Κυρίως οι μεγαλουπόλεις αλλά και τα υπόλοιπα αστικά κέντρα, όπου στοιβάζονται οι προλετάριοι της χώρας, έχουν γίνει ανυπόφοροι χώροι ξεζουμίσματος. Επειδή δεν είμαστε εξωταξικά στοιχεία αλλά ζούμε μέσα στο ταξικό καμίνι με όλες του τις δυσκολίες και τα αδιέξοδα που αυτό γεννά, δεν θα σταματήσουμε να είμαστε προσανατολισμένοι προς τους εργαζόμενους, τους μισθωτούς, την εργατική μας τάξη.
Η καθημερινότητα για μια προλετάρια, έναν εργατοϋπάλληλο, μια οικογένεια μισθωτών με παιδιά που έχουν να πληρώσουν νοίκι, λογαριασμούς, το καλάθι της βδομάδας, καύσιμα για μετακίνηση και θέρμανση κλπ είναι ασφυκτική, πνιγερή.
Η ταξική ψαλίδα, παράλληλα, αυτών που μιλάνε στο όνομα των εργαζομένων (όταν θεωρούν ότι πρέπει να τους εκπροσωπήσουν ως πεφωτισμένοι) και στους ίδιους τους εργαζομένους βγάζει μάτι. Και πλέον υπάρχει ζήτημα ταξικής σύνθεσης με αρνητικό συσχετισμό και στο ευρύτερο ριζοσπαστικό κίνημα. Οι ταξικές αντιθέσεις μεταξύ των πολιτικοποιημένων υποκειμένων (να μην μιλήσουμε για τα αριστερά στελέχη και λοιπούς παρατρεχάμενους με τα «βαριά» ονοματεπώνυμα που ζουν αστικές ζωούλες) δημιουργούν νέα εμπόδια ως προς την ταξική συσπείρωση, την ταξική ανεξαρτησία αλλά κυρίως την ίδια την μαχητική πορεία που το προλεταριακό στοιχείο μπορεί να δώσει σε ένα κίνημα, όταν είναι προσανατολισμένο προς τη σωστή κατεύθυνση της πάλης.
Η ανεργία, η ανισοτιμία μέσα στην εργατική τάξη, η προλετάρια και η ζωή της κάτω από πολλές αλυσίδες, το ζήτημα της στέγασης-εξώσεις, ο μισθός, τα δικαιώματα που διαρκώς αφαιρούνται από τους καπιταλιστές και το κράτος τους, η περιθωριοποίηση-εξαρτήσεις, η εντατικοποίηση των ρυθμών δουλειάς στα εργοστάσια, στην οικοδομή, στις βιοτεχνίες, στην μεταφορά των εμπορευμάτων.
Αυτά είναι το κέντρο, είναι η βάση. Και σε αυτά θα πρέπει να πατάμε, σε αυτά να δουλεύουμε πολιτικά, αυτά μας διαφοροποιούν ως προλεταριακές οργανώσεις πέρα των πολιτικών θέσεων και προγραμμάτων με άλλα πολιτικά μικροαστικά ρεύματα. Η ζωή του προλεταριάτου μέσα στη χώρα, η ζωή των εργαζόμενων μαζών, η ζωή που δεν θυμίζει ζωή, μα επιβίωση. Επιβίωση με όλο και χειρότερους όρους.
Πολλοί μιλάνε για περιχαράκωση, διάσπαση για τη διάσπαση, μικροομάδες κι άλλα πολλά αλλά δεν θέλουν ποτέ να κριτικάρουν τους γενικούς όρους, τους αντικειμενικούς συσχετισμούς και την ταξική διαστρωμάτωση που διαπερνά και το ευρύτερο ριζοσπαστικό κίνημα μέσα στον εξαρτημένο ελληνικό καπιταλισμό μέσης ανάπτυξης. Δυστυχώς, δεν υπάρχει ενότητα, αυτή είναι η αλήθεια. Όμως είναι κι αυτός ένας όρος που δεν πρέπει να υποτιμάται˙ και για να έρθει η ενότητα (η όποια ενότητα) χρειάζεται μια σειρά όρων που μπορούν να διαμορφώσουν νέους συσχετισμούς πρώτα και κύρια μέσα στο ανταγωνιστικό κίνημα. Η ταξικότητα μεγάλου κινηματικού τμήματος στις πολιτικές αναφορές (που πλέον έχει γίνει και μια λεκτική γενικούρα) δεν παίρνει και τις αντίστοιχες κριτικές στάσεις και θέσεις, με τον φόβο μην «τα σπάσει με τον δίπλα»…
Αυτή η κοινωνικοπολιτική συμπεριφορά γίνεται εμπόδιο παρά το «ενωτικό» της προφίλ στα λόγια και τις διακηρύξεις. Μπαίνουν διαρκώς ταξικά, πολιτικά, ιδεολογικά ζητήματα κάτω από το χαλάκι στο όνομα μιας ενότητας πλαστής.
Και ενώ το κίνημα… ενώνεται σε έκρυθμες στιγμές ή σε πολιτικά γεγονότα, λείπει το κεντρικό υποκείμενο εκμετάλλευσης από τις γραμμές του.
Το χτίσιμο της ταξικής ενότητας, της πολιτικής συγκρότησης και του μετωπικού αγώνα είναι επίκαιρα και κεντρικά ζητήματα, είναι ζητήματα που χρειάζεται συσπειρωμένη την εργατική τάξη. Χωρίς αυτά, θα γινόμαστε όλο και πιο αδύναμοι στην πολιτική διαπάλη, όλο και πιο αποσυσπειρωμένοι ως προλετάριοι και εργατουπάλληλοι, όλο και πιο απελπισμένοι στη καθημερινότητα της ταξικής εκμετάλλευσης και της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης.
Έχουμε ξαναπεί ο δρόμος είναι δύσκολος, μα πρέπει να αφυπνιστεί το προλεταριάτο, να ξανανιώσει τη δύναμή του, η απελπισία που μας θέλουν καταδικασμένους πρέπει να απαντηθεί με την ενότητά μας και την ταξική οργάνωση. Και για να γίνουν όλα αυτά, για να ανατραπεί ο αρνητικός συσχετισμός στην ταξική σύνθεση θέλει πολιτική δουλειά, πολιτικές θέσεις, συνθέσεις και προσανατολισμό «προς τις μάζες» της μισθωτής εργασίας.