Άρχισαν πάλι του φθινοπώρου οι βροχές
Και η ομορφιά του κόσμου ξεγλιστράει
Σε μέρη που δεν αντηχούν φωνές
Η λάμψη της αυγής μας διαπερνάει
Των άλαλων πουλιών η σιγαλιά
Χρυσά στολίδια η μορφή τους
Σαν χάνονται στου χρόνου την σκιά
Πολύτιμη ματιά η θύμησή τους
Τσαλαπατιούνται του ονείρου τα φιλιά
Στις βροχινές του σπαραγμού αγκάλες
Και θα θελα να κόψω την θηλιά
Των έκπτωτων αγγέλων με τις χάρες.
γ.γ.
Αφιερωμένο στον Χρήστο Σπήλιο (XR)