Δίνουμε βάρος στα τοπικά κανάλια και στην αρθρογραφία που αναπτύσσεται σε τοπικό επίπεδο, γιατί έτσι μπορεί να κατανοηθεί καλύτερα πολλές φορές ένα ζήτημα αλλά μπορούν να παρθούν και στοιχεία, τα οποία στην κεντρική ειδησεογραφία χάνονται ή περνάν απαρατήρητα. Τις τελευταίες μέρες παρακολουθούμε site του νομού Τρικάλων, έτσι ώστε να δούμε πώς περιγράφουν το έγκλημα στη Βιολάντα, που στοίχισε τη ζωή σε πέντε εργάτριες.
Πέσαμε στο άρθρο- άποψη, το οποίο υπογράφει ο «Μανδαρίνος» στο Τρίκαλα Voice (27/1/2026) με τίτλο «Ενός λεπτού σιγή για την Βιολάντα».
Το δημοσιεύουμε ολόκληρο για λόγους δεοντολογίας, έτσι ώστε να διαβαστεί από τους αναγνώστες μας και η φωνή του «Μανδαρίνου». Γράφει:
Η δύναμη της σιωπής είναι από τις πιο βαθιές και λιγότερο κατανοητές δυνάμεις που διαθέτει ο άνθρωπος. Σε έναν κόσμο που βουίζει ασταμάτητα από λόγια, απόψεις, δικαιολογίες, επιθέσεις και υπερασπίσεις, η σιωπή εμφανίζεται σαν κάτι περίεργο, σχεδόν ύποπτο. Κι όμως, ακριβώς εκεί κρύβεται η μεγαλύτερή της ισχύς: δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα…
Το «εμπόριο πόνου» και το «εμπόριο οργής» που επιχειρούνται το τελευταίο 24ωρο με αφορμή την τραγωδία στο εργοστάσιο της ΒΙΟΛΑΝΤΑ, είναι εξοργιστικά…
«Εμπορεύονται πόνο» όσοι σε τρεις μέρες-γιατί τόσο διαρκούν τα θαύματα-θα χορεύουν και θα χασκογελούν σε πίτες και πανηγύρια. «Εμπορεύονται οργή» όσοι παραδοσιακά μας χωρίζουν σε «εσείς» και «εμείς»…
Κι όμως, αυτές τις ώρες που θρηνούμε πέντε ζωές και μια βιομηχανία-πρότυπο, όπως η ΒΙΟΛΑΝΤΑ, δέχεται καίριο χτύπημα τη στιγμή της απογείωσής της, μόνο «σιωπή» επιβάλλεται…
Η σιωπή δεν είναι κενό. Είναι γεμάτη. Είναι ο χώρος όπου ακούς πραγματικά τον άλλον, αντί να ετοιμάζεις την επόμενη ανταπάντηση. Είναι η στιγμή που η οργή κρυώνει πριν γίνει λόγια που δεν γυρίζουν πίσω. Είναι η απάντηση που κόβει την φλυαρία χωρίς να πει ούτε μία συλλαβή…
Αγαπημένη μου… Γιατί όπως έλεγε ο Ευριπίδης: «Αν έχεις λόγια δυνατότερα από τη σιωπή, μίλα. Αλλιώς σώπα»…
Τι, λοιπόν, ζητά ο «Μανδαρίνος»; Να σιωπήσουμε… Γιατί αυτή είναι η πιο δυναμική στάση όπως μας λέει… Να σιωπήσουμε (και μάλλον να σιωπούμε γενικά) μπροστά στην έλλειψη μέτρων ασφαλείας. Να μην αναπαράγουμε τη φωνή των εργαζόμενων, οι οποίοι καταγγέλλουν την αδιαφορία των υπευθύνων απέναντι στις εκκλήσεις τους. Εν ολίγοις μας ζητά να κάνουμε μόκο σε ένα έγκλημα˙ σε ένα εργοδοτικό έγκλημα.
Όμως, αυτός που ζητά από την τοπική κοινωνία (ειδικά τον κόσμο της εργασίας που βράζει από οργή) να σιωπήσει μπροστά στον φρικτό θάνατο πέντε εργατριών, είναι αυτός που μιλά και δεν σιωπά… Κι όχι μόνο δεν σιωπά, αλλά κουνάει και το δάχτυλο σε όσους θέτουν ζητήματα. Εξοργίζεται με το εμπόριο πόνου και οργής, αλλά δεν μιλά για την «ταμπακιέρα»…
Λέει ότι τον εξοργίζουν αυτοί που μας χωρίζουν σε «εσείς κι εμείς». Όμως, η κοινωνία είναι χωρισμένη σε τάξεις, σε εκμεταλλευτές και εκμεταλλευομένους, σε εργάτες και αφεντικά, προλετάριους και καπιταλιστές. Το έγκλημα στη Βιολάντα δείχνει την ταξική κοινωνία που ο διαχωρισμός γίνεται «από τα πάνω» κι όχι «από τα κάτω».
Η στάση της σιωπής, αυτή τη στιγμή, ας αναλογιστεί ο καθένας ποιους συμφέρει. Η εργατική τάξη είναι το μόνιμο θύμα, καθώς δέχεται μια άνευ προηγούμενου εκμετάλλευση, για να βγουν οι νόρμες των καπιταλιστών και να αποδώσουν τα ετήσια κέρδη. Η εργατική τάξη είναι η τάξη που δίνει το αίμα και τον ιδρώτα της για ένα μισθό, ο οποίος δε μπορεί να εγγυηθεί παρά μόνο την επιβίωση.
Ο «Μανδαρίνος» και η σιωπή του, δηλαδή αυτή που ζητά από τους συντοπίτες του, λειτουργεί ανοικτά ως ντουντούκα των κυβερνητικών πολιτικών που έχουν φορέσει αλυσίδες στην εργατική τάξη και τους σέρνουν στις γαλέρες χωρίς δικαιώματα.
Κλείνοντας, μια και η θέση μας είναι καταγεγραμμένη για το έγκλημα στη Βιολάντα θα πούμε στον «Μανδαρίνο» ότι ευτυχώς που ο Ευριπίδης δεν σιωπούσε˙ στηλίτευε μέσα από τα έργα του τα ζητήματα της εποχής του προσπαθώντας να θέσει σε προβληματισμό τη σκέψη των συμπολιτών του, βάζοντάς τα ακόμη και με τους θεούς, φανερώνοντας την αδιαφορία τους για τους θνητούς και για την επιβολή δικαιοσύνης.
Προλετάριος