«Σε αυτούς του δρόμους, σε αυτή την κοινωνία μια μέρα η εξέγερση δεν θα ναι ουτοπία». Αυτό το σύνθημα φωναζόταν από τις γραμμές του ανταγωνιστικού κινήματος στην Ελλάδα πριν από κάποιες δεκαετίες για να θυμίσει ότι μπορεί να υπήρχε σχετική κοινωνική ηρεμία αλλά οι ταξικές αντιθέσεις πάντα γεννούν γεγονότα. Γεγονότα που στη ρίζα τους υπάρχει η πάλη των τάξεων, η ταξική εκμετάλλευση και τα συνακόλουθά της στο εποικοδόμημα της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.
Στη Γαλλία, την ιμπεριαλιστική Γαλλία, που πασχίζει να μείνει όρθια στον ανταγωνισμό ΗΠΑ-Κίνας αλλά και να ηγεμονεύει στην ΕΕ, με διαρκή συσσώρευση και εισροή κεφαλαίων στην κούρσα των πολεμικών εξοπλισμών και στρατιωτικών αναγκών, δημιουργήθηκε ένα τεράστιο ψαλίδι.
Οι τάξεις της ιμπεριαλιστικής χώρας, που έχουν διαφορετικά υλικά συμφέροντα, συγκρούονται με φόντο τη διαχείριση που γίνεται από τους «από πάνω» προς τους «από κάτω».
Οι μαθητές και οι φοιτητές πρώτοι και μετά οι εργαζόμενοι των πόλεων, οι μισθωτοί εργάτες, τα μικροαστικά στρώματα των εργαζομένων, οι αγρότες σε κάποιους νομούς και μέσα σε αυτά οι πολυεθνικοί εργάτες (πολλοί προερχόμενοι από τις πρώην γαλλικές αποικίες), τα ευρύτερα φτωχολαϊκά στρώματα των πόλεων και οι άνεργοι βγήκαν στους δρόμους και διαδήλωσαν ενάντια στο ιμπεριαλιστικό «κοινωνικό πρόγραμμα» για το πόπολο στο εσωτερικό της Γαλλίας.
Η πολεμική προετοιμασία της γαλλικής αστικής τάξης (η χώρα μας, μην ξεχνάμε, είναι σκέλος αυτής), σε όλα τα επίπεδα, για το νέο ξαναμοίρασμα της πίτας από τους ισχυρούς ιμπεριαλιστές, σφίγγει το ζωνάρι για τα εργατολαϊκά στρώματα.
Η γαλλική κοινωνία ζει σε ρυθμούς πολέμου, πολεμικών σεναρίων και πολιτικής προπαγάνδας από τα αστικά πολιτικά κόμματα πολύ καιρό τώρα ενώ την ίδια ώρα το πορτοφόλι των μαζών δεν μπορεί να σηκώσει τα βασικά έξοδα, τροφής, στέγης, θέρμανσης, μετακίνησης, σπουδών, υγείας κλπ.
Πριν ακριβώς τρείς μήνες στα Ιλίσια Πεδία, μέρα εθνικής γιορτής, η γαλλική μπουρζουαζία ξεδίπλωσε στην πολεμική πασαρέλα τα στρατεύματά της και δήλωσε προς κάθε κατεύθυνση πως είναι έτοιμη να πολεμήσει για τα συμφέροντά της.
Για το εσωτερικό, φυσικά και λειτουργούν οι σκληροί νόμοι του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής που δημιουργούν ασφυξία και ένταση στο προλεταριάτο και στους συμμάχους του που αντικειμενικά έχει δύο δρόμους να διαλέξει: Ή να υποταχτεί στην όξυνση της ταξικής εκμετάλλευσης για την πολεμική προετοιμασία και της ανάγκες του γαλλικού ιμπεριαλισμού ή να ξεσηκωθεί για να σπάσει την αλυσίδα.
Οι διαδηλώσεις που ξεσπούν σε όλη τη Γαλλία και έχουν μετατραπεί σε εξεγέρσεις με φλεγόμενα οδοφράγματα, με χιλιάδες συλλήψεις, τραυματισμούς διαδηλωτών και αντιβία στην αστυνομική καταστολή είναι κάτι απεχθές για την γαλλική αστική τάξη και τον μηχανισμό προπαγάνδας της που θέλει «ειρήνη».
Σκούζουν, όπως πάντα, οι πλουτοκράτες όταν τα λαϊκά στρώματα σηκώνουν κεφάλι και σπάνε μαζικά την αστική νομιμότητα, όταν οι δρόμοι των μεγαλουπόλεων σταματάνε να γίνονται χώροι κερδοφορίας των καπιταλιστών και κανονικότητας για την ελεύθερη αγορά. Σκούζουν όταν βλέπουν ότι έχει τεράστια δύναμη η εργατική τάξη και ο λαός και μπορεί αυτή τη δύναμη να την πάει πολύ πέρα από τα οδοφράγματα και να στρίψει αντίθετα το τιμόνι της ιστορίας.
Ας τρέμουν. Στο δρόμο γεννιούνται οι συνειδήσεις…
