Τη φετινή πρωτομαγιά θα ήταν αδύνατον να μην ανατρέξει ο νους του κάθε προοδευτικού ανθρώπου στους 200 εκτελεσμένους της Καισαριανής, μετά και από τις φωτογραφίες που είδαν το φως της δημοσιότητας. Φωτογραφίες που δεν θα έπρεπε να είναι παντός χρήσης σε ιλουστρασιόν χαρτιά προσδίδοντάς τους ο καθείς μια «σύνδεση» κατά πώς βολεύει την οποιαδήποτε πολιτική γραμμή. Η μνήμη για να είναι εποικοδομητική συνδέεται με τις πράξεις σήμερα, με την πολιτική κατεύθυνση που έχει ο καθένας, διαφορετικά καμία σύνδεση με το παρελθόν και το παρόν δεν μπορεί να υπάρξει.
Οι προσδιοριστικοί χαρακτηρισμοί των 200 μετά και τη δημοσίευση των φωτογραφιών είναι πολλοί: αγωνιστές, κομμουνιστές, πατριώτες, Έλληνες, αριστεροί. Πετσοκόβοντας ο καθένας όποιον προσδιορισμό δεν του κάνει. Οι 200 της Καισαριανής, όμως, ήταν όλα αυτά μαζί και εκεί αρχίζει η αναθεώρηση από αυτούς που τελικά τους θέλουν και «κτήμα» τους από πάνω. Δεν θα ήταν κομμουνιστές χωρίς να είναι πατριώτες, ούτε αγωνιστές, αν δεν πάλευαν για τη λευτεριά και την προκοπή της πατρίδας.
Σήμερα βρήκαν να πουν έναν «καλό λόγο» (για τους 200) ακόμα και οι κυβερνόντες, αυτοί δηλαδή που δίνουν γη και ύδωρ, αεροδρόμια και λιμάνια, αυτοί που είναι με τους κατοχικούς σιωνιστές και έχουν μετατρέψει τη χώρα σε 51 η πολιτεία των ΗΠΑ.
Σήμερα, από την άλλη, μπορεί να τους «δοξάζουν» αυτοί που έχουν αρνηθεί τα λαϊκά μέτωπα (ανεξάρτητα αν το ΕΑΜ ήταν τέτοιο), οι ταξικοί πολυλογάδες με δήθεν καθαρές ταξικές θέσεις. Να τους «τιμούν» αυτοί που «δεν συμμετέχουν σε κανέναν πόλεμο»… Όλοι αυτοί, όμως, στο εδώ και στο τώρα, που ο πλανήτης φλέγεται, που οι ιμπεριαλιστές τη γη ξαναμοιράζουν και οι λαοί, βλέπε Παλαιστίνη ή νότιο Λίβανο, παλεύουν και νικούν με το όπλο στο χέρι, βάζουν και τα πολλά «ναι αλλά…». Έτσι, βλέπουν την ιστορία από μακριά, γίνονται υπερτιμητές των 200 (και όχι μόνο) ασκώντας κριτική παράλληλα στις οργανώσεις του ένοπλου εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα στην Παλαιστίνη οι οποίες μάχονται σήμερα (με μετωπική πολιτική μάλιστα), βάζοντας ο καθένας τον δικό του αστερίσκο στον αγώνα τους.
Το ιστορικό παράδειγμα των εκτελεσθέντων πατριωτών κομμουνιστών στην Καισαριανή δεν είναι το μόνο. Αυτοί που βάζουν το ταξικό ως το μόνο ζήτημα (με αναφορές στο Σικάγο το 1886, τον Μάη του 1936 κ.ο.κ) το οποίο πρέπει να αφορά την εργατική τάξη, τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα, είναι παράλληλα και αυτοί οι οποίοι έχουν τοποθετήσει την ταξική πάλη μέσα σε αίθουσες συνεδριάσεων και σε μια γραφειοκρατική διαδικασία, για να κερδηθούν… έδρες, έχοντας παράλληλα μετατρέψει την αναδρομή στην ιστορία σε κενή περιεχομένου μέσα από μουσειακές φιέστες που δίνουν στα γεγονότα μια χροιά συγκίνησης που τα κάνει να φαίνονται μακρινά.
Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται αλλά ο εξεγερμένος λαϊκός παράγοντας και ειδικά το προλεταριάτο εμφανίστηκε στον δρόμο και σήκωσε οδοφράγματα, συγκρούστηκε με τις δυνάμεις καταστολής, απήργησε, προσπάθησε να εμποδίσει τη βίαιη καπιταλιστική αναδιάρθρωση με τη λαϊκή αντιβία του δρόμου και της αντίστασης το 2010-12 και γνωρίζουμε τότε που ήταν οι …καθαροί αντικαπιταλιστές που σήμερα μπορούν και αραδιάζουν μεγάλα λόγια για αλύγιστους της ταξικής πάλης…
Τα κεκτημένα της εργατικής τάξης, που έχουν κερδηθεί με αίμα, έχουν χαθεί, αυτή είναι η αλήθεια που προσγειώνει… μένοντας οι «τιμητές» στα μεγάλα λόγια και στους πανηγυρισμούς χωρίς πραγματικές νίκες μέσα στο πεδίο της ταξικής πάλης.
Σήμερα που τα αφηγήματα πληθαίνουν -του ενός και μοναδικού ιμπεριαλιστή, της ιμπεριαλιστικής πυραμίδας, της αλληλεξάρτησης, της ταξικής καθαρότητας- μπαίνει πιο επιτακτικά το χρέος όχι μόνο της μελέτης αλλά και της μεταφοράς αυτής στο σήμερα με επεξεργασμένες θέσεις και καθήκοντα πάλης.
Οι 200, λοιπόν, της Καισαριανής, οι πρωτοπόροι εργάτες, τα μέλη του ΚΚΕ και το Κόμμα που χωρίς την καθοδήγηση του δεν θα υπήρχε Εθνική Αντίσταση οι νίκες, οι ήττες, οι νεκροί, έχουν αφήσει πολιτική παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές, οι οποίες με τη σειρά τους θα προσπεράσουν -αργά ή γρήγορα- τους αναθεωρητές και θα χαράξουν τον δρόμο για την εθνική ανεξαρτησία, την λευτεριά, τον σοσιαλισμό.
Αυτή την ιστορικά φορτισμένη μέρα για την εργατική τάξη αλλά και κάθε προοδευτικό άνθρωπο ας αναλογιστούμε ακόμα μια φορά αυτούς που αντικρύζουν τον θάνατο με ψηλά το κεφάλι και τις γροθιές τους σηκωμένες. Είναι ιστορία αλλά δεν ανήκουν στο παρελθόν. Είναι πάντα εδώ, πάντα παρόντες.
Τιμή στους 200 κομμουνιστές πατριώτες και σε όσους συμμετείχαν στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και έδωσαν το αίμα τους για να συντριβεί ο ναζιφασισμός
Κάτω η ιμπεριαλιστική εξάρτηση – Οι λαοί δεν έχουν ανάγκη από προστάτες
Ζήτω η εργατική πρωτομαγιά!