Με όσα λέγονται και γράφονται στα ΜΜΕ και στα sites για τη διαφθορά του προέδρου της Γενικής Συνομοσπονδιας Εξυπηρέτησης Εργοδοτών, κανείς εργάτης δεν έπεσε από τα σύννεφα. Η «υπόθεση Παναγόπουλου», που βγήκε τώρα και από τα πάνω τόσο κραυγαλέα, σηματοδοτεί τη στιγμή που ο ρουφιάνος δεν χρειάζεται άλλο και βγαίνει από τη μέση…
Αν μάλιστα δούμε το νομοσχέδιο της Νέας Δημοκρατίας για τις Συλλογικές Συμβάσεις που ψηφίστηκε με 158 ψήφους υπέρ στη Βουλή και το αφήγημα που ισχυρίζεται ότι «αν λειτουργούν οι θεσμοί» μπορούν να τα «βρουν» οι καπιταλιστές με τους εργάτες και να υπογράφονται οι μεταξύ τους «συμφωνίες», ο Παναγόπουλος δεν χρειάζεται… Χρειάστηκε, μπορεί να ξαναχρειαστεί ως ρόλος, αλλά τώρα αυτή η κυβέρνηση θα ανοίξει ένα «πρωτοπόρο κοινωνικό συμβόλαιο με κατανόηση σε όλους τους εταίρους» χωρίς λερωμένους «εκπροσώπους» πόσο μάλλον αν μπλέκονται σε οικονομικά σκάνδαλα κλπ.
Τώρα για να πούμε την αλήθεια (τον αδικεί ο μιντιακός μηχανισμός τον ρουφιάνο) ο Παναγόπουλος στάθηκε ο πιο άξιος νεοδημοκράτης της ΠΑΣΚΕ, ο πιο σοβαρός πυροσβέστης της οργής των εργατολαϊκών στρωμάτων, ο πιο συνεπής εργατοπατέρας που έβαλε πλάτη στα μνημόνια της ιμπεριαλιστικής κηδεμονίας, ο πιο εργοδοτικός γραφειοκράτης συνδικαλιστής που διευκόλυνε τον οδοστρωτήρα των αντεργατικών νομοσχεδίων.
Η εργατική τάξη τον έχει γραμμένο. Τώρα του την έφεραν και αυτοί που υπηρέτησε. Η μοίρα του ρουφιάνου…
Από τις διάφορες δηλώσεις του γραφειοκράτη συνδικαλιστή με τη βίλα και το τζιπ κρατάμε αυτή, για να γελάσουμε και λίγο:
«Οφείλω όμως να υπογραμμίσω ότι στη θέση που υπηρετώ δεν με εξέλεξε καμία κομματική επιτροπή, αλλά χιλιάδες εργαζόμενοι που εμπιστεύτηκαν τη φωνή και τους αγώνες μας. Εκείνοι είναι οι μόνοι αρμόδιοι να αποφασίσουν για την πορεία μου συνδικαλιστικά, γιατί η παράταξη που ηγούμαι δεν αποτελεί κομματική προέκταση, αλλά είναι αυτόνομη και ακηδεμόνευτη.
Στόχος μου είναι να οδηγήσω την παράταξη της οποίας ηγούμαι, την ΠΑΣΚΕ, σε ένα ακόμα νικηφόρο συνέδριο.
Μοναδική μου μέριμνα είναι η ενότητα, η υπεράσπιση των δικαιωμάτων και η ενίσχυση μιας μεγάλης, μαχητικής παράταξης, που υπηρετεί σταθερά τα συμφέροντα του κόσμου της μισθωτής εργασίας».
Τον Μάρτη του 2010 ο Παναγόπουλος είχε κυνηγηθεί και εξευτελιστεί από λυσσασμένους προλετάριους, ενώ χιλιάδες απεργοί φώναζαν ρυθμικά το ιστορικό πλέον σύνθημα για το σινάφι του: Αλήτες-λέρες-εργατοπατέρες.
Είχαν δίκιο; Ήταν προβοκάτορες; Αν μιλούσαν οι «παγωμένες» τριετίες, οι κατηργημένες συλλογικές συμβάσεις και οι μισθοί πείνας ίσως μαθαίναμε…