Για 5η μέρα οι δυνάμεις της ταξικής και λαϊκής αλληλεγγύης κρατάνε το μετερίζι ενάντια στην έξωση των δύο ηλικιωμένων πολιτικών προσφύγων από την κατοικία τους στη Καππαδοκίας 64 στην Κάτω Τούμπα. Κι όμως αυτή η «μικρή» αγωνιστική κινητοποίηση που δημιουργεί όρους λαϊκής αντίστασης-ενότητας δεν παρουσιάζεται από τα παπαγαλάκια της προπαγάνδας του συστήματος, έτσι ώστε αυτή η εικόνα να μη βρει μιμητές σε τόσους χιλιάδες ανθρώπους που δεν μπορούν να ξεχρεώσουν δάνεια και κινδυνεύουν τα σπίτια τους από τα κοράκια των τραπεζών.
Η κοινωνική αναταραχή, η λαϊκή αυτενέργεια, οι κινήσεις με ταξικό περιεχόμενο πρέπει να θάβονται και να μην παρουσιάζονται, πόσο μάλλον αν ξεφύγει κάνα μικρόφωνο και πει στον αέρα ότι έχει δίκιο ο λαϊκός αγώνας…
Τέτοιες μάχες σαν αυτή στην Καππαδοκίας που αγκαλιάζονται από όλο το λαϊκό στοιχείο της συνοικίας και πέρα από αυτή αλλά και από ευρύτερα κοινωνικά στρώματα και προοδευτικούς κοινωνικούς συμμάχους των «από κάτω» δεν θέλουν οι προπαγανδιστές του συστήματος να φωτίζουν μέσα στο κοινωνικό σκοτάδι.
Έχουμε χρέος να τις αναδεικνύουμε, να τις στηρίζουμε με κάθε τρόπο, να τις μεταδίδουμε ως μάχες και να ζητάμε από τον διπλανό μας στη δουλειά, στη γειτονιά, στο σχολείο να ’ρθει μαζί, να σταθεί κι αυτός δίπλα ενάντια στην κάθε έξωση γιατί αύριο θα του χτυπήσει την δική του πόρτα ο κλητήρας, το κοράκι, ο επενδυτής…
Ο Νίκος Πολυχρονίδης, ο γιος της οικογένειας, κουβαλά στις πλάτες του όχι μόνο την οικογένειά του και τα βάσανά της, μα έναν αγώνα για όλους και όλες που υποφέρουν κάτω από τον ζυγό της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και της οικονομικής αφαίμαξης.
Η εργατική τάξη έχει δύναμη, οι εργαζόμενες μάζες μπορούν να γυρίσουν τον τροχό. Αυτές οι μάχες, όπως στην Καππαδοκίας, σκληραγωγούν τους «από κάτω». Η αλληλεγγύη το όπλο μας! Πίσω κοράκια…