Το κομματικό σύστημα του ελληνικού καπιταλισμού είναι σε κρίση. Μια βαθιά κρίση, που διαρκώς και παρά την αναμόρφωσή του και τις μεταβολές προσώπων και κομμάτων βαθαίνει και δημιουργεί μια σύνθετη κατάσταση για την άρχουσα τάξη και την δημοκρατική νομιμοποίηση που ζητά από το πόπολο.
Από τη μία μια σειρά δομικών ζητημάτων στο εσωτερικό μένουν άλυτα και από την άλλη το ιμπεριαλιστικό σύστημα και οι μεγάλοι μονοπωληστές Δύσης και Ανατολής ξαναμοιράζουν τον κόσμο. Αυτό είναι ένα εκρηκτικό κοκτέιλ που δημιουργεί μεγάλες αντιθέσεις στο εσωτερικό της εξαρτημένης Ελλάδας.
Φυσικά ο μηχανισμός προπαγάνδας του συστήματος ενισχύει το αφήγημα ότι διανύουμε μια περίοδο ισχυρής Ελλάδας που διαρκώς μεγαλώνει, αναπτύσσεται οικονομικά, έχει «κομβικό ρόλο» στην ευρύτερη περιοχή, λύνει ζητήματα, μεταρρυθμίζει κακώς κείμενα κλπ. Κεντρικός φορέας αυτής της ψεύτικης εικόνας είτε για τα ζητήματα στο εσωτερικό (σκληρή ταξική εκμετάλλευση, αντιλαϊκές πολιτικές) είτε στο εξωτερικό (ιμπεριαλιστική εξάρτηση, υποταγή και εξυπηρέτηση «από τα πάνω» αποφάσεων) είναι η ΝΔ. Ακολουθούν, με μικροδιαφορές, τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, τα οποία δεν θέλουν και δεν μπορούν να μιλήσουν για την πραγματική κατάσταση της χώρας και παραμένουν στην αντιπολίτευση καταγγέλλοντας τη διαφθορά και τα σκάνδαλα της κυβέρνησης, τα οποία σε τέτοιες συνθήκες ελεύθερου εμπορίου, ΕΟΖ, καρτέλ και ανταγωνισμού θα αυξάνουν αντικειμενικά και θα καθορίζουν και το ενδοαστικό παιχνίδι ως προς την εξυπηρέτηση των πιο μαύρων κύκλων των ιμπεριαλιστικών μονοπωλίων.
Η εποχή χαρακτηρίζεται από την ιστορική φράση ο «κλέψας του κλέψαντος» μέσα στην κρίση του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος. Τα σκάνδαλα της διακυβέρνησης ΝΔ τα χρησιμοποιούσε για να χτυπήσει αντιπάλους, για να πλουτίσει η ελίτ γύρω από αυτήν αλλά και για να καλλιεργεί μια διαρκή πελατεία κατά νομό που θα μπορεί να «γλύφει κάνα κοκαλάκι» κυρίως από προγράμματα της ΕΕ και θα γίνεται αυτόματα συνένοχος και υπερασπιστής του κόμματος των «νοικοκυραίων και της ανάπτυξης».
Όπως σε κάθε προεκλογική διαδικασία και ανάλογα το επίπεδο αγανάκτησης και ταξικής πάλης εμφανίζονται «νέα» κόμματα, με αριστεροδεξιά προτάγματα αλλά πάντα μέσα στο πλαίσιο της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, της υποταγής στα μονοπώλια και συνακόλουθα μέσα στο σύστημα που επιβάλλουν οι ιμπεριαλιστές δανειστές.
Τα κόμματα Καρυστιανού, Τσίπρα και άλλων «σωτήρων» που θα προκύψουν στη διαδικασία του κομματικού συστήματος και της εκλογικής «αναμέτρησης», θα παίξουν τον ίδιο ρόλο της προσαρμογής στα κελεύσματα των ιμπεριαλιστών που υπηρετούν και του ντόπιου κεφαλαίου παρά τα θεαματικά αλλά όλο και λιγότερο «λαϊκά» τους αιτήματα. Δηλαδή, παρά την διαφορετική κατάσταση που τα γέννησε ή τα ξαναμπάζει στο πολιτικό παιχνίδι (ως εφεδρεία, ως εγκλωβισμό συνειδήσεων, ως βιομηχανία αυταπατών κλπ) δεν θα ξεφύγει και αυτή η εκλογική διαδικασία από τον συσχετισμό που θέλουν να αναδείξουν «δημοκρατικά» οι τάσεις του κεφαλαίου και όσοι στοιχίζονται πίσω από το πολιτικό τους προσωπικό.
Τα ΜΜΕ και όλος ο πολιτικο-ιδεολογικός μηχανισμός που ελέγχεται από τους καπιταλιστές μπορούν να αραδιάζουν στατιστικά και να ανεβοκατεβάζουν την πολιτική υπαλληλία, ανάλογα τη συγκυρία, και να διαμορφώνουν την εκλογική ατμόσφαιρα και το πολιτικό περιβάλλον χωρίς ποτέ να αγγίζεται η δομή: ο πυρήνας του ελληνικού καπιταλισμού.
Σε αυτή την κρίση που ζούμε καθημερινά και θα καθορίσει πολλά περισσότερα από όσα μας λένε, με ζητήματα όπως ο πόλεμος, το σύνταγμα και η αναθεώρησή του, οι αναδιαρθρώσεις, οι ταξικές αντιθέσεις, η συσσώρευση κεφαλαίου και η εξαθλίωση εργατολαϊκών μαζών, η ανεργία και η φτωχοποίηση, η ντόπια αστική τάξη πρέπει να πάρει μέτρα˙ όμως λόγω του χαρακτήρα της δε μπορεί. Η διάσπασή της είναι ιστορική, έχει ρίζες από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους και σε όλες τις κομβικές περιόδους πήρε, η κάθε τάση της, την σκούφια της και περπάτησε, ανάλογα τα σφιχτά οικονομικά συμφέροντά της.
Για όποιον κοιτά με όρους πολιτικής οικονομίας την Ελλάδα καταλαβαίνει ότι η ιμπεριαλιστική εξάρτηση, η ανύπαρκτη βαριά βιομηχανία, η απουσία αυτονομίας στη ενέργεια, η απουσία επιστημόνων και παραγωγής ειδών πρώτης ανάγκης, η μη παρακολούθηση μιας σειράς καινοτομιών στις επιστήμες, η καταστροφή της γεωργικής παραγωγής, η υποβάθμιση της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, η πολιτιστική παρακμή και μια σειρά άλλων σύγχρονων διαδικασιών ανύπαρκτων στη χώρα μας, που θα μπορούσαν να γίνουν υποδομές, που εκεί θα μπορούσε να πατήσει ο λαός μας και να τις διεκδικήσει συνολικά μαζί με ένα πρόγραμμα δημοκρατικής αλλαγής, πραγματικής και όχι στα λόγια, δεν υπάρχουν.
Ο εξαρτημένος χαρακτήρας του ελληνικού καπιταλισμού (το εφοπλιστικό κεφάλαιο πατά Ελλάδα μόνο όταν θέλει και ανάλογα τα συμφέροντά του λόγω του ιδιαίτερου χαρακτήρα του κύκλου εργασιών των καραβοκυραίων) οδήγησε στην παρακμή του, και δεν μπορεί πλέον να σταθεί χωρίς την προσάρτηση, την προσαρμογή και την υπηρεσία στους ιμπεριαλιστές δανειστές.
Αυτό το κοινωνικό πεδίο της οικονομικής παρακμής και σήψης είναι που διαμορφώνεται σήμερα, χωρίς να υπάρχει ο παράγοντας που να ενοποιεί λαϊκές μάζες και μέσα από συμμαχίες να μπορεί να παλέψει για πραγματική αλλαγή πορείας, πολεμώντας κύρια την εξάρτηση και παράλληλα την εσωτερική σκληρή εκμετάλλευση του προλεταριάτου, αλλά και των μικροαστικών μαζών και του αγροτικού πληθυσμού.
Η σκληρή ζωή και το βιοτικό επίπεδο της εργατικής τάξης, πρέπει να ειδωθεί μόνο μέσα από την ακόμη πιο σκληρή ιμπεριαλιστική επιτήρηση και εποπτεία που ζητάν οι πάτρωνές μας.
Σε όλα αυτά που τον επόμενο καιρό θα κατακλύζουν την καθημερινότητά μας, με την εκλογολογία και εκλογολαγνεία, με τα αγωνιστικά και πατριωτικά ψηφοδέλτια, με τα μεγάλα λόγια και τις φανφαρόνικες διακηρύξεις, οι λαϊκές μάζες πρέπει να δουν τη ζωή τους, την παιδεία και την υγεία της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, τη στέγαση, την τροφή, την ακρίβεια, το επίπεδο σπουδών και επιστήμης, τη ζωή που επιβάλλουν στους απόμαχους της δουλειάς. Να μετρήσουν αυτούς που αραδιάζουν λόγια. Τι έκαναν για να εμποδίσουν πραγματικά την καπιταλιστική αναδιάρθρωση που σχεδόν κλείνει δύο δεκαετίες…
Δεν κουνάμε το δάχτυλο σε κανέναν και ανεξάρτητα ότι είμαστε μια μικρή οργάνωση, ευθυνόμαστε και εμείς στην πολιτική πορεία μας με όλους όσους κοιτάν τα παραπάνω από το ευρύτερο φάσμα των αντιιμπεριαλιστών, κομμουνιστών, προοδευτικών δημοκρατών, αντιφασιστών, σοσιαλιστών και με απουσία επαναστατικού κόμματος και προγράμματος, που αδυνατούμε να χτίσουμε μια ενωτική οργανωτική διαδικασία που θα ασκούσε, με ευνοϊκότερους όρους, λαϊκή μετωπική αντιπολίτευση, ανοίγοντας ρήγματα στις βασικές αντιθέσεις, με κυρίαρχη την ιμπεριαλιστική εξάρτηση.
Αυτό όμως παραμένει ζητούμενο και η ίδια η πάλη των τάξεων και μια σειρά άλλων παραγόντων είμαστε σίγουροι ότι θα φέρει το γρηγορότερο πλατύτερες πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις κάτω από λαϊκά-κοινωνικά μέτωπα που θα τα ζητήσει η ίδια η ζωή.
Μόνο η ιστορική παρουσία του λαϊκού παράγοντα στην πολιτική και στον αγώνα για πραγματική δημοκρατική αλλαγή και άλλον προσανατολισμό απέναντι στα μονοπώλια, στην εξωτερική πολιτική, στην εργασία με δικαιώματα, στην πρόσβαση σε όλα τα αγαθά που παράγει ο λαός μας, μπορεί να φέρει την πραγματική ελπίδα στην κατεστραμμένη χώρα, που θα ανοίξει και το δρόμο για ανατροπή του αρνητικού ταξικού συσχετισμού.