Πρέπει κάθε τέτοια εποχή του χρόνου να μετράμε σε χιλιόμετρα καμένο τόπο, να γίνεται κάρβουνο το πράσινο, να θρηνούμε νεκρούς, να κλαίμε για τις καταστροφές. Να χτυπάει το 112, να συλλαμβάνονται τίποτα ηλικιωμένοι εμπρηστές, να εκκενώνονται σπίτια και ολόκληρα χωριά… Και πρέπει να γίνονται όλα αυτά, γιατί είναι πολλά τα μποφόρ, γιατί έχει καύσωνα, γιατί διανύουμε την περίοδο κλιματικής αλλαγής… Τέλος πάντων γιατί έτσι είναι, όπως θέλουν να μας πείσουν οι απολογητές της Ελλάδας 2.0. Φέτος, λοιπόν, ξανά στο ίδιο έργο θεατές, γιατί δεν άλλαξε τίποτα, γιατί παραμένει ίδια η αντιλαϊκή πολιτική της καταστροφής.
Φέτος είναι το Ρέθυμνο, η Βοιωτία, η Αργολίδα, η Αχαΐα, η Πάρος, η Άνδρος, η Κάλυμνος, το Χαϊδάρι, η Κάρυστος, η Αταλάντη… Νεκροί δύο πυροσβέστες στο Ρέθυμνο και ένας στο Γύθειο εν ώρα καθήκοντος.
Δεκάδες οι τραυματίες με εγκαύματα και αναπνευστικά. Διαβάζουμε από συνδικαλιστές του κλάδου να λένε: «Τα απλήρωτα ρεπό των πυροσβεστών είναι αυτή τη στιγμή πάνω από 3 εκατομμύρια, ενώ οφείλονται πάνω από 550.000 μέρες αδειών. Τα ωράρια είναι εξοντωτικά λόγω υποστελέχωσης. Η παράνομη υπερεργασία χαρακτηρίζει τον κλάδο μας» και ότι: «Το αποτέλεσμα είναι να υπάρχει ανακύκλωση δυνάμεων και πυροσβεστικού προσωπικού όταν ξεσπούν τα μέτωπα. Ο νόμος είναι πολύ αυστηρός. Ένας πυροσβέστης δεν πρέπει να εργάζεται πάνω από 24 ώρες. Παρόλα αυτά, συνάδελφοι μας στην Πάρο επιχειρούσαν πάνω από 48 ώρες». Φωνή βοώντος εν τη έρήμω…
Παραθέτουμε απόσπασμα από περσινό κείμενό μας που καιγόταν ξανά η χώρα και δυστυχώς δεν αλλάζει ούτε λέξη:
«Κι αντί να ειπωθεί ποια τα κονδύλια για το πυροσβεστικό σώμα με τι όρους (ωράρια, μισθοί, συμβάσεις, ρουχισμός κλπ) οι άνθρωποι αυτοί εργάζονται, πόσα οχήματα και drones έχουν στη διάθεσή τους, πόσα κρατικά κονδύλια έχουν πέσει σε προσλήψεις για να καθαρίζονται τα δάση όλο το χρόνο και να φτιάχνονται αντιπυρικές ζώνες όπως η σύγχρονη αντιπυρική προστασία προστάζει, οι παπαγάλοι δημοσιογράφοι της κυβερνητικής προπαγάνδας και όλοι οι κομματάρχες της ΝΔ βγαίνουν στον δημόσιο λόγο για να ρίξουν στάχτη στα μάτια των λαϊκών νοικοκυριών που καταστρέφονται…
Για άλλη μια φορά θα πούμε στον λαό μας ότι υπάρχουν δύο δρόμοι ανάπτυξης. Ο δρόμος της ελεύθερης αγοράς, των ιδιωτικοποιήσεων και της «ατομικής ευθύνης», ο δρόμος των καπιταλιστικών συμφερόντων, της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, των εργολάβων και των κερδών και από την άλλη ο δρόμος για μια Ελλάδα των εργαζομένων που θα σέβεται το περιβάλλον και τον μόχθο των ανθρώπων που με σχέδιο θα μπορεί να λύνει τα κάθε είδους προβλήματα καθώς τα διάφορα παράσιτα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής δεν θα μπλέκονται στα πόδια της.»