Η φονική έκρηξη που σκότωσε πέντε εργάτριες στο εργοστάσιο Βιολάντα στα Τρίκαλα ταρακούνησε και γέμισε φρίκη όλη την εργατική τάξη της χώρας. Σήμερα είναι μια μαύρη μέρα για το προλεταριάτο, για όλα τα αδέρφια μας και τις αδερφές μας, μια μαύρη μέρα που ο πόνος και η θλίψη μπαίνει σε κάθε σπίτι που από το μεροκάματο ζει και επιβιώνει.
Μεροκάματο θανάτου για τις αδερφές μας που δεν θα ξαναγυρίσουν στα σπίτια τους, στα παιδιά τους, στα αγαπημένα τους πρόσωπα, στους φίλους και στις φίλες, στις οικογένειές τους. Μεροκάματο τρόμου για όσους και όσες στο ίδιο εργοστάσιο βρέθηκαν στα νοσοκομεία με αναπνευστικά. Μεροκάματο που καθημερινά βγαίνει με ιδρώτα και με αίμα για όλους και όλες, που παλεύουμε μέσα στις γραμμές παραγωγής, στα εργοστάσια, στα γιαπιά, στην οδοποιία, στα καράβια, στις βιοτεχνίες, στις πυλώνες της ΔΕΗ, στα δίκυκλα, στις πρέσες, στη χημική βιομηχανία, στη μεταλλουργία…
Μαύρη μέρα για όσους και όσες ξέρουν και γνωρίζουν καλά τι σημαίνει η «φάμπρικα δε σταματά, δουλεύει νύχτα μέρα», για όσους ξέρουν τι σημαίνει βιομηχανική ανάπτυξη στον ελληνικό καπιταλισμό, τι σημαίνει ελλειπτικά μέτρα προστασίας, ρυθμοί παραγωγής, νόρμες και δείκτες…
Οι λέξεις δεν μπορούν να γραφούν πάνω στη σελίδα. Δεν αξίζει στην εργατική μας τάξη αυτή η ζωή. Δεν αξίζει να χύνουμε το αίμα μας για τα κέρδη του καπιταλιστή, δεν μας αξίζει μια ζωή αναλώσιμη, δεν μας αξίζει μια ζωή που όλοι οι πρωτοπόροι οργανωμένοι προλετάριοι, τα συνδικάτα, οι ταξικοί αγώνες κατήγγειλαν και πάλεψαν διαχρονικά για να μη σέρνονται οι συνάδελφοι πίσω από φέρετρα και με σκυμμένα κεφάλια για τις απώλειες των αδερφών μας.
Ως μέρος της εργατικής τάξης, ως άνθρωποι που πουλάμε την εργατική μας δύναμη για να ζήσουμε, ως αυτοί που παράγουν την υπεραξία του αφεντικού, θα φωνάξουμε με όλη μας τη δύναμη στα ταξικά μας αδέρφια: Οργάνωση, Ενότητα, Πάλη.
Όχι άλλο αίμα εργατών και εργατριών για τα κέρδη των αφεντικών.
Αδέρφια μας, εργάτες και εργάτριες, αυτή η μαύρη μέρα για την εργατική μας τάξη πρέπει να γίνει βατήρας αντίστασης και πάλης. Δεν πρέπει να συνηθίσουμε το θάνατο στους χώρους δουλειάς, δεν πρέπει να συνηθίσουμε την καρμανιόλα, δεν πρέπει να αφήσουμε να κυριαρχήσει η ζοφερή πραγματικότητα που μας επιβάλλουν για ένα μεροκάματο.
Αδέρφια μας, εργάτες και εργάτριες, Έλληνες και μετανάστες μόνο μαζί και ενωμένοι θα μπορέσουμε να αγωνιστούμε αποτελεσματικά και να εμποδίσουμε τα καπιταλιστικά σφαγεία να μας πίνουν το αίμα. Μόνο μαζί θα μπορέσουμε να αντισταθούμε και να ανατρέψουμε αυτόν τον αρνητικό συσχετισμό στους χώρους δουλειάς.
Τα εργατικά δικαιώματα κατακτιούνται με αγώνες. Προλετάριοι/ες η δράση αντικαθιστά τα δάκρυα.
Ταξική ενότητα και πάλη. Κάτω το κεφάλαιο και τα τσιράκια του.