Είναι από τις απίστευτες ιστορίες που συμβαίνουν στις ζωές των ανθρώπων. Η Σταματία Κεσκίνη γεννημένη το 1934, έφυγε την ίδια μέρα και με λίγες ώρες διαφορά με τον αδερφό της Κώστα.
Στις 21/5/2026 σταμάτησε να χτυπά η καρδιά της σε νοσοκομείο της Λειψίας στην Γερμανία. Εκεί που έζησε μια ολόκληρη ζωή, πήγε προσφυγόπουλο στην διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου μαζί με τα αδέρφια και τα ξαδέρφια της, παιδιά όλα αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης και του ΔΣΕ. Σπούδασε, δούλεψε και συνταξιοδοτήθηκε στην Γερμανία, έκανε παιδιά, εγγόνια και δισέγγονα. Τις αναμνήσεις της από τα σκληρά χρόνια του Εμφυλίου στον Έβρο και τη μεταφορά τους στις φιλόξενες Λαϊκές Δημοκρατίες, τις κατέγραψε στο βιβλίο που εκδόθηκε από την Κόκκινη βιβλιοθήκη με κίνητρο να θυμούνται οι νεότεροι άνθρωποι και να διδάσκονται από την ιστορία.
Δεν σταμάτησε να μιλά και να γράφει στα Ελληνικά μέχρι τα βαθιά γεράματα, δεν σταμάτησε να είναι οργανωμένη στους συλλόγους των Ελλήνων πολιτικών προσφύγων στη Γερμανία, δεν έκανε εκπτώσεις στα ιδανικά του αντάρτη κομμουνιστή πατέρα της Πασχάλη και στα δικά της, έμεινε σταθερά πιστή στις σοσιαλιστικές ιδέες και μετά την κατάρρευση του τείχους του Βερολίνου. Ήταν μια γλυκιά γυναίκα με ευγένεια και αγάπη για όλα τα παιδιά του κόσμου, παιδαγωγός στο επάγγελμα.
Έτσι θα μείνει να τη θυμόμαστε, χαμογελαστή και πάντα αγκαλιά με τον αδερφό της, που τόσο αγαπήθηκαν και πεζοπόρησαν μαζί παιδάκια, στην δικιά τους Οδύσσεια, κάτω από τις βόμβες των Aμερικάνων ιμπεριαλιστών και με πλάτη για να γλιτώσουν από την μοναρχοφασιστική βία.
Γιαγιά Σταματία αντίο.