Πέρασε και η Διεθνής Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών. Εκπομπές, βιντεάκια, κλιπάκια. Εικόνες με γυναίκες που κατάφεραν να ξεφύγουν από το τέρας και να το καταγγείλουν. Χωρίς συζήτηση, μόνο σεβασμό προς το πρόσωπό τους δείχνουμε. Οργανώνεις ροζ, μωβ και άλλων χρωμάτων τα είπανε σωστά για την πατριαρχία, για τις οδηγίες διαφυγής και απόδρασης γυναικών από ένα κακοποιητικό περιβάλλον,  πράγματα χρήσιμα, που αξίζει να ακούγονται συνεχώς.

Εμείς από την μεριά μας οφείλουμε να προβάλλουμε όψεις που δεν αναδεικνύονται. Όψεις που ακούσια ή πολλές φορές εκούσια, αποκρύπτονται ή φορούν έναν μανδύα «αυτοδιάθεσης» και δικαιωματισμού. Όπως κάναμε πολλές φορές και στο παρελθόν όπου μιλήσαμε για τις γενεσιουργές αιτίες της σχέσης εξουσίας, που επιπλέον διαιωνίζουν το ζήτημα. Όπως φυσικά δεν σταματήσαμε ποτέ να μιλάμε για τη γυναικεία χειραφέτηση. Έτσι και σήμερα δεν μπορούμε να μην συζητάμε για τη σύγχρονη εκπόρνευση. Το «ιλουστρασιόν» trafficking και τα αδιέξοδα που φέρει στις γυναίκες το φαινόμενο του εύκολου πλουτισμού που τους προτείνεται τεχνηέντως.

Μέσα σε ειδήσεις κακοποιημένων γυναικών που υποδύονται τις «συνοδούς» πολυτελείας σε πάμπλουτους καρχαρίες. Κορίτσια που καταφεύγουν σε «γραφεία εργασίας» που τις πρακτορεύουν σε υψηλά σαλόνια. Αν δεν είναι αυτό trafficking και κατ’ ουσία ένας μεταμφιεσμένος νταβατζής, τι είναι;

Όταν υπάρχουν θέσεις που θεωρούν τις πλατφόρμες τύπου «only fans», ευκαιρίες γυναικείας ενδυνάμωσης και χειραφέτησης δεν μπορούμε να σιωπούμε. Έχουμε διαβάσει σε αστικές φεμινιστικές σελίδες, συμβουλές για το πέρασμα από την πλατφόρμα, σε δια ζώσης συνευρέσεις και πώς θα γίνει αυτό ομαλά.

Δεν μπορούμε να σιωπούμε και να μην αναλογιστούμε τις πάγιες θέσεις των ανταγωνιστικών κινημάτων που κατήγγειλαν την εκπόρνευση ως στυγνή εκμετάλλευση και καταπάτηση της αξιοπρέπειας. Τα κυνηγητά στους νταβατζήδες, τις πορείες, τις συναντήσεις με γυναίκες και τις προσπάθειές τους να ξεφύγουν από την εκπόρνευση.

Θα κλείσουμε με μια φωνή από το παρελθόν. Με τα λόγια της σπουδαίας παλιάς λαϊκής τραγουδίστριας, Ανθούλας Αλιφραγκή:

«Τότε, την εποχή που βγήκα εγώ, το ‘53, η Τρούμπα ήτανε ακόμα μπουρδέλο. Δεν υπήρχε μέρος να περάσεις. Γεμάτο πουτάνες, όλες κοπελίτσες. Όλες καλά κορίτσια, από οικογένειες, τις είχαν παρασύρει. Αυτές όλες μόλις είπα το «Σκαλοπάτι» έγιναν δικές μου. Είχε τέτοια ωραία λόγια [σε καταραμένες στράτες μ’ έριξε η απελπισιά, σκαλοπάτι σκαλοπάτι έχω πέσει χαμηλά / με άφησες να λιώνω στου χωρισμού τον πόνο…] και να δεις τι γινότανε με αυτές τις κοπέλες στον Πειραιά… Όπου ήταν η Αλιφραγκή από πίσω της… Αυτές με σηκώσαν.

Χαλάγανε λεφτά για μένα, τις είχα πελάτισσές μου, έλα Ανθούλα για καφέ μου έλεγαν, θα ‘ρθω μωρή πουτάνα τους έλεγα, δεν έχω ανάγκη εγώ. Ήμουν μέσ’ στα όλα. Με καλούσαν και πήγαινα. Μια φορά με κάλεσε μία -αυτό δεν θα το ξεχάσω- Ντίνα τη λέγανε. Μέθαγε, έκοβε τα χέρια της στα μπουζούκια, από χωριό ήταν, την είχανε κάνει του δρόμου εντελώς. Φτάνω. Μου λέει κάτσε εδώ. Τι να κάνω μωρή εδώ πέρα να κάτσω της λέω, κάνε μου ένα καφέ. Ήρθα γιατί λες δεν σας καταδέχομαι. Δεν σας υποτιμώ, πάω για καριέρα, δεν είναι να με πιάσουν και να με τρέχουν στο ηθών. Εκεί που πίναμε καφέ ξέρεις τι μου ‘κανε; Φεύγει, πήγε πίσω, πήρε βίζιτα και ξανάρθε.»

Αλήθεια, αυτές οι γυναίκες που περιγράφονται παραπάνω, επιλέξανε από συνείδηση την πορνεία; Γίνανε «σεξεργάτριες» από θέση για την ενδυνάμωσή τους; Επιλέξανε αυτή την κατάστασή για lifestyle, όπως διατείνεται από «ινφλουένσερ» και τα «πρακτορεία συνοδών πολυτελείας»;

Ένα τραγούδι χίλια συμπεράσματα.

Α.Ν.