«Η Exxon και η Chevron δεν είναι απλώς ενεργειακές εταιρείες. Πρόκειται για κολοσσούς, οι οποίοι έχουν και γεωπολιτικό αποτύπωμα και εντός των Ηνωμένων Πολιτειών. Και ο καθένας μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει να βρίσκονται αυτή τη στιγμή οι εταιρείες στην Ελλάδα. Αποτελεί, στην πραγματικότητα, μία σφραγίδα επιτυχίας για την ελληνική οικονομία, για την πολιτική σταθερότητα στην Ελλάδα, αλλά βεβαίως, αποτελεί και μία ουσιαστική επιβράβευση της ελληνικής πολιτικής και της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και της ελληνικής ενεργειακής πολιτικής».
Γεραπετρίτης, 10/4/2025, Delphi Economic Forum
Και τώρα τι κάνουμε, κύριε Γεραπετρίτη και λοιποί πλασιέ φιλέτων στα μονοπώλια, που έφυγε η ExxonMobil από το οικόπεδο «δυτικά της Κρήτης»; Τώρα φτουράει το αφήγημα ότι είμαστε ισχυροί και δεν έχουμε να φοβόμαστε τίποτε; Τώρα πού θα βρείτε δόσεις για όσους έχουν συνηθίσει το αφιόνι που έλεγε ότι, όσο τα αμερικανικά μονοπώλια κάνουν έρευνες στο Αιγαίο ή όπου αυτά θελήσουν, η Ελλάδα γίνεται εθνικά ισχυρή;
Τώρα; Τι γίνεται, κύριε Γεραπετρίτη; Πώς σιγά- σιγά ανατρέπεται άλλο ένα αφήγημα της εξαρτημένης Ελλάδας που κατά τα άλλα θέλει να το παίζει μεγάλη και τρανή με ξένα κόλλυβα.
Στην ενεργειακή κρίση και στην ενδοϊμπεριαλιστική σύγκρουση μεγάλων μονοπωλιακών κολοσσών το κομματικό σύστημα της… εθνικά κυρίαρχης Ελλάδας δεν μπορεί να εκφράσει τις πραγματικές ανάγκες του λαού και του τόπου.
Όλοι οι πολιτικοί σχηματισμοί, κυβερνητικοί-αντικυβερνητικοί, έχουν την ιμπεριαλιστική εξάρτηση ως δεδομένη κανονικότητα˙ αυτή είναι η βαθιά ριζωμένη εθνική πολιτική και κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να αναφερθεί σε αυτήν. Από κει και πέρα οι μονοπωλιστές δεν θα έχουν εμπόδια από τα κόμματα του ελληνικού κοινοβουλίου αλλά και όσους θέλουν να μπουν σε αυτό. Η πολιτική αντιπαράθεση θα γίνεται ως συνήθως για την εσωτερική αναδιανομή και «ανάπτυξη» με πολιτικά μανιφέστα που θα σπέρνουν αυταπάτες ότι μπορεί να διορθωθεί η εσωτερική κατάσταση με μαγικά ραβδάκια και μεγάλα λόγια, τα οποία δεν αγγίζουν την πραγματική αντίθεση της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης.
Το ζήτημα του χαρακτήρα του ελληνικού καπιταλισμού και της ανύπαρκτης ανάπτυξης όσον αφορά την παραγωγική διαδικασία και τις νέες τεχνολογίες, το ζήτημα της βαριάς βιομηχανίας και της εκμετάλλευσης της γης αλλά και μια σειρά προβλημάτων που ζητάνε λύσεις επί της ζωής, μέχρι στιγμής δεν υπάρχει κομματικός πολιτικός φορέας στη βουλή που μπορεί να το θέτει. Αυτό σημαίνει ότι ο ελληνικός λαός παραμένει έρμαιο στο αφιόνι της μεγάλης Ελλάδας και των «επιτυχιών» που καταφέρνουν γι’ αυτήν οι μονοπωλιστές…
Δυστυχώς σε εποχές υποχώρησης και ήττας των πρωτοπόρων δυνάμεων ως προς την αντιιμπεριαλιστική-αντιμονοπωλιακή συγκρότηση το κενό που δημιουργείται καλύπτεται από το «μικρότερο κακό» των διάφορων κομματικών «αγωνιστικών» ψηφοδελτίων.
Η ExxonMobil έφυγε. Και τώρα; Πού ψωνίζουμε αφιόνι, κύριε Γεραπετρίτη;