Αυτό το τραγούδι και η αλήθεια των στίχων του, τέτοια μέρα λόγω του θανάτου του τραγουδιστή Λάκη Χαλκιά (1943-2026), ας μπει στο τσαρδί του κάθε βιοπαλαιστή ανθρώπου, του κάθε έντιμου αγωνιστή, που αγωνίζεται με τα χέρια του, για να τα «φέρει βόλτα». Αυτό το τραγούδι για τον Δάσκαλο είναι και σήμερα ζητούμενο πολιτικό, γιατί πρέπει να οικοδομηθεί το καθοδηγητικό κέντρο που θα συμπαρασύρει σε νέες μάχες τον λαό μας ενάντια στην καθυπόταξη και την υποτέλεια, γιατί όποιος για το δίκιο δεν παλεύει θα ζει και θα πεθαίνει σαν ραγιάς…
Ο Δάσκαλος
Τον δάσκαλο, τον δάσκαλο
αυτόν τον σαρδανάπαλο
να μου τον φέρετε στο στρώμα
που λέει στους χουσμεκιάρηδες
που λέει στους μεσιακάρηδες
ότι δικό τους είν’ το χώμα.
Τον δάσκαλο, τον δάσκαλο
αυτόν τον σαρδανάπαλο
να σταματήσει πια να δασκαλεύει
με λόγια σαν και τούτα της φωτιάς
πως όποιος για το δίκιο δεν παλεύει
θα ζει και θα πεθαίνει σαν ραγιάς.
Τον δάσκαλο, τον δάσκαλο
αυτόν τον σαρδανάπαλο
που κατσαπλιάδες έχει γύρω,
παράδες θα γεμίσετε
το στόμα αν του κλείσετε
που τάζει στου κολίγους κλήρο.
Τον δάσκαλο, τον δάσκαλο
αυτόν τον σαρδανάπαλο
να σταματήσει πια να δασκαλεύει
με λόγια σαν και τούτα της φωτιάς
πως όποιος για το δίκιο δεν παλεύει
θα ζει και θα πεθαίνει σαν ραγιάς.
Στίχοι: Κώστας Βίρβος
Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος