Ας δούμε τι είπε η κυβερνητική εκπρόσωπος, Αλεξάνδρα Σδούκου, σε τηλεοπτικό σταθμό μετά το εργοδοτικό έγκλημα στο εργοστάσιο Βιολάντα:
«Είναι αδιανόητο να σκεφτεί κανείς εργαζόμενες μητέρες, που δουλεύουν νύχτα για να είναι με τα παιδιά τους την επόμενη μέρα, και να βρίσκουν έναν τέτοιο θάνατο, σε τέτοιες στιγμές δεν είναι ώρα για ψυχρούς αριθμούς, αλλά, πρώτα απ’ όλα, για σεβασμό στον ανθρώπινο πόνο».
Λέει λοιπόν η Σδούκου, ότι τέτοιες στιγμές δεν είναι ώρα για ψυχρούς αριθμούς. Αυτό το ξέρουμε όλοι οι εργάτες, γιατί εμείς είμαστε που μετράμε νεκρούς και σακατεμένους. Ας δούμε πώς συνεχίζει στη γνωστή γραμμή της μη αναγνώρισης των εργατικών ατυχημάτων από τη κυβέρνηση της ΝΔ. Θαυμάστε λόγο… μη ψυχρό την ώρα που η εργατική τάξη πενθεί άλλες πέντε νεκρές εργάτριες σε χώρο δουλειάς:
«Παρά το γεγονός ότι μετά την πανδημία υπάρχει έντονη ανάπτυξη, πολύ μεγαλύτερη οικοδομική και παραγωγική δραστηριότητα, τα εργατικά δυστυχήματα παραμένουν σταθερά, παρόλο που έχουμε περισσότερους εργαζόμενους, αυτή την περίοδο δουλεύουν περισσότεροι άνθρωποι, έχουν δημιουργηθεί περίπου 500.000 νέες θέσεις εργασίας και τα ατυχήματα παραμένουν σταθερά. Με βάση τα επίσημα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας, η Ελλάδα βρίσκεται τρίτη από το τέλος στην Ευρωπαϊκή Ένωση σε ό,τι αφορά τα εργατικά δυστυχήματα, δεν υπάρχει αύξηση, όπως συχνά παρουσιάζεται».
Τι λέει, λοιπόν, η κυρία Σδούκου; Μα αυτά που έλεγε πριν λίγες μέρες ο Υφυπουργός Εργασίας Καραγκούνης ότι τα εργοδοτικά εγκλήματα είναι πολύ λιγότερα από όσα λένε τα συνδικάτα και αμφισβήτησε ανοικτά το οργανωμένο εργατικό κίνημα για διόγκωση των στοιχείων που αφορούν τα εργατικά ατυχήματα.
Από την άλλη η αλήθεια του ανταγωνιστικού ταξικού κινήματος είναι τέτοια που όπως σωστά γράφαμε σύμφωνα με τους υπολογισμούς του υφυπουργού έχουμε εργάτες ζόμπι που ζούν ενώ έχουν πεθάνει…
Σε αυτούς, λοιπόν, που «διοχετεύουν λάθος στοιχεία» για τα εργοδοτικά εγκλήματα σύμφωνα με την κυβερνητική επίθεση στην εργατική τάξη, που αμφισβητεί τους νεκρούς που πέφτουν στο μεροκάματο, συγκαταλεγόμαστε κι εμείς που προσπαθούμε να καταγράφουμε τον φόρο αίματος του προλεταριάτου. Ξεσκεπάζονται η κάθε κυρία Σδούκου και ο κάθε Καραγκούνης αλλά και όλο το σύστημα που υπηρετούν, δηλαδή της κερδοφορίας του κεφαλαίου, όταν ρίχνουν λάσπη σε κάτι που βγάζει μάτι και το γνωρίζει όλος ο εργαζόμενος λαός.
Η καταγραφή των ατυχημάτων στους χώρους δουλειάς εμπεριέχει μέσα όλα τα συστατικά στοιχεία της ταξικής εκμετάλλευσης στον ελληνικό καπιταλισμό. Η μαύρη και αδήλωτη εργασία και οι νεκροί που δούλευαν χωρίς ένσημο ασφαλώς και καταγράφεται στις αιματοβαμμένες λίστες της εργατικής τάξης. Οι όροι που κερδίζει την υπεραξία ο καπιταλιστής στην Ελλάδα είναι όροι ταξικής αφαίμαξης και γι’ αυτό ήδη από την μνημονιακή περίοδο (αλλά και πιο πριν, την περίοδο των ολυμπιακών έργων) έχουμε πραγματικό αιματοκύλισμα εργατών και εργατριών σε όλους τους χώρους δουλειάς.
Η Αγάπη, η Αναστασία, η Έλενα, η Βούλα και η Βασιλική εργαζόμενες μητέρες που είναι αδιανόητο να βρίσκουν ένα τέτοιο θάνατο σύμφωνα με την Σδούκου, μπήκαν στη λίστα της εργατικής τάξης, που έχασε τη ζωή της στο μεροκάματο για τα κέρδη του κεφαλαίου, ανάμεσα στους εκατοντάδες επώνυμους και ανώνυμους που έδωσαν το αίμα τους για την καπιταλιστική ανάπτυξη που η κυβέρνηση στηρίζει…
Αυτή η αιματοβαμμένη λίστα που αρνιέται να αποδεχτεί και προσπαθεί να παραχαράξει η κυβερνητική γραμμή, είναι οι δύο κόσμοι που συγκρούονται στην πάλη των τάξεων. Από την μία αυτοί που παράγουν όλο τον κοινωνικό πλούτο και από την άλλη αυτοί που καρπώνονται τον μόχθο της εργατικής τάξης και των εργαζόμενων. Από την μία αυτοί που μετράνε θύματα στα κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς και από την άλλη η αστική τάξη που ασκεί βία, τρομοκρατία, εκβιασμούς και ταξική εκμετάλλευση στους χώρους δουλειάς. Αυτή είναι η αλήθεια και έτσι πρέπει να το δει πρώτα και κύρια η τάξη που δέχεται την πιο σκληρή εκμετάλλευση, η εργατική τάξη.