Όταν ένας πολύχρονος αγώνας κερδίζει και το δίκιο υπερισχύει δεν μπορεί παρά να μας γεμίζει με αισιοδοξία σπάζοντας στην πράξη την ηττοπάθεια που διάφοροι καλλιεργούν.
Ο αγώνας της Δήμητρας Χοτζόγλου μάς έδινε θάρρος πριν γίνει νικηφόρος, γιατί ήταν ακλόνητος. Πέρασαν σχεδόν δύο χρόνια από όταν η Δήμητρα Χοτζόγλου υπερασπιζόμενη συναδέλφισσά της στάθηκε ενάντια στην αξιολόγηση, που λυσσαλέα προσπαθεί να εφαρμοστεί στο δημόσιο σχολείο. Από τότε ήρθε αντιμέτωπη με μεθόδους τρομοκράτησης, όπως τον αστυνομικό που μπήκε στην τάξη της για να της παραδώσει κλήση για την παραλαβή δικογραφίας, με πειθαρχικά, με δικαστήρια, με υπογραφές Υπουργών, με την απομάκρυνση για ενάμιση χρόνο από το σχολείο που δίδασκε. Όμως, η εκπαιδευτικός έμεινε εκεί ακλόνητη αποδεικνύοντας ότι το δίκιο είναι με το μέρος της. Στο πλευρό της πλήθος εκπαιδευτικών και σωματείων, αλληλέγγυοι, πάντα δίπλα της στις συγκεντρώσεις.
Και η νίκη ήρθε μέσα από τον αγώνα. Η Χρύσα Χοτζόγλου επιστρέφει εκεί όπου ανήκει˙στο σχολείο της, στις μαθήτριες και τους μαθητές της, δίπλα στις συναδέλφισσες και συνάδελφούς της και στον αγώνα για την υπεράσπιση της δημόσιας εκπαίδευσης.
Ο αγώνας της Χρύσας Χοτζόγλου, όπως και η ίδια έχει πει, δεν είναι προσωπικός. Στο πρόσωπό της αποκρυσταλλώνονται οι διώξεις, τα πειθαρχικά και η τρομοκράτηση που βιώνει ο κλάδος (χιλιάδες εκπαιδευτικοί βρίσκονται αντιμέτωποι με πειθαρχικά, επειδή δεν συμμετείχαν στην αξιολόγηση) καθώς και η γενικότερη επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα και σε όποια/ον τολμήσει να ορθώσει το ανάστημά του.
Ο αγώνας της Χρύσας Χοτζόγλου σε όλη του τη διαδρομή, από την αρχή του μέχρι αυτή τη νικηφόρα απόφαση, ας γίνει παράδειγμα που θα μας θυμίζει πως η απάντηση στην επίθεση που δεχόμαστε είναι η αντίσταση, η οργανωμένη πάλη και η αλληλεγγύη.