής αμερικανοκρατίας…

Το ΚΚΕ ενδοκομματικά έχει προσεγγίσει το ζήτημα, ειδικά μετά τον Δεκέμβρη του 1944, και την περίοδο μέχρι τον εμφύλιο πόλεμο και έχει εξετάσει το ζήτημα σε βάση αρχών για τις δηλώσεις μέχρι και το 1945. Το να μην αποκηρύξεις το ΚΚΕ και τον κομμουνισμό και κάθε αξίωση που ζητούσε το φασιστικό καθεστώς εξυπηρετούσαν το ατσάλωμα και το κύρος στον λαό˙ φανταστείτε αντί για ατσαλωμένο ΚΚΕ επαναστατών στελεχών παντός καιρού, ένα κόμμα γεμάτο δηλωσίες. Αυτά όμως τα ζητήματα είναι έξω από την τροτσκιστική ιστορία. Οι δηλώσεις μετανοίας είχαν σαν κεντρικό εχθρό και στόχο να χτυπήσουν και να λυγίσουν το ΚΚΕ, τον κομμουνισμό, την σταλινική ΕΣΣΔ, την Κομμουνιστική Διεθνή.

Φυσικά, για αυτό το ζήτημα υπήρξε ιδιαίτερη φροντίδα με ειδικές εκθέσεις εσωκομματικές, προσωπικές εγγυήσεις για «σπασμένους» κλπ μετά το 1945 και δόθηκε πολλή προσοχή για να μη χαθούν στελέχη ως εφεδρείες κλπ, τα οποία, όπως γνωρίζουμε μετά, αξιοποιήθηκαν σε καίρια πόστα στην ένοπλη πάλη του 1946-49.  

Οι επιθέσεις στο ΚΚΕ ήταν αμέτρητες από τους φαλτσετάδες των αρχειομαρξιστών, οι λάσπες και οι επιθέσεις στην ΕΣΣΔ και στο ΚΚΕ, οι τραμπουκικές επιθέσεις, ακόμα και κλοπές βιβλίων και ένα σωρό άλλες αλήτικες πρακτικές, που δημιουργούσαν προβλήματα στην επαναστατική πολιτική του ΚΚΕ. Ο Σ.Π. μιλά λες και ήταν αγγελούδια οι αρχειομαρξιστές και οι «κακοί σταλινικοί» τα βασάνιζαν.

Τι συμπεριφορά ζητά ο Σ.Π. σήμερα, κουνώντας το δάχτυλο, αν σε τέτοιες πολώσεις και αβυσσαλέες αντιθέσεις βρίσκονταν σε φυλακές οι ΚΚΕδες με τους πεμπτοφαλαγγίτες (όπως τους έλεγαν) αρχειομαρξιστές και δεν είχαν ευγενικές στιγμές καθώς ανάμεσά τους είχαν ιδεολογικά και πολιτικά συρματοπλέγματα… Για το ΚΚΕ και την ΚΔ, ο τροτσκισμός είναι η εμπροσθοφυλακή της αντεπαναστατικής μπουρζουαζίας.

Αλλά, σου λέει, ας γράψουμε την κλασική λάσπη για το ΚΚΕ ότι ήταν οι «κακοί της ιστορίας» και θα μείνει ότι οι αρχειομαρξιστές ήταν «οι καλοί», που τους κατέπνιγε την πολιτική η «σταλινική αντεπανάσταση» κλπ κλπ… και υπάρχει μπόλικο κοινό για να καταναλώσει την εύπεπτη τροτσκιστική μπαρούφα, ειδικά μετά την μεταπολίτευση.

Τώρα πως γίνεται το ΚΚΕ με την πολιτική του, ειδικά από το 1931 μέχρι και το 1956 που διαλύθηκε, να είναι αυτό που πήρε τις εργατολαϊκές μάζες και ήταν ο κύριος αιμοδότης και καθοδηγητής του έπους της Εθνικής Αντίστασης και του ΔΣΕ και όλοι (πρώτοι οι τροτσκιστές) να θέλουν να πάρουν από τις δόξες του, να μερακλώνουν με τα αντάρτικα του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και να κοπτοραπτούν οκτώ δεκαετίες μετά, αυτό είναι μια άλλη αναπάντητη ιστορία…

Πώς γίνεται το ΚΚΕ με την ολοκάθαρη μαρξιστική λενινιστική γραμμή του από την 6η ολομέλεια και μετά να καθοδηγεί αγώνες ταξικούς-οικονομικούς, εθνικοαπελευθερωτικούς, αντιιμπεριαλιστικούς, αντιφασιστικούς, αντιπλουτοκρατικούς και οι τροτσκιστές όλων των αποχρώσεων, την ίδια περίοδο, να βρίσκονται στο ιστορικό περιθώριο, και αυτό δεν απαντιέται…

Ο Σ.Π., ως μαρξιστής επαναστάτης, λοιπόν, μιλά στο άρθρο του για την Κατοχή- Δεκέμβρη-Εμφύλιο ως Ελληνική Επανάσταση… 1943-1949. Αυτό είναι θέση των σημερινών τροτσκιστών ή των τότε;

Και γιατί δεν συμμετείχαν σε αυτή την… επανάσταση; Αφού αυτές οι ιστορικές φάσεις ερμηνεύονται ως επανάσταση… Ακόμη και αυτόνομα με δικές τους ταξιαρχίες, σαμποτέρ, ένοπλους αντάρτες στις πόλεις και στα χωριά και στρατιωτικοπολιτικούς σχηματισμούς. Γιατί δεν επιτέθηκαν στους εχθρούς της επανάστασης (μιας και δε μιλάνε για κατοχή-εμφύλιο) με ανεξάρτητο τροτσκιστικό αντάρτικο στρατό για την εξουσία από το 1943;

Το έρμο το ΚΚΕ των θυσιών και των δύο αντάρτικων έφτασε μέχρι να κάνει εθνικοαπελευθερωτικό ένοπλο κίνημα να φύγει ο κατακτητής, μετά να αντισταθεί στην αγγλική επέμβαση, μετά ένοπλο αγώνα με τον μοναρχοφασισμό και τους Αγγλοαμερικάνους ιμπεριαλιστές. Τα καθήκοντα άλλαζαν σε κάθε φάση και φυσικά τα λάθη είναι αναπόφευκτα σε τέτοιες ρευστές ιστορικές συνθήκες, όμως διαρκώς τα ξεπερνούσαν και προχωρούσαν. Ο Σ.Π. πού ήταν να τους ανοίξει τα μάτια και να τους πει αυτό που… κάνετε είναι Ελληνική Επανάσταση και χάνετε τον καιρό σας με στρατηγική-τακτική κλπ.   

Οι δεξιοί αναθεωρητές δημοσιολόγοι και ιστορικοί επιπέδου Καλύβα και Μαραντζίδη είναι αυτοί που θα συμφωνούσαν με τον Σ.Π. σε αυτή την αφήγηση, που δεν θέλουν να  στέκονται στις ποιοτικές καμπές. Έτσι, αντί για δοσιλογικούς σχηματισμούς που ήταν οι ταγματασφαλίτες που συνεργάζονται με τον κατακτητή, βαφτίζονται σαν αμυνόμενοι μιας γενικά και αόριστα επανάστασης 1943-1949 που είχε γύρους και αντεθνικά σχέδια να δοθεί η Ελλάδα στη Μόσχα τελικά από το αντεθνικό και προδοτικό ΚΚΕ…

Γράφτηκε από τον Σ.Π. ότι η Π.Δ του Μανιαδάκη φτιάχτηκε από το 1935! Μάλλον θα έχει κάποια στοιχεία που δεν έμαθαν ποτέ τα μέλη του ΚΚΕ. Δεν γράφουμε κάτι παραπάνω γιατί όποιος γνωρίζει την ελάχιστη κομματική ιστορία γνωρίζει και πότε φτιάχτηκε η ΠΔ και με ποια χαλασμένα στοιχεία και πως την απέκρουσε ο Νίκος Ζαχαριάδης και όλα τα μέλη του ΚΚΕ στη συνέχεια. Όπως γνωρίζει ότι οι αποστάτες-συνεργάτες και ρουφιάνοι του Μανιαδάκη κανονίστηκαν από το τιμωρό χέρι του λαού σε διάφορες στιγμές της λαϊκής πάλης (Τυρίμος, Μανωλέας κ.α.). Θα προτείνουμε, για άλλη μια φορά, στους αναγνώστες μας να διαβάσουν το «Βοήθημα για την ιστορία του ΚΚΕ» που εκδόθηκε τέσσερα χρόνια πριν τη διάλυσή του (1952).

Τέλος, δεν κρατιέται ο Σ.Π. και σχεδόν πανηγυρίζει για την τραγωδία στην πολιτική προσφυγιά, δηλαδή τη διάλυση του ζαχαριαδικού ΚΚΕ και του ΚΚΣΕ από τους χρουτσοφικούς ρεβιζιονιστές και αντεπαναστάτες, το πραξικόπημα και τη διάλυση στο ΚΚΕ αλλά και στο παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα (το μόνιμο μέλημά τους δηλαδή). Φαίνεται με τι τρόπο μιλάει για τους ηττημένους επαναστάτες αγωνιστές του ΔΣΕ και του ΚΚΕ της πολιτικής προσφυγιάς που έχασαν συντρόφους, συντρόφισσες, οικογένειες, διαλύθηκαν τα σπίτια τους, τους πήρε τις ιθαγένειες ο μοναρχοφασισμός, φυλάκιζε συγγενείς και κρατούσε ομήρους στα Μακρονήσια, ανθρώπους που συγγένευαν με αντάρτες, κ.α.

Όπως όμως και να χει, το κοντέρ έγραψε, ποιο κόμμα ήταν αυτό που ανέδειξε τον παράγοντα λαό και την εργατική τάξη μέσα στη νεοελληνική ιστορία. Ποιο κόμμα και με ποια γραμμή πάλεψε ένοπλα τον ναζιφασισμό, τους βούλγαρους φασίστες, τους Άγγλους και Αμερικάνους ιμπεριαλιστές, το ντόπιο μοναρχοφασισμό. Το ΚΚΕ και όχι οι αρχειομαρξιστές-τροτσκιστές.

Γ.