Το ερώτημα του τίτλου είναι ρητορικό. Ο Γεραπετρίτης βρέθηκε με τον Ρούμπιο για 50 λεπτά της ώρας. Ο δεύτερος έθεσε την ατζέντα των ΗΠΑ σε αυτή τη φάση και ο Γεραπετρίτης δέχτηκε τη «γραμμή» του συμμάχου. Αυτό φυσικά και δεν είναι αναβάθμιση όπως διαφημίζουν οι εδώ αστικές φυλλάδες και τσιμπάνε και οι «μεγάλοι θεωρητικοί» μαρξιστές και ενισχύουν το αστικό αφήγημα με το δικό τους σχήμα περί …ελληνικού ιμπεριαλισμού.
Αν διαβάσει κανείς αυτά που διέρρευσαν από τους διπλωματικούς κύκλους αλλά και από τα όσα είπε ο ίδιος ο Γεραπετρίτης, μετά το πέρας της συνάντησής του με τον Υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, Ρούμπιο, καταλαβαίνει ότι δόθηκε το καθηκοντολόγιο για τον ακρίτα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.
Ας πάρουμε μια γεύση από Γεραπετρίτη:
«Συζητήσαμε για τα ζητήματα, τα οποία αφορούν τις δύο χώρες. Η σχέση μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ελλάδας βρίσκεται σήμερα στο ανώτατο δυνατό της σημείο. Βρισκόμαστε σε μια πραγματικά εξαιρετική κατάσταση, τόσο σε ό,τι αφορά τις οικονομικές συνεργασίες, ιδίως στον τομέα της ενέργειας, όσο επίσης και στην αμυντική συνεργασία, στο εμπόριο και την οικονομική διπλωματία. (…) Σε ό, τι αφορά τις περιφερειακές εξελίξεις, συνομιλήσαμε για τα θέματα επίκαιρου ενδιαφέροντος, όπως είναι η Μέση Ανατολή, το Ιράν, η Ουκρανία, η Υποσαχάρια Αφρική – όλες εκείνες οι περιοχές, στις οποίες αυτή τη στιγμή βρίσκονται παγκόσμιοι κίνδυνοι.(…) Για μία ακόμη φορά θα ήθελα να επισημάνω ότι η Ελλάδα βρίσκεται στο προσκήνιο των διεθνών εξελίξεων, με έναν στιβαρό λόγο, με έναν λόγο συνεπή. Είμαστε εκείνοι, οι οποίοι συνδιαμορφώνουμε τις εξελίξεις και δεν τις παρακολουθούμε απλά. Με όραμα για την πατρίδα μας, με σθένος και δύναμη, χωρίς ηττοπάθεια, με αυτοπεποίθηση».
Τα παραπάνω είναι τα γνωστά από τα οποία είμαστε υπερχορτασμένοι. Μεγάλα λόγια από τον υπουργό μιας χώρας εξαρτημένης, η οποία θα πάρει τον ρόλο που θα της δοθεί. Βέβαια, πίσω από αυτά τα λόγια, υπάρχουν πολεμικά μέτωπα, επεμβάσεις και συμφέροντα των αμερικανικών μονοπωλίων που ο σύμμαχος (δηλαδή η 51η Πολιτεία) θα πρέπει να ανταπεξέλθει. Οι αμερικάνικες επενδύσεις είναι αυτές που χαράζουν τη στρατηγική και αυτές είναι που κουνάν το πολιτικό προσωπικό της αστικής τάξης ως υπαλληλίας των ιμπεριαλιστών.
Έχει «πλάκα» όταν ακούς τον υπουργό Εξωτερικών να μιλά για συνδιαμόρφωση… με τον Αμερικάνο ιμπεριαλιστή και αμέσως μετά να μιλά για αυτοπεποίθηση, χωρίς ηττοπάθεια…
Δεν μας πείθει… Αλλά αφού έτσι είναι το σθένος και η δύναμη, σύμφωνα με τον αστό πολιτικό, εμείς δεν έχουμε να πούμε κάτι παραπάνω από την πάγια θέση μας, ότι ο ελληνικός λαός και η εργατική τάξη πρέπει να παλέψει ενάντια στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση και τη ντόπια αστική τάξη, παράλληλα με την οικοδόμηση του επαναστατικού επιτελείου της. Αλλιώς ο δρόμος για τον λαό μας θα γίνεται όλο και πιο σκοτεινός, όλο και πιο αβέβαιος…