Μπορεί το Ιράν να χτυπά την παντοδυναμία του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και του σιωνιστικού μαντρόσκυλου˙ μπορεί να κερδίζει έναν πόλεμο που από τους στόχους που έχουν τεθεί από τους Αμερικανούς ιμπεριαλιστές, δεν έχει κατακτηθεί κανένας˙ μπορεί η λιβανέζικη αντίσταση στον Νότο να παλεύει με νύχια και με δόντια παρά τη βρόμικη και εγκληματική πολιτική του Νετανιάχου εις βάρος του λιβανέζικου λαού˙ μπορεί οι λαοί στη γειτονιά μας να κοιτάνε τους μακελάρηδες κατάματα και να χτυπιούνται μαζί τους με τεράστιο κόστος σε όλα τα επίπεδα, όμως εδώ έχουμε μια διαφορετική αφήγηση για την ύπουλη στάση της ντόπιας υπαλληλίας του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και των σιωνιστών. Τους τελευταίους τους ενίσχυσε με κρατικό χρήμα η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας αγοράζοντας το πυραυλικό σύστημα PULS της «Εlbit» 650 εκατ. ευρώ δώρο στους φονιάδες συμμάχους.

Ας δούμε λίγα από τη γνωστή κασέτα της εθνικής ντόπας και πώς αλλάζει ανάλογα τις καταστάσεις. Παρουσιάζουμε μέρος της ομιλίας του ΥΠΕΞ, Γεραπετρίτη, στο Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Αθηνών (6/4/2026). Έχουμε δει και σε προηγούμενα άρθρα το εθνικό σκεπτικό της ύπουλης δήθεν στάσης αρχών στη διεθνή διπλωματία της ντόπιας αστικής τάξης (1, 2, 3), οπότε θα βάλουμε τα πιο επικαιροποιημένα σημεία που έχουν ενδιαφέρον. Το αφιόνι σε όλο του το μεγαλείο (οι υπογραμμίσεις δικές μας):

«Σήμερα η Ελλάδα μπορεί να είναι μία μικρή, έως μικρομεσαία χώρα, το διεθνές της αποτύπωμα όμως είναι πάρα πολύ μεγαλύτερο από την έκταση και τον πληθυσμό της. Η Ελλάδα είναι στην πραγματικότητα όχι απλά στον σκληρό πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά παραγωγός πολιτικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αρκεί να δει κανείς, τα τελευταία 7 χρόνια, πόσες ελληνικές πρωτοβουλίες κατέστησαν ευρωπαϊκές πολιτικές. Είναι, στην πραγματικότητα, σε επίπεδο συμπαραγωγής της διεθνούς ασφαλείας. Επειδή βρισκόμαστε στο Συμβούλιο Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, στην πιο δύσκολη στιγμή μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου κάθε μέρα καλούμαστε να λαμβάνουμε σκληρές και δύσκολες αποφάσεις για το μέλλον του παγκόσμιου πλαισίου.

Και από την άλλη πλευρά, συνειδητά, αναπτύξαμε τα τελευταία χρόνια μία σειρά από συμμαχίες, οι οποίες καθιστούν την Ελλάδα στην πραγματικότητα έναν κόμβο πολιτικής ισχύος. Αυτήν τη στιγμή, έχουμε τη μείζονα στρατηγική εταιρική σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη στρατηγική σχέση με το Ισραήλ, τη στρατηγική εταιρική σχέση με τις χώρες του Κόλπου και στρατηγική σχέση με την Ινδία. Ένα τεράστιο τόξο, το οποίο στην πραγματικότητα πολλαπλασιάζει τη δική μας γεωπολιτική ισχύ, δημιουργεί νέες συνθήκες που έχουν να κάνουν με τη διασυνδεσιμότητα, και ουσιαστικά καθιστά την Ελλάδα έναν ισότιμο εταίρο και συνομιλητή όλων αυτών των χωρών. Έτσι ώστε, σήμερα που μιλάμε, η Ελλάδα να είναι σχεδόν σε όλους τους οργανισμούς σε πολύ καίριες θέσεις και να λογίζεται ότι η ίδια είναι παραγωγός και εξαγωγός ασφάλειας σε άλλες χώρες, οι οποίες παραδοσιακά ήταν είτε ισχυρότερες, είτε είχαν το βλέμμα τους στραμμένο σε άλλες ανταγωνιστικές μας χώρες.

Άρα σήμερα που μιλάμε, η Ελλάδα είναι πραγματικό – κατά τη γνώμη μου – υπόδειγμα, σε ό, τι αφορά τη συνέπειά της στους εταίρους και συμμάχους της, έτσι ώστε ουσιαστικά να είναι η χώρα, στην οποία μπορεί να στηρίζεται κάποιος. Και γιατί επιμένω πολύ στο θέμα της συνέπειας. Διότι θεωρώ ότι η αξιοπιστία και της οικονομίας περνάει μέσα από την αξιοπιστία της διπλωματίας της χώρας. Όπως όταν μια χώρα βρίσκεται σε ένα καθεστώς ασάφειας και ασυνέπειας, τότε πάντοτε υπάρχει ένα κυρίαρχο ρίσκο σε οποιαδήποτε επιχειρηματικότητα και σε οποιαδήποτε επένδυση. Έτσι, όταν υπάρχει ένα σαφές διπλωματικό κεφάλαιο, το οποίο αναγνωρίζεται διεθνώς, αυτό αντανακλαστικά ενδυναμώνει και τη δυνατότητα και την ισχύ όλων των επενδύσεων, οι οποίες λαμβάνουν χώρα από τους πολίτες της χώρας αυτής».

Μιλάμε για λόγια τα οποία, όταν ακούγονται σε αίθουσες που πίσω υπάρχουν και τίποτε γαλονάτοι, που εκπροσωπούν το στράτευμα, δημιουργείται κλίμα εθνικής ανάτασης και «ποιος μας πιάνει». Είναι, όμως, έτσι τα πράματα; Είναι τόσο μεγάλο το αποτύπωμα της χώρας; Εδώ θα στεναχωρηθούν οι μαρξιστές εν Ελλάδι, που μιλάνε περί ελληνικού ιμπεριαλισμού (ΚΚΕ, αυτονομία, τροτσκιστές, αριστερίστικος χώρος κ.α.). Ο ΥΠΕΞ σαν να μαζεύτηκε τελευταία, όταν μιλά για τη χώρα και το μέγεθος και δήλωσε πως η Ελλάδα είναι μια μικρή χώρα, μικρομεσαία κλπ, με αρκετό κλαψούρισμα. Το ζήτημα είναι ότι είναι εξαρτημένη και αυτό φυσικά δεν θα το παραδεχτούν ποτέ οι υπάλληλοι της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης.

Ποιος είναι ο «κάποιος» που μπορεί να στηρίζεται στη συνεπή στάση της Ελλάδα και τις υπηρεσίες της; Αυτό βγάζει μάτι… Είναι άραγε ισότιμος συνομιλητής αυτός ο κάποιος;

Πάμε παρακάτω, ο λόγος στον Γεραπετρίτη:

«Ανακάλυψα κι εγώ, ευτυχώς πολύ έγκαιρα, τη σημασία του να μπορούμε να πουλάμε καλύτερα το οικονομικό κεφάλαιο της πατρίδας μας στο εξωτερικό. Και είναι για εμένα ένα τεράστιο διπλωματικό όπλο.

Πουλάμε τη δυνατότητα να έχουμε μία ασφαλή χώρα, την ανθεκτικότητα της οικονομίας και κυρίως τη δική μας επιχειρηματικότητα. Οι εξαγωγές μας, όπως γνωρίζετε, έχουν αυξηθεί πολύ. Είμαστε περίπου στα 50 δις. Έχουμε αύξηση και των άμεσων ξένων επενδύσεων. Ξέρετε ότι ψηφίσαμε τώρα στη Βουλή και το νόμο για τον έλεγχο των άμεσων ξένων επενδύσεων, έτσι ώστε οι επενδύσεις αυτές να ελέγχονται και κατά την ουσία τους, κατά τα γεωπολιτικά τους κριτήρια.

Και αυτή τη στιγμή αναπτύσσουμε ένα μεγάλο και φιλόδοξο στρατηγικό σχέδιο εξωστρέφειας πενταετούς διάρκειας, με βάση το οποίο θα στοχεύσουμε αγορές και θα στοχεύσουμε επιμέρους χώρες. Ουσιαστικά θα προτεραιοποίησουμε τις χώρες εκείνες οι οποίες εμφανίζουν επενδυτικό ενδιαφέρον, είτε για λόγους οικονομίας, επειδή είναι αναπτυσσόμενες, είτε επειδή αναπτύσσουμε τις διμερείς μας σχέσεις, είτε για λόγους γεωπολιτικούς, αλλά μέσα στην πενταετία 2026-2030. Η σκέψη είναι ότι εσείς οι επιχειρηματίες θα γνωρίζετε απολύτως ποιες είναι οι προτεραιότητες και σε ό, τι αφορά τα πεδία επιχειρηματικότητας, δηλαδή ενέργεια, τεχνητή νοημοσύνη, υψηλή καινοτομία, έρευνα, logistics, περιβάλλον, υποδομές, αλλά και τις χώρες.

Έχει ενδιαφέρον ότι το 2025 είχαμε 12 επιχειρηματικές αποστολές σε χώρες στόχους όπως είναι τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Ισραήλ, η Σαουδική Αραβία, το Ιράκ, αλλά και παραδοσιακές χώρες της Ευρώπης, όπως είναι η Ιταλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, όπου εμφανιζόμαστε να είμαστε οι προβληματικοί στο ισοζύγιο, γιατί ποτέ δεν δώσαμε μεγάλη έμφαση στις χώρες αυτές.»

Όπου, δηλαδή, περισσέψει ψωμάκι και πάντα σύμφωνα με τις ντιρεκτίβες για το πού μπορούν να χωρέσουν οι ελληνικές εταιρίες, είναι και οι επενδύσεις που τσαμπουνάει ο υπουργός. Η κερδοφορία που υπόσχεται ο Γεραπετρίτης είναι πίσω από τα γκρεμίδια και πάντα σε σύμμαχες χώρες στα οικονομικά πεδία, που δεν ενοχλούνται τα ιμπεριαλιστικά μονοπώλια. Η θαλάσσια μεταφορά και τα κέρδη που αποφέρουν στους εφοπληστές, φυσικά, δεν λογίζεται ως εθνική στρατηγική, αφού μιλάμε για τη μεταφορά της λείας, την οποία ελέγχουν τα ιμπεριαλιστικά μονοπώλια και που υπάρχει διαχρονικά σε μια ιδιότυπη ανεξαρτησία με και από τον εξαρτημένο ελληνικό καπιταλισμό.

Συνεχίζει με δυνατές πρωτιές, απολαύστε βαρύγδουπα σχέδια:

«Το Στρατηγικό Σχέδιο Εξωστρέφειας 2026-2030 περιλαμβάνει στοχευμένες δράσεις. Μόνο για το 2026 έχουμε 600 συγκεκριμένες δράσεις, τις οποίες θα σας επικοινωνήσω μέσω του Διοικητικού Συμβουλίου για να έχετε γνώση. Θέλω όμως, με όποια ένταση φωνής μπορώ να διαθέτω, να σας παρακινήσω να είστε ακόμη πιο ενεργητικοί και πιο τολμηροί, στο κομμάτι της επιχειρηματικότητας και ιδίως στο κομμάτι το εξαγωγικό.

Η πατρίδα θα κάνει εκείνα τα οποία οφείλει. Ξέρετε, μίλησε ο Γιάννης για το ποια σημασία έχει η πολιτική σταθερότητα. Θέλω να σας πω κάτι, το οποίο είναι νομίζω συγκλονιστικό, αλλά δεν το αντιλαμβανόμαστε. Η Ελλάδα είναι η μία από τις δύο χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι οποίες έχουν κυβέρνηση μονοκομματική. Μία από τις δύο. Είμαστε εμείς και η Μάλτα. Από τις χώρες που δεν έχουν προεδρικό σύστημα. Άρα καταλαβαίνετε ότι η Ελλάδα έχει αυτό το σημαντικό συγκριτικό πλεονέκτημα. Δεν ξέρουμε για πόσο θα το έχει.

Το βασικό όμως είναι ότι δημιουργείται μια πραγματική υποδομή πολιτικής ασφάλειας. Και θέλω να σας πω ότι αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο πλεονέκτημα, το οποίο αποδίδεται στη χώρα μας και της το αποδίδουν όλοι.

Ελπίζω και όποτε γίνουν οι επόμενες εκλογές να δώσουν μια κυβέρνηση, η οποία θα είναι σταθερή και ισχυρή. Έχει σημασία να είναι ισχυρή η κυβέρνηση και για το αποτύπωμα της οικονομίας και για το αποτύπωμα της επιχειρηματικότητας. 

Αντιλαμβάνεστε όλοι την αξία του να έχουμε εδραιωμένους θεσμούς, η οικονομία να κινείται σε ρυθμούς ανθεκτικότητας, η επιχειρηματικότητα μας να είναι ισχυρή.

Εμείς θα κάνουμε τη δουλειά μας από τη δική μας πλευρά και ενθαρρύνω κι εσάς να είστε όσο πιο ενεργητικοί και τολμηροί μπορείτε για να πάρουμε όλοι μαζί τη χώρα λίγο πιο μπροστά.

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ».

Το τέλος της ομιλίας γνωστό. Με ΝΔ σταθερά στο τιμόνι όλα τα παραπάνω θα υλοποιηθούν, το βάθεμα της εξάρτησης θα πετά όλο και κάτι στον επιχειρηματικό κόσμο και στη ντόπια υπαλληλία και φυσικά θα οξύνει την ένταση της ταξικής εκμετάλλευσης στο εσωτερικό. Σταθερότητα στην οικονομία ίσον Νέα Δημοκρατία. Επιχειρηματικές επιτυχίες ίσον γερό κράτημα στα μπατζάκια των ιμπεριαλιστών.

Οι μονοκομματικές κυβερνήσεις της Μάλτας και της Ελλάδας, δύο …ιμπεριαλιστικών χωρών, τις βοηθάνε να σκαρφαλώνουν στην κατάταξη, γιατί, όταν οι πολυκομματικές κυβερνήσεις θα σφάζονται στις εσωτερικές αντιθέσεις, η αστική τάξη των δύο μονοκομματικών κυβερνήσεων θα μπορεί άμεσα και γρήγορα να αποφασίζει για το πού θα επενδύσει, για να κερδοφορήσει… Η Ελλάδα προηγείται στη φέτα (τα πασίγνωστα μονοπώλια φέτας), στις παραλιακές ξαπλώστρες (beach bars κλπ) και στις εσπρεσσομηχανές, άρα και από τη Μάλτα ακόμη καλύτερα στο διεθνές οικονομικό πλασάρισμα που την ξεπερνάμε και στα τρία…