Στις 2 Ιανουαρίου συμπληρώθηκαν 2 χρόνια από την δολοφονία μιας εξέχουσας προσωπικότητας της αντίστασης και στελέχους της Χαμάς, του 57χρονου Σαλέχ αλ-Αρούρι. Γεννημένος στο χωριό Αρούρα κοντά στη Ραμάλα στη Δυτική Όχθη, σπούδασε Ισλαμικό Δίκαιο στο Πανεπιστήμιο της Χεβρώνας. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 μπήκε στην ενεργό πολιτική και στρατιωτική δράση και εντάχθηκε στη Χαμάς. Πέρασε περίπου 18 χρόνια στις σιωνιστικές φυλακές, μέχρι την απελευθέρωσή του το 2007. Ο αλ-Αρούρι ήταν αναπληρωτής πρόεδρος του Πολιτικού Γραφείου της Χαμάς από το 2017 μέχρι τον θάνατό του.
Θεωρούνταν ηγετική μορφή και υπεύθυνος για την οργάνωση και επέκταση των δραστηριοτήτων της οργάνωσης στη Δυτική Όχθη και ένας από τους ιδρυτές του στρατιωτικού βραχίονα της οργάνωσης, της Ταξιαρχίας αλ-Κασάμ στη Δυτική Όχθη απ’ το 1992. Ήταν ένας από τους κύριους διαπραγματευτές της συμφωνίας για την ανταλλαγή του Ισραηλινού στρατιώτη Γκιλάντ Σαλίτ το 2011, που οδήγησε στην απελευθέρωση 1.027 Παλαιστινίων κρατουμένων, ανάμεσα στους οποίους ήταν και ηγετικά στελέχη της αντίστασης όπως ο Γιαχία Σινουάρ κ.ά. Για την επαναστατική του δράση οι πάτρωνες του σιωνιστικού μορφώματος, οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ, ανακοίνωσαν στις 13 Νοεμβρίου 2018 ότι μέσω του προγράμματος Rewards for Justice του Υπουργείου Εξωτερικών προσφέρουν έως και 5 εκατομμύρια δολάρια ως ανταμοιβή για πληροφορίες που θα βοηθούσαν στον εντοπισμό και τη σύλληψή του. Στις 2 Ιανουαρίου 2024 δολοφονήθηκε από ισραηλινό βομβαρδισμό στη Βηρυτό του Λιβάνου όπου βρισκόταν.
Οι σιωνιστές τρομοκράτες έχουν προχωρήσει τα τελευταία δύο χρόνια σε μια σειρά δολοφονιών, μέσω βομβαρδισμών, ηγετικών στελεχών της Παλαιστινιακής Αντίστασης. Έχοντας αποτύχει να νικήσουν στρατιωτικά την Αντίσταση στο πεδίο, πιστεύουν ότι εξαλείφοντας μια σειρά από στρατιωτικούς και πολιτικούς ηγέτες θα την αποδυναμώσουν και θα κλονίσουν την εμπιστοσύνη και την πίστη του παλαιστινιακού λαού σε αυτήν. Δεν υπολογίζουν όμως το πιο βασικό. Ότι η Αντίσταση είναι βαθιά ριζωμένη μέσα στη συνείδηση και την ζωή των Παλαιστινίων, ακριβώς γιατί αποτελεί πραγματική υλική ανάγκη για την επιβίωσή τους. Γιατί χωρίς την ένοπλη αντίσταση η κλοπή της γης και ο εκτοπισμός τους από αυτήν θα είχε ήδη ολοκληρωθεί. Αν κάτι τους κρατάει ακόμα, είναι η πεισματική τους θέληση να παραμείνουν γαντζωμένοι σε αυτή τη λωρίδα γης που αποτελεί την πατρίδα τους, και η παράδοση του ένοπλου αγώνα που περνά από γενιά σε γενιά εδώ και σχεδόν 100 χρόνια.
Οι σιωνιστές νομίζουν ότι σκοτώνοντας τους ηγέτες θα ξεμπερδέψουν με την αντίσταση. Δολοφόνησαν τον Γασάν Καναφάνι και τον Αμπού Αλί Μουσταφά (Μουσταφά αλ-Ζάμπρι) αλλά το Λαϊκό Μέτωπο υπάρχει ακόμα και συνεχίζει τον ένοπλο αγώνα. Δολοφόνησαν σχεδόν όλα τα κορυφαία στελέχη της Χαμάς και των ταξιαρχιών Αλ-Κασάμ. Τον σεΐχη Άχμαντ Γιασίν, τον Γιάχια Αγιάς, τον Ισμαήλ Χανίγια, τον Γιάχια Σινουάρ, τον Σαλέχ αλ-Αρούρι, τον Μοχάμεντ Ντέιφ, τον Μοχάμεντ Σινουάρ, τον Αμπού Ουμπάιντα και άλλους. Όμως η Χαμάς δεν έπεσε ούτε παρέδωσε τα όπλα, και νέοι Σινουάρ και νέοι Αμπού Ομπάιντα έχουν έρθει για να πάρουν τη θέση των παλιών. Γιατί η Παλαιστινιακή Αντίσταση δεν είναι μια προσωπική υπόθεση κάποιας ξεκομμένης μειοψηφίας, αλλά συλλογική προσπάθεια ενός ολόκληρου λαού που αντιμάχεται την υποδούλωσή του και παλεύει για την ελευθερία του. Ολόκληρος ο παλαιστινιακός λαός αποτελεί δεξαμενή άντλησης νέων στελεχών και νέων μαχητών οι οποίοι μπαίνουν στον αγώνα και δίνουν την ζωή τους και την ελευθερία τους για την Υπόθεση της απελευθέρωσης της πατρίδας τους. Και όπως πολλάκις έχει δείξει η ιστορία των εθνικοαπελευθερωτικών αγώνων, η θέληση ενός αποφασισμένου λαού είναι ισχυρότερη από κάθε όπλο.