Ανεξάρτητα τις θέσεις του καθενός πάνω στην αλβανική ιστορία και την τοποθέτηση επί των ζητημάτων (όπως αυτό της γης) στην πολύπαθη χώρα, δεν μπορούμε να μην δούμε το ελπιδοφόρο κίνημα που αναπτύσσεται σε όλη την επικράτειά της ενάντια στο ξεπούλημά της. Είπαμε «ανεξάρτητα», γιατί υπάρχουν κομβικά ιστορικά σημεία που διχάζουν τμήματα του αλβανικού λαού (η πλειοψηφία των εργατών-αγροτών ήταν πιστή στην ΣΛΔ), ιδιαίτερα μετά την μετάβαση στο καπιταλιστικό σύστημα και τη λεηλασία του λαϊκού πλούτου της Αλβανίας.

Αφήνουμε λίγο έξω τους συνειρμούς, για παράδειγμα της αντικομμουνιστικής εξέγερσης της Σκόδρα του 1946, με ιδιαίτερα αιτήματα που καθόριζαν οι μεγαλοτσιφλικάδες και οι γαιοκτήμονες και όλοι οι αντιδραστικοί που εναντιώθηκαν στην πολιτική των κομμουνιστών και των συμμάχων τους για γη που θα ανήκει σε όλο τον λαό και θα είναι περιουσία του. Όπως αφήνουμε έξω το Σύνταγμα του 1976, τριάντα χρόνια μετά από την αποτυχημένη εξέγερση του 1946 από τα αντιδραστικά στοιχεία που ρητά γράφει ότι η γη και τα μέσα παραγωγής ανήκουν όλα στο εργαζόμενο λαό της σοσιαλιστικής Αλβανίας.

Φτάνουμε στο 2026. Σε μια Αλβανία «νέα», πολυκομματική, δημοκρατική καθώς λένε, που αφήνει πίσω την «παλιά» Αλβανία, για να μην πούμε τα υπόλοιπα αντικομμουνιστικά που λέγονται από τους φιλελεύθερους δημοκράτες του καπιταλισμού.

Και ξαναγυρνά σαν φάντασμα το ζήτημα της γης. Για ποιον και γιατί. Τι είναι ιδιοκτησία, σε ποιον ανήκει και προς ποια κατεύθυνση να γίνει η εκμετάλλευσή της. Να τώρα που η κοινωνία και οι τάξεις χωρίζονται ξανά σε ζητήματα που νόμισαν κάποιοι ότι είχαν ξεπεραστεί. Να τώρα που κοιτάμε να δούμε πώς ο αλβανικός λαός θέλησε να ζήσει τα προηγούμενα χρόνια, υπό συγκεκριμένο οικονομικό σχέδιο (1945-1991) και να αξιοποιήσει τη γη, και πώς θέλουν σήμερα να την αξιοποιήσουν οι επενδυτές του αμερικανικού ιμπεριαλισμού με τους ντόπιους υποτακτικούς τους.

Αυτό φυσικά θα το δει και θα το λύσει ο ίδιος ο λαός της Αλβανίας.

Όμως υπάρχουν κάποια ζητήματα που μας αφορούν όλους στις χώρες των Βαλκανίων, γιατί έχουν τις ίδιες όψεις, οι οποίες δημιουργούν δυσβάσταχτα προβλήματα στους λαούς:

  • Ο «ετσιθελισμός» των αρπακτικών του ιμπεριαλισμού και η επιβολή της εξάρτησης με κάθε τρόπο.
  • Η υποταγή της κυβερνητικής διαχείρισης στο ιερό φετίχ των επενδύσεων.
  • Η αρπαγή και η καταστροφή του περιβάλλοντος για το ιδιωτικό συμφέρον και τις ορέξεις των καπιταλιστών
  • Η απουσία επαναστατικού παράγοντα και μετωπικής πολιτικής που θα συσπειρώσει την λαϊκή αγανάκτηση κάτω από μαχητικά αιτήματα πάλης

Οι βαλκανικοί λαοί, πέρα από τη διαφορετική πορεία και εξέλιξη του καθενός, έχουν μπροστά τους να αντιμετωπίσουν μια σκληρή διαδικασία καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Οι επενδύσεις στον τουρισμό, η λεγόμενη ανάπτυξη για τις άρχουσες τάξεις, δεν είναι τίποτε άλλο από ένα ξεκαθάρισμα των τόπων μας.

Θέλουν να χωρίσουν τους «πλούσιους» τόπους με προοπτικές ανάπτυξης της κάθε χώρας (η Ελλάδα είναι πρωτοπόρα υπηρέτρια των επενδυτικών projects) σε αυτούς που θα δουλεύουν για τα παράσιτα του καπιταλισμού και θα μεταμορφωθούν σε ΕΟΖ υπηρεσιών όλων των ειδών, «παράδεισοι» γκλαμουριάς και νεοπλουτισμού. Και σε αυτούς που θα στοιβάζεται το πόπολο, θα υποτιμούνται διαρκώς και θα περιθωριοποιούνται από όλες τις απόψεις. Στις χώρες των Βαλκανίων τα συρματοπλέγματα και οι φράχτες θα χωρίζουν τον πλούτο από τη φτώχεια, την γκλαμουριά από την ανέχεια. Η γη των πολλών στα χέρια των λίγων…

Οι κυβερνήσεις τσιτσερόνε των ιμπεριαλιστών προσπαθούν να πουλήσουν ό, τι πουλιέται με ιδεολογική ασπίδα την ανάπτυξη και τη δήθεν αναβάθμιση του τόπου που κάθε φορά ξεπουλάνε.

Η στήριξη στον αλβανικό λαό που αντιδρά μαζικά και μαχητικά στο σχέδιο Κούσνερ-Ράμα είναι και μια προτροπή σε όλους και όλες, που βλέπουν τη λεηλασία του Κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστικών μονοπωλίων, να μπούνε στη δίκαιη μάχη ενάντια στη υποβάθμιση της ζωής και την καταστροφή του φυσικού πλούτου.

Η αλληλεγγύη το όπλο των λαών πόλεμο στο πόλεμο των επενδυτών