Το πώς αυτοπροσδιορίζεται ο καθένας και η καθεμία που εντάσσει τον εαυτό του στα κινήματα είναι ζήτημα ταξικό, κοινωνικό, πολιτικό. Οι προοδευτικές, κομμουνιστικές και όλων των ειδών οι οργανώσεις, οι ομαδοποιήσεις, τα κόμματα φτιάχνουν τον άνθρωπο, φτιάχνουν τον αγωνιστή αλλά και το ανάποδο. Τα άτομα δίνουν χαρακτήρα στην οργάνωση. Το πώς ένα κόμμα κοκ φτιάχνει τον άνθρωπο είναι ζήτημα πολιτικό και βαθιά κοινωνικό. Το επαναστατικό κόμμα φτιάχνει τον αγωνιστή σε κάθε πεδίο της ζωής του, σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας. Το ρεφορμιστικό, αστικό κόμμα, φτιάχνει το άτομο που ναι μεν πολιτικοποιείται και συμμετέχει στα κοινά αλλά τον μικροαστικοποιεί. Έξω απ’ την ταξική του θέση, έξω από τις γενικόλογες πολιτικές θέσεις χωρίς περιεχόμενο.
Η Ελλάδα έχει μια μακριά και βαριά ιστορία και συγκεκριμένα το κομμουνιστικό και ευρύτερα δημοκρατικό κίνημα. Σε αυτή την ιστορία αναφέρονται όλες οι αριστερές δυνάμεις του τόπου σήμερα και θα συνεχίζουν ασφαλώς να το κάνουν. Το θέμα είναι αν από αυτές τις αναφορές βγαίνουν συμπεράσματα πάνω σε πολιτικά και όχι μόνο ζητήματα. Ζητήματα που έχουν να κάνουν με τον άνθρωπο, τη σκέψη του, τη δράση του, τις αρνήσεις του, τις διασπάσεις, την ενότητα, την μη ενότητα, την γενικότερη πάλη… Και ειδικά το ζήτημα των αρνήσεων, της δοτικότητας, της ανιδιοτέλειας θα επιστρέφουν πάντα.
Πολλά ακούμε για ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, για ΔΣΕ, για ήρωες αντάρτες και από τους ίδιους που πολύ μιλάνε για τους μαχητές και τις μαχήτριες ακούμε για λάθη. Λάθος τακτικές, λάθος στρατηγικές… Όλα κάπως μουσειακά, όλα στον κλίβανο με λάβαρα και τσιτάτα, πασπαλισμένα με οπαδικά τερτίπια ώστε κουβέντα να γίνεται, να τονίζουμε το εγώ μας.
Και σήμερα σε μια λωρίδα του πλανήτη, όχι πολύ μακριά μας η Παλαιστίνη. Ο εθνικοαπελευθερωτικός της αγώνας. Της Παλαιστίνης, όλης της Παλαιστίνης. Των αντρών της, των γυναικών της, την παιδιών της, των δέντρων της, της γης της… Και οι εδώ πολυλογάδες μία από τα ίδια. Μπλεγμένοι οι -ισμοί. Κομμουνισμοί, αναρχισμοί, ισλαμισμοί, φονταμενταλισμοί κοκ. Τα λάθη από τη μια οι καθαρότητες από την άλλη. Και όμως η Παλαιστίνη ρίχνει μπροστά στα μούτρα μας γεμάτη την λέξη επανάσταση με όλο της το περιεχόμενο. Τραβάει τον κρίκο της αλυσίδας και δεν παραιτείται. Δεν Φεύγουν. Δεν εγκαταλείπουν.
Ποιος -ισμός έκανε τον Σινουάρ να κοιτάει κατάμουτρα τον εχθρό και να του πετάει, ως τελευταία στιγμή αγώνα και ζωής το ξύλο; Ο -ισμός της πίστης για ελευθερία. Της υπεράσπισης του τόπου του. Η μη παράδοση στον πανίσχυρο εχθρό. Αυτό δεν χρειάζεται να ονομαστεί και δεν μπορεί με τίποτα να κριθεί από τον καναπέ της ασφάλειας. Κυκλοφόρησαν πολλές φωτογραφίες μετά την μαρτυρία του Άμπου Ουμπέιντα, φωτογραφίες καθημερινότητας, με το παιδί του, με το στυλό του και τις σημειώσεις του, με τα καθημερινά του ρούχα. Έξω από ηρωισμούς. Τα καλύτερα παιδιά της Παλαιστίνης, νέοι άνθρωποι με πίστη. Που αυτούς διάφοροι επαναστάτες «κοντινοί» μας δεν φαίνεται να τους κλαίνε. Νοιάζονται τάχα μόνο για τα γυναικόπαιδα, τους άμαχους. Και καλά κάνουν. Όμως από ποια ρίζα ξεπετάχτηκαν και οι ένοπλοι μαχητές της Παλαιστίνης; Από την ίδια στόφα όλου αυτού του λαού που σήμερα μας διδάσκει το παν. Από εκεί που ξεπετάχτηκαν και οι αγωνιστές και αγωνίστριες, μαχητές και μαχήτριες της εδώ ιστορίας. Από την ανάγκη για επιβίωση, για λευτεριά, για ανεξαρτησία. Παιδιά του λαού, της υπαίθρου και της βιοπάλης.
Οι μαχητές της Παλαιστίνης, η ενότητα και το πείσμα αυτού του λαού δεν μεταφράζεται σε –ισμούς. Μας δίδαξαν και μας διδάσκουν πνεύμα αγώνα, ανθρωπιά, ανιδιοτέλεια. Μας βάζουν να αναστοχασθούμε, να κάνουμε την αυτοκριτική μας, να νιώσουμε λίγοι. Προτιμότερο λίγοι μήπως καταφέρουμε κάτι…
Κλείνουμε μεταφέροντας εδώ τα λόγια μιας συντρόφισσας:
Αν δεν αγαπάς έναν τόπο, ένα ρίζωμα, ένα κάτι. Μια πίστη. Δεν έχεις περιεχόμενο. Είσαι ένα αέναο πλάσμα που απλά γυρνάει όπου βολεύει καλύτερα…
Α.