Ποιος είν’ αυτός ο νέος, ο ανέλπιστος προφήτης,
που τον ζητά ο λαός στον εικοστόν αιώνα
και τ’ όνομά του διαλαλεί κάθε κολώνα,
μες στην πρωτεύουσα, παρ’ όλη τη σιωπή της;
Τον συλλαβίζουν μυστικά χιλιάδες σκλάβοι,
κάθε πρωί καθώς τραβούν για τη δουλειά τους.
κι από τους σπουδαγμένους, κι απ’ τους αγραμμάτους,
κανείς δεν έμεινε που να μην καταλάβει.
Τον μελετούν παντού και δεν υπάρχει σπίτι φτωχού,
σε πόλη ή σε χωριό, να μην τον ξέρει·
τον λένε τα παιδιά, τον έμαθαν κι οι γέροι
πρωτάκουστη βουή στον έμψυχο πλανήτη.
Θα πάψουμε στο εξής να τρώμε ένας τον άλλον,
θα κάτσουμε στην ίδια τάβλα αδερφικάτα
κι ούτε θα ξαναδείς αμέτρητα φουσάτα
να χύνουν το αίμα τους για χάρη των μεγάλων.
Μονάχα ο άπιστος δεν καρτερεί το θάμα,
γιατί μες στις παλιές γραφές του δεν το βρίσκει,
κι άπιστοι γίνηκαν στις μέρες μας οι θρήσκοι
– Μα εμείς οι άλλοι πορευόμαστε όλοι αντάμα.
Από τη συλλογή «Με τα φτερά του αγώνα». Γιώργος Κοτζιούλας «Άπαντα» τόμος τρίτος, Ποιήματα 1943-1956 (εκδ. Δίφρος, 2η, 2013)