Η εκλογική νίκη του ακροδεξιού ΑfD στο κρατίδιο της Σαξονίας-Άνχαλτ ξεσήκωσε διάφορες αναλύσεις στα εγχώρια ΜΜΕ αλλά και διεθνώς για το «ακραίο» φαινόμενο. Σχεδόν στην πλειοψηφία των αναλύσεων έλειπε το έδαφος που αναπτύχθηκε η γερμανική ακροδεξιά. Τα τετριμμένα που λέγονται και γράφονται (ολίγον κοινωνιολογία, ολίγον σχήματα από το παρελθόν με μπόλικη μεσοπολεμολογία) για να περιγράψουν μερικώς τέτοιες πολιτικές κατευθύνσεις και επιλογές δεν εξηγούν την άνοδο της ακροδεξιάς σε μια σειρά ιμπεριαλιστικών χωρών.
Μιλάμε για ιμπεριαλιστικές χώρες (ας μην παίρνουν αέρα κάτι χρήσιμοι ηλίθιοι ντόπιοι φασίστες περί «εθνικών» κινημάτων και ονειρεύονται εκστρατείες), οι οποίες είναι σε μια διαδικασία βαθιάς κρίσης και υποχώρησης. Συνθλιμμένες και ξεδοντιασμένες υπό μία έννοια από τους ιμπεριαλιστές Ανατολής και Δύσης Ρωσία-Κίνα και ΗΠΑ. Μιλάμε για την Αγγλία, Γερμανία, Γαλλία που ανεβαίνουν τα ακροδεξιά κόμματα στο εσωτερικό τους.
Η συμπίεσή τους από τα μονοπώλια των ανταγωνιστών τους δημιουργούν στο εσωτερικό τους «κινήματα» που ξεπερνούν τα μέχρι τώρα διαχειριστικά πολιτικά κόμματα της προηγούμενης περιόδου. Βλέπε τα φιλοευρωπαϊκά κόμματα των Γερμανών και Γάλλων ιμπεριαλιστών τα οποία πασχίζουν να συγκρατήσουν τις μάζες στις προγραμματικές τους κατευθύνσεις. Την άνοδο των ακροδεξιών κομμάτων την γεννά η ίδια η σήψη των ιμπεριαλιστικών χωρών που στο νέο ξαναμοίρασμα φαίνεται ότι παίρνουν την κατιούσα.
Η αποτυχία μιας ευρωπαϊκής διεξόδου ως ενοποιημένος ιμπεριαλιστικός πόλος των ισχυρών μονοπωλιστών και των εξαρτημένων χωρών που θα ανταγωνιζόταν τις αξιώσεις των ΗΠΑ, της Κίνας και της Ρωσίας είναι μέρα με τη μέρα και πιο φανερή. Η αποτυχία και η παρακμή της ΕΕ και συνακόλουθα η αποδυνάμωση των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων εντός της θα φέρει και νέες πολιτικές ανακατατάξεις στο εσωτερικό αυτών των χωρών. Τα «εθνικά» κινήματα και κόμματα θα παρουσιαστούν ως σωτήρες. Σωτήρες ιμπεριαλιστικών χωρών που οι οικονομίες τους δεν έχουν προοπτικές ανάπτυξης, που οι αντίπαλοι ιμπεριαλιστές μονοπωλιστές τούς έχουν νικήσει στα βασικά επίπεδα ανταγωνισμού. Το μόνο που μένει για τους ακροδεξιούς σωτήρες των ιμπεριαλιστικών χωρών είναι πιο άγρια πολιτική στο εσωτερικό τους (αντιμεταναστευτική-αντιεργατική-αντιλαϊκή πολιτική) και η ταχεία μετατροπή των οικονομιών σε πολεμική (για όσους μιλούν προγραμματικά για πόλεμο ή για νέες συμμαχίες που θα φέρουν πόλεμο). Αυτή θα είναι και η ταφόπλακά τους. Ο πόλεμος θα φέρει (φέρνει) ακόμη πιο γρήγορα την παρακμή και τη διάλυση της ΕΕ.
Οι εξαρτημένες χώρες σαν την Ελλάδα που τρέφονται από το ευρωενωσιακό σχήμα είναι λογικό ότι θα είναι οι πρώτες που θα συνθλιβούν σε αυτόν τον ανταγωνισμό και τη συνεχιζόμενη υποχώρηση των ευρωπαϊκών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Η αστική τάξη θα πρέπει να διαλέξει από ποιο μπατζάκι θα κρατηθεί και οι ντόπιοι φασίστες, με τα «εθνικά» κόμματα, στην καλύτερη περίπτωση θα κάνουν τους κομπάρσους της ευρωπαϊκής παρακμής που υπηρέτησαν πιστά για δεκαετίες.
Την διέξοδο από αυτήν τη βαθιά κρίση που δημιουργεί η εξάρτηση της Ελλάδας από τους ιμπεριαλιστές μπορεί να δώσει μόνο ένα παλλαϊκό μέτωπο πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων που θα αγωνιστούν πρώτα και κύρια για εθνική ανεξαρτησία και θα οικοδομήσουν την αντιιμπεριαλιστική και αντιφασιστική ενότητα όλου του λαού.