Στις 11/8 κοινοποιήθηκαν οι προσωρινοί πίνακες κατάταξης των μόνιμων διορισμών εκπαιδευτικών από την προκήρυξη του ΑΣΕΠ, οι οποίοι φέρνουν στην επιφάνεια, και μέσα από τις συζητήσεις που έχουν ανοίξει μεταξύ των εκπαιδευτικών, την κατάσταση που επικρατεί στη δημόσια εκπαίδευση. Οι αιτήσεις των εκπαιδευτικών ξεπέρασαν τις 130.000 με τους μόνιμους διορισμούς για φέτος να φτάνουν τις 5.000. Τα υπόλοιπα κενά στον χώρο της εκπαίδευσης, τα οποία για το σχολικό έτος υπολογίζονται στα 50.000, θα καλυφθούν σε φάσεις από τους ίδιους πίνακες μέσω των αναπληρωτών.

Η κατάταξη των εκπαιδευτικών προκύπτει μέσα από τη συλλογή μορίων, τα οποία αφορούν κυρίως ακαδημαϊκούς τίτλους και προϋπηρεσία. Η κατάσταση αυτή, που ως «λογική» ξεκίνησε επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και συνεχίστηκε από την κυβέρνηση της ΝΔ, έφερε τους εκπαιδευτικούς αντιμέτωπους με το κυνήγι προσόντων. Αυτό, όπως ήταν λογικό, δημιούργησε ταξικούς φραγμούς, έναντι όλων των εκπαιδευτικών οι οποίοι δεν μπορούσαν να διαθέσουν τα ποσά που χρειάζονταν, για να κατακτήσουν έναν τίτλο μεταπτυχιακού ή ξένων γλωσσών και να συλλέξουν τα πολυπόθητα μόρια. Και στη συνέχεια, και όσο οι εκπαιδευτικοί έμπαιναν σε αυτό το «τρυπάκι», η κατάσταση αυτή δημιούργησε μια τεράστια αγορά πτυχίων για όλα τα γούστα με αποκορύφωμα τα ψεύτικα πτυχία για όποιον έχει να πληρώσει αδρά τα «προσόντα» του.

Σε συνέχεια του προσοντολογίου ήρθε η αλλαγή που έφερε η ΝΔ με τη μοριοδότηση της προϋπηρεσίας των εκπαιδευτικών στα ιδιωτικά σχολεία. Αξιοσημείωτο είναι ότι, όταν ανακοινώθηκε η αλλαγή αυτή, περίπου το μισό εκπαιδευτικό προσωπικό των ιδιωτικών σχολείων έκαναν αίτηση για να μπουν στους πίνακες γεγονός που φανερώνει και τις εργασιακές συνθήκες στα ιδιωτικά σχολεία. Η αλλαγή αυτή, όμως, έφερε τα πάνω-κάτω στους πίνακες με πολλούς εκπαιδευτικούς που με νύχια και με δόντια σκαρφάλωναν τόσα χρόνια σε αυτούς, είδαν τη θέση τους να κατρακυλά. Όλο αυτό, φυσικά, και δημιούργησε μεγάλη δυσαρέσκεια στους εκπαιδευτικούς κύκλους. «Γιατί μπήκαν στους πίνακες καθηγητές ιδιωτικών σχολείων;», «γιατί δεν δίνεται προτεραιότητα και περισσότερα μόρια σε όλους όσοι υπηρετούν το δημόσιο;», «γιατί δεν μοριοδοτείται η χιλιομετρική απόσταση και δεν αναγνωρίζεται με κάποιον τρόπο το ξεσπίτωμα των αναπληρωτών;», «γιατί να μην αναγνωριστεί ως προϋπηρεσία και η εργασία των εκπαιδευτικών στα φροντιστήρια;».

Ας μην βλέπουμε, όμως, το δέντρο και χάνουμε το δάσος. Όλα τα παραπάνω σκιαγραφούν τη γενικότερη κατάσταση των εκπαιδευτικών στην εκπαίδευση σήμερα και είναι αποτέλεσμα πολιτικών που είχαν ως στόχο την αναδιάρθρωση στον χώρο της παιδείας. Ελάχιστοι διορισμοί για τα χιλιάδες κενά στα δημόσια σχολεία, κάλυψη του μεγαλύτερου μέρους των κενών από αναπληρωτές χωρίς κανένα εργασιακό δικαίωμα, συνθήκες λάστιχο των εκπαιδευτικών στα ιδιωτικά και όλοι μαζί σε έναν αέναο ανταγωνισμό μέσα από κυνήγι προσόντων. Η επίθεση δεν έχει λόγο να γίνεται στους εκπαιδευτικούς των ιδιωτικών σχολείων αλλά στις κυβερνήσεις που με τις αποφάσεις τους υποτιμούσαν και υποτιμούν όλο και περισσότερο τον εκπαιδευτικό που με αυταπάρνηση υπηρετεί το δημόσιο σχολείο.

Ένας κλάδος που χτυπιέται αλύπητα χρόνια τώρα και απαξιώνεται συνεχώς ως μέρος της γενικότερης απαξίωσης της δημόσιας εκπαίδευσης τη λύση δεν θα τη βρει στους πλαστούς διαχωρισμούς αλλά στην ενότητα και στον συλλογικό αγώνα για μαζικούς και μόνιμους διορισμούς, την κατάργηση του θεσμού του αναπληρωτή όπως εφαρμόζεται σήμερα,  την κατοχύρωση των εργασιακών δικαιωμάτων και την υπεράσπιση του δωρεάν και δημόσιου χαρακτήρα της εκπαίδευσης.