Για την «Ημέρα της Βαστίλης» και την πολεμική παρέλαση του γαλλικού ιμπεριαλισμού όπως και για την  συμμετοχή της Ελλάδας του Βενιζέλου πριν 107 χρόνια στην καταστολή των Μπολσεβίκων και της Επανάστασης γράψαμε σε σχετικό άρθρο.

Αφήσαμε, όμως, για ανεξάρτητο άρθρο και ένα άλλο ζήτημα για το οποίο καταπιάστηκε και το 902.gr στο άρθρο Η Βαστίλη και η εκδίκηση της «ιστορίας». Για το ζήτημα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και το χαρακτήρα του ελληνικού καπιταλισμού υπάρχει θεωρητικοπολιτική διαφωνία οπότε προχωράμε˙ το 902, ως όργανο του σημερινού ΚΚΕ, βλέπει μόνο καπιταλιστικά κράτη χωρίς καμία διαφοροποίηση-αντίθεση ως προς το ιμπεριαλιστικό σύστημα. Ας διαβάσουμε τι γράφει ο αρθρογράφος του 902 για τα επαναστατικά γεγονότα στην Βαστίλη (η υπογράμμιση δική μας):

«Όμως η Ημέρα της Βαστίλης διδάσκει και αυτή…

Στις 12 Ιούλη ο Γιακωβίνος Καμύλ Ντεμουλέν, μία από τις ηγετικές φυσιογνωμίες της Γαλλικής Επανάστασης μέσα σε ένα αναποφάσιστο και αναστατωμένο πλήθος κρατώντας ένα όπλο στο χέρι είπε: «Πολίτες! Δεν υπάρχει χρόνος για καθυστέρηση… Απόψε τη νύχτα θα εισβάλλουν οι γερμανικές και ελβετικές μονάδες από το Πεδίο του Άρεως για να μας σφάξουν. Δεν έχουμε άλλη επιλογή. Στα όπλα!».

2 μέρες μετά η Βαστίλη, σύμβολο της φρίκης των καταπιεστών και στρατηγικό φρούριο που έπρεπε να καταληφθεί από τους εξεγερμένους, έπεσε.

Όχι με τα τύμπανα, σημαίες και διαπραγματεύσεις αλλά με κανόνια και αίμα. Ύστερα από 4 ώρες πολιορκίας και 100 νεκρούς ο λαός όρμησε στην φυλακή. Σκότωσε τον φρούραρχο επιτόπου ενώ στη συνέχεια εκτέλεσαν και τον έφορο της συντεχνίας των εμπόρων ως εχθρό του λαού. Τα κεφάλια των 2 σκοτωμένων τα περιφέρανε με κοντάρια μέσα στην πόλη.

Αυτή ήταν η πρώτη νίκη της γαλλικής επανάστασης. Της επανάστασης που με τη σειρά της επιβεβαίωσε τους νόμους της ταξικής πάλης και της επαναστατικής βίας ως κινητήριους μοχλούς της ιστορικής εξέλιξης. Γιατί τα πράγματα -είναι νόμος- αλλάζουν. Αυτοί που κάποτε ακολουθούσαν τυφλά «Λουδοβίκους» εξοπλίστηκαν και εξεγέρθηκαν. Από τη μέθη στις τελετές στέψης των βασιλιάδων φτάσαμε στον ήχο της πτώσης της γκιλοτίνας που έκοψε τα κεφάλια τους.

Εδώ και πάνω από έναν αιώνα η αστική τάξη έχει χάσει κάθε προοδευτικό ρόλο στην κοινωνία. Οι ιδέες και οι πράξεις της είναι βουτηγμένες στη σήψη και την παρακμή. Θα έλεγε κανείς πως γιορτάζουν την «δική τους» επανάσταση, ξορκίζοντας όμως την ιστορική νομοτέλεια των επαναστατικών αλλαγών, την ίδια μάλιστα στιγμή που στέλνουν στα ιμπεριαλιστικά σφαγεία τους λαούς μπροστά στην τελική αναμέτρηση.

Προσπαθούν να «ξεγελάσουν» την «ιστορία» όμως χωρίς να το θέλουν, αντικειμενικά δημιουργούν και τους όρους για την ανατροπή τους και ξέρουμε πολύ καλά ότι η «ιστορία» στο τέλος εκδικείται». 

Τσεκουράτα λόγια για την πτώση της Βαστίλης, για το μακρινό 1789… Όπλα, αίμα, αποκεφαλισμοί, επαναστατική βία. Μακριά από τα ιστορικά γεγονότα βέβαια όλα αυτά μπορούν να διανθιστούν με λέξεις, επάρσεις, και λόγια σκληρά για τους καταπιεστές, τους βασιλιάδες και τις εξουσίες που καταδικάζουν τους λαούς σε μια ζωή σκλαβιάς. Όμως όποιος λέει λόγια (ειδικά αν είναι και επαναστατικών προταγμάτων) πρέπει κάπως να προσπαθεί να τα φέρει και στη σημερινή πραγματικότητα. Οι βασικές αξίες της Γαλλικής Επανάστασης και των αστικών επαναστάσεων Αγγλίας και Αμερικής που είχαν προηγηθεί σήμερα βρίσκονται μέσα στα συντάγματα των ιμπεριαλιστικών, των εξαρτημένων αστικών τάξεων και των αστικών δημοκρατιών σε Ευρώπη, Αμερική αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο.

Ο αρθρογράφος, βέβαια, στο τέλος σαν να μαζεύει την επαναστατική φλογερή έπαρση και δίνει στην «ιστορία» μια μεταφυσική χροιά λες και αυτή δεν την φτιάχνουν οι άνθρωποι αλλά εμφανίζεται σαν μια εκδικητική νομοτέλεια, μόνη της και αυτόβουλα παίρνει κεφάλια.

Μπήκαμε στον πειρασμό να έρθουμε στα πιο δικά μας χρόνια, που δεν ζήσαμε ούτε ένοπλες επαναστάσεις (1821, 1940-44, 1946-49), ούτε Παρισινή Κομμούνα (1871), ούτε έφοδο στα Χειμερινά Ανάκτορα (1917). Χωρίς να μακρηγορούμε, ζήσαμε και παλέψαμε μέσα στο ταξικό ανταγωνιστικό κίνημα την περίοδο πριν και κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης του 2008 αλλά και την σκληρή περίοδο καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης και των μνημονίων 2010-12. Ο λαός βγήκε στους δρόμους και υπήρχαν και στιγμές που αποπειράθηκε να δημιουργήσει «ιστορία» δηλαδή κοσμοϊστορικά γεγονότα, με λαϊκή οργή, άτσαλα πολλές φορές, με αντιφάσεις, φόβους αλλά και μαχητικό πνεύμα.

Αυτοί που «κάποτε ακολουθούσαν τυφλά Λουδοβίκους (εδώ βάλτε τα δύο κόμματα εξουσίας ΠΑΣΟΣ-ΝΔ, φυσικά ως σχήμα και όχι ότι είναι το ίδιο) εξοπλίστηκαν και εξεγέρθηκαν». Έχει δίκιο ο αρθρογράφος, έτσι γίνεται στις εξεγέρσεις και στις επαναστάσεις, αλλάζει ο συσχετισμός, οι σκλάβοι εξεγείρονται κλπ. Αυτοί που μέχρι χθες προσκυνούσαν υπάρχουν στιγμές που θέλουν να σπάσουν τα δεσμά τους.

Την περίοδο 2010-12 το σημερινό ΚΚΕ καταδίκαζε διαρκώς το «αναστατωμένο πλήθος» όταν σήκωνε οδοφράγματα και συγκρούονταν μαζικά με τις δυνάμεις της κρατικής καταστολής σε ιστορικού μεγέθους διαδηλώσεις για να μην περάσουν τα μνημόνια. Όταν ο ελληνικός λαός προσπαθούσε να δείξει την αντίθεσή του στη σκληρή πολιτική λιτότητας και λεηλασίας από την ντόπια αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό. Στα λόγια καλά όλα, να πέφτουν οι Βαστίλες το 1789, όμως το 2011 στην απεργία στις 20 Οκτώβρη υπήρξε ένα «τείχος της ντροπής» των δυνάμεων του ΠΑΜΕ-ΚΚΕ που μπήκε φραγμός στην περικύκλωση της Βουλής και χτυπήθηκε με εκατοντάδες διαδηλωτές που ήθελαν να φτάσουν στο κτίριο που εκεί παίρνονταν όλες οι μεγάλες αποφάσεις κατόπιν της υποβολής τους από τους ιμπεριαλιστές δανειστές.

Δεν μιλάμε ούτε για γκιλοτίνες, ούτε για αποκεφαλισμούς, ούτε για επανάσταση που εύκολα τα παρουσιάζει ο αρθρογράφος. Μιλάμε για ανέβασμα της λαϊκής οργής και αντιβίας σε μια πολυμέτωπη γενικευμένη επίθεση στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα που θα μείνει στην ιστορία. Οι εικόνες μένουν να θυμίζουν και η «ιστορία» δεν συγχωρεί. Τα λόγια δεν κάνουν τους επαναστάτες, ούτε η έπαρση τους εξεγερμένους. Στο πολύ μακρινό χθες με τους Αβράκωτους… Σήμερα;

Υ.Γ. Βιβλιογραφικά, μιας και μιλάμε για ένα κοσμοϊστορικό γεγονός, αξίζει να διαβαστεί η μελέτη του ρώσου «αναρχικού πρίγκιπα» Κροπότκιν Η Μεγάλη Γαλλική Επανάσταση 1789-1793 (εκδόσεις Κουκίδα, 2015) ένα έργο που εκτιμούσε ο Μπολσεβίκος επαναστάτης ηγέτης Λένιν σε βαθμό που το πρότεινε να εκδοθεί με έξοδα της Επανάστασης και να διδάσκεται στα σχολεία.