Στις 28/4/2025 γράφαμε στο άρθρο μας «Πανηγυρίζουν για το αντιλαϊκό τσεκούρι» για τον υπουργό οικονομίας Πιερρακάκη και τις δηλώσεις να αποπληρωθεί το χρέος του πρώτου μνημονίου στους ιμπεριαλιστές δανειστές δέκα χρόνια νωρίτερα: «Οι χιλιάδες απολύσεις, οι αυτοκτονίες συνανθρώπων μας, που δεν άντεξαν το μνημονιακό τσεκούρι, η διάλυση κάθε δημόσιας παροχής (πληρωμένης διπλά και τριπλά από τους μισθούς των εργαζομένων από τις κρατήσεις), η μετανάστευση, η κοινωνική ζούγκλα και η ανισότητα μετά τις μνημονιακές συμβάσεις, ο εξευτελισμός των λαϊκών στρωμάτων με τα επιδόματα και τα ψίχουλα, οι ανεβασμένοι δείκτες των συνανθρώπων μας με κλονισμένη ψυχική υγεία, η αύξηση του αλκοολισμού και των ναρκωτικών στις γραμμές των εργαζομένων και των ανέργων, η όλο και πιο κακή διατροφή καθώς και ο υποσιτισμός των εργατολαϊκών μαζών, η εντατικοποίηση των ρυθμών παραγωγής και τα εκατοντάδες εργατικά «ατυχήματα» είναι λίγη από τη φωτιά που έριξαν στον λαό μας και πανηγυρίζουν οι πιερρακάκηδες».

Ήρθε ένα χρόνο μετά ο ίδιος ο πρωθυπουργός Μητσοτάκης να δώσει νέο τόνο στα πανηγύρια και τις «μεγάλες εθνικές επιτυχίες». Δήλωσε: «Η μείωση του δημόσιου χρέους είναι εθνικό καθήκον, όταν μία ολόκληρη χώρα χρωστά, τότε χρωστούν και οι πολίτες της. Κι όταν μία γενιά αδυνατεί να ξεπληρώσει τις οφειλές της, τότε το βάρος τους περνά στις πλάτες των παιδιών της. Ε, λοιπόν, αυτή η καταστροφική αλυσίδα ευθυνών τώρα σπάει. Η Ελλάδα, μειώνει, συνεχώς, το δημόσιο χρέος του παρελθόντος ταχύτερα από κάθε άλλη ευρωπαϊκή χώρα! Ενώ με τη χθεσινή ανακοίνωση της πρόωρης αποπληρωμής 13 δισ. μέσα στο 2026, αφήνει πίσω την αρνητική πρωτιά του πιο υπερχρεωμένου κράτους στην ήπειρό μας. Γνωρίζω ότι η είδηση αυτή μπορεί να μην αποκτήσει μεγάλη δημοσιότητα ή να μην γίνεται πολύ εύκολα κατανοητή. Το περιεχόμενό της, ωστόσο, είναι ανεκτίμητο. Γιατί σημαίνει μεγαλύτερη δημοσιονομική ελευθερία για την Πολιτεία. Αλλά και λιγότερες επιβαρύνσεις για τους πολίτες -και κυρίως τους νέους μας. Γι’ αυτό και ο περιορισμός του χρέους υπήρξε μία από τις κεντρικές δεσμεύσεις που ανέλαβα και χαίρομαι που οι επίμονες προσπάθειες της κυβέρνησης και όλων των Ελλήνων την κάνουν, σήμερα, πραγματικότητα. Έτσι, με ορίζοντα το 2031, το δημόσιο χρέος θα έχει μειωθεί κάτω από 110%, καθώς από το 2021 μέχρι σήμερα έχει συρρικνωθεί κατά το 1/3. Γεγονός που μεταφράζεται σε πολύ μεγαλύτερη εθνική αξιοπιστία. Σε ευνοϊκότερους όρους για τον δανεισμό κράτους και επιχειρήσεων. Και, τελικά, σε περισσότερη ευημερία για όλους. Πρόκειται, συνεπώς, για μία εθνική επιτυχία πέρα και πάνω από την καθημερινή κομματική μιζέρια και μεμψιμοιρία. Συνιστά μια από τις πιο ουσιαστικές κατακτήσεις των Ελληνίδων και των Ελλήνων. Και είναι το αισιόδοξο μήνυμα που πλέον εκπέμπει μία δυναμική οικονομία, δίνοντας προοπτική και ελπίδα σε όλη την κοινωνία. Το είπαμε! Το κάνουμε! Και συνεχίζουμε!».

Ένα αλαζονικό μήνυμα προς τον ελληνικό λαό που πλήρωσε και πληρώνει το μάρμαρο. Προεκλογικό σίγουρα κι αυτό, μέσα στην ατζέντα των «επιτυχιών» της ΝΔ, που έκανε την «μπάζα» και πήρε αυτή την χαρά του δοσίματος στους ιμπεριαλιστές δανειστές. Τώρα η κοινωνία έχει προοπτική κι ελπίδα! Μάλλον εννοούν η μικροκοινωνία των καπιταλιστών… Η ιστορική ισοπέδωση των εργατικών-κοινωνικών δικαιωμάτων σε όλα τα πεδία για την οικονομική αφαίμαξη και το γρήγορο ξεχρέωμα των δανειστών είναι νίκη της ντόπιας αστικής τάξης και του πολιτικού προσωπικού της. Τα 13 δις ευρώ που θα αποδοθούν «μετά τιμών» δεν είναι τίποτε άλλο από την σκληρή και βίαιη καπιταλιστική αναδιάρθρωση που συντελείται στο εσωτερικό της χώρας. Είναι τα λάφυρα του ανοικτού ταξικού πολέμου και της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης.

Όμως αυτά τα πανηγύρια από την πλευρά της άρχουσας τάξης, δείχνουν και κάτι άλλο, που φυσικά αποκρύβεται από αυτούς που σε λίγο θα κουνήσουν ξανά αγωνιστικά ψηφοδέλτια και θα πουν υπεραγωνιστικά και υπερεπαναστατικά λόγια ανατροπής… μπροστά στις κάλπες. Ότι στην ταξική επίθεση και στη συνακόλουθη λεηλασία δεν υπήρξε εμπόδιο! Και αυτό χτυπάει σαν ήχος σφυριού πάνω σε καμπάνα, όταν θυμάται κανείς την εξέλιξη της βίαιης διαδικασίας των δομικών προσαρμογών. Εδώ δεν χωράνε μισόλογα και όπως κρίνονται οι εχθροί του λαού κρίνονται και οι «φίλοι» του. 

Όπως είχε πει και ένας από τους πλουσιότερους Αμερικανούς επιχειρηματίες-επενδυτές: «Υπάρχει πάλη των τάξεων, σίγουρα. Αλλά είναι η δική μου τάξη, η τάξη των πλουσίων, αυτή που παλεύει και αυτή που νικάει». Το Κομμουνιστικό μανιφέστο όμως μας γνέφει: «Πριν απ’ όλα η αστική τάξη παράγει τους νεκροθάφτες της. H ήττα της και η νίκη του προλεταριάτου είναι το ίδιο αναπόφευκτες».