Ένα τραγικό γεγονός έλαβε χώρα στις 12 Μάη, στην Ηλιούπολη. Δύο κορίτσια 17 χρονών πήδηξαν στο κενό από πολυκατοικία. Η μία έχασε τη ζωή της και η δεύτερη παλεύει στο νοσοκομείο. Η είδηση για κάθε άνθρωπο που παραμένει άνθρωπος έσκασε σαν μαχαιριά στην καρδιά. Δύο νέα κορίτσια, με όλο το μέλλον και τη ζωή μπροστά τους οδηγήθηκαν στην αυτοχειρία. Από ποιους; Τι φταίει;

Το περιστατικό δεν μπορεί να ειδωθεί ξέχωρα από τη γενικότερη εικόνα που παρουσιάζει η νεολαία σήμερα. Από τα τυχερά παιχνίδια ως τη χρήση ουσιών και από τις παραβατικές και βίαιες συμπεριφορές μέχρι τις αυτοκτονικές τάσεις τα παιδιά μας, μάς ουρλιάζουν ότι εκεί έξω όχι απλά κάτι δεν πάει καλά αλλά αυτό το κάτι ήδη από την ομορφότερη ηλικία τους, τούς αφαιρεί ό,τι καλύτερο μπορεί να κουβαλάει η ψυχούλα τους.

Πρώτο και βασικό «κατηγορώ» ο γνωστός αποδιοπομπαίος τράγος… Η οικογένεια. Πού ήταν; Τι έκανε; Δεύτερο επιχείρημα ετεροκατεύθυνσης αυτές οι πανελλήνιες με τις οποίες κάτι πρέπει να κάνουμε επιτέλους! Φυσικά σε όλον αυτόν τον κουρνιαχτό που σηκώνεται τα γνωστά κοράκια των ΜΜΕ και των social media που πάντα παίζουν τον ρόλο της «κλειδαρότρυπας» και φροντίζουν να γνωστοποιήσουν γεγονότα, να κάνουν δακρύβρεχτα σχόλια και να σκυλεύουν είτε ωμά είτε «διακριτικά». Και όλοι οι απάνθρωποι- κανίβαλοι «μάγκες» του πληκτρολογίου, που για άλλη μια φορά βγάζουν τη χολή τους και δεν θα ήταν άξιοι λόγου, εάν αυτή η διαδικτυακή φασιστοποίηση δεν έπαιρνε όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις σε κάθε περιστατικό. Όλα τα σχόλια γύρω- γύρω˙ κύκλοι που προσπαθούν να απομακρύνουν την κοινωνία από το κέντρο˙από το να δει τι πραγματικά ευθύνεται για τα αδιέξοδα και τη κραυγή της νεολαίας.

Τραγέλαφος σε αυτήν την απελπιστική κατάσταση -και πραγματικό μέρος του προβλήματος- το Υπουργείο Παιδείας, το οποίο έσπευσε να μας πει ότι κύριο μέλημά του είναι η προστασία των μαθητριών και μαθητών, των οικογενειών και της εκπαιδευτικής κοινότητας, για αυτό και στο σχολείο των κοριτσιών θα μεταβεί κλιμάκιο ψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών. Το Υπουργείο Παιδείας, που τοποθετεί έναν ψυχολόγο σε πέντε σχολεία, που αφήνει τα σχολεία με ελλείψεις εκπαιδευτικών, που έχει καταστρέψει το δημόσιο σύστημα παιδείας  δήθεν ενδιαφέρθηκε…

Παιδιά μεγαλωμένα σε μια κοινωνία γεμάτη αδιέξοδα και ανταγωνισμό, μια κοινωνία βαθιά ταξική. Παιδιά που από τα γεννοφάσκια τους βλέπουν τους γονείς τους να γίνονται λάστιχο, να βρίσκονται σε ένα συνεχόμενο τρέξιμο και μια διαρκή εξάντληση, να προσπαθούν να σηκώσουν δυσβάστακτα οικονομικά βάρη –μέσα σε αυτά τα και το ίδιο το μεγάλωμα και το μέλλον τους. Παιδιά που μπαίνουν μέσα σε ένα σχολείο, απαξιωμένο ως φορέα αγωγής, εγκαταλελειμμένο, γεμάτο ελλείψεις, που δεν βλέπουν σε αυτό καμία αξία. Παιδιά που έρχονται αντιμέτωπα με ένα εκπαιδευτικό σύστημα βαθιά ταξικό και ανταγωνιστικό που τους διδάσκει ότι η κορύφωση όλων είναι οι εξετάσεις. Παιδιά περιτριγυρισμένα από πρότυπα καταναλωτισμού, ατομικισμού, εύκολης επιτυχίας, χαμένα στον κόσμο των social media χωρίς κανένα φίλτρο.

Είναι λογικό, λοιπόν, όλα αυτά τα παιδιά που χτυπιούνται στις πιο ευαίσθητες ηλικίες τους από όλα τα παραπάνω και ακόμη περισσότερα, να συνδέουν τη σταδιοδρομία με την καριέρα και τα λεφτά, την ευτυχία με τα υλικά αγαθά, να νιώθουν ανεπαρκή, να νιώθουν μόνα σε έναν τερατώδη κόσμο, να νιώθουν απαισιοδοξία και ηττοπάθεια απέναντι στον μέλλον τους που διαγράφεται μαύρο και χωρίς προοπτικές. Είναι λογικό να βλέπουν τον κόσμο ως μια ζούγκλα, που δεν θα τους προσφέρει τίποτα, αν τα ίδια δεν βγουν να κυνηγήσουν κι αν τα ίδια δεν είναι διατεθειμένα να κάνουν μότο τους το «ο θάνατός σου η ζωή μου» με τον «αδύναμο» να μην έχει καμιά ελπίδα. Είναι λογικό να οδηγούνται σε αδιέξοδα, τα οποία θεωρούν ότι δεν μπορούν να τα αντιμετωπίσουν. Τα παιδιά αυτά έρχονται αντιμέτωπα με την ωμότητα του καπιταλιστικού συστήματος, που η σήψη του σαπίζει την ίδια τους την ζωή.

Σήμερα η νεολαία χτυπιέται από όλων των ειδών τα ιδεολογήματα˙έρχεται σε επαφή με κάθε είδους βιαιότητα˙ απομονώνεται στη γωνία και πασχίζει να ορθοποδήσει, παραμερίζοντας όσο μπορεί τα τέρατα που την περικυκλώνουν. Η πίεση της καθημερινότητας ασφυκτική και το μέλλον αβέβαιο. Ένα μέλλον που θέλει τη νεολαία υποταγμένη, χωρίς όνειρα˙ με τον καθένα κλεισμένο στον εαυτό του και απέναντι «στην ατομική του ευθύνη», μόνο του ενώπιον ενός συστήματος εκμετάλλευσης που τον θέλει αποκτηνωμένο και πάντα εκμεταλλευόμενο.

Όλοι αυτοί που σε κάθε έγκλημα απέναντι στη νεολαία, και όχι μόνο, ζητάνε με κάθε τρόπο τη σιωπή πρέπει να βρουν απέναντί τους σήμερα την οργή κάθε προοδευτικού ανθρώπου. Η νεολαία που αναγκάζεται να παλέψει με τέρατα δεν θα σπάσει σε χίλια κομμάτια αλλά θα πρέπει να κομματιάσει η ίδια ό, τι την καταπιέζει και ό, τι της στερεί την ουσιαστική ελευθερία σε έναν φαινομενικά ελεύθερο κόσμο.

Η νεολαία των εργαζόμενων μαζών, οι ίδιες οι εργατολαϊκές μάζες, οι εκπαιδευτικοί θα πρέπει να παλέψουν συλλογικά γειτονιά τη γειτονιά, σχολείο το σχολείο, για να μην περάσει ο κανιβαλισμός, να μην συνηθίσουμε αρένες στα προαύλια, να μην κερδίσει η εξατομίκευση αλλά η αλληλεγγύη, η φιλία, η μάχη ενάντια στις εξαρτήσεις, η μάχη για ζωή και ελευθερία. Όχι άλλα φέρετρα με νέα παιδιά, όχι άλλη ηττοπάθεια, όχι άλλη υποταγή στον «καπιταλιστικό παράδεισο» και στην υποκουλτούρα του.

Τα παιδιά μας είναι το μέλλον του τόπου και δεν πρέπει να τα αφήσουμε μόνα τους απέναντι στις παγίδες του συστήματος και στον απάνθρωπο ανταγωνισμό του.