Η κρατούμενη Κατερίνα Γκουλιώνη δολοφονήθηκε στις 18 Μαρτίου του 2009, κατά τη μεταγωγή της από τις φυλακές της Θήβας σε φυλακές της Κρήτης. Δημοσιεύουμε άρθρο του περιοδικού Βίδα (#8) που είχε κυκλοφορήσει τον Νοέμβρη του 2009.

***

8 μήνες μετά την εκτέλεση της Κ. Γκουλιώνη, τις κρατικές δεσμεύσεις για εξιχνίαση του εγκλήματος ή για εξονυχιστικές ΕΔΕ, το «σοκ» και τα δάκρυα των ΜΚΟ και των «φιλανθρωπικών» συλλόγων, τα σύντομα μιντιακά αφιερώματα, η σιωπή της εξουσίας κυριαρχεί…

Στα κελιά της αστικής δημοκρατίας απομονώνεται, εξευτελίζεται και μηδενίζεται το σώμα του απόκληρου προλεταριάτου. Το σώμα του άνεργου, του λαθραίου εργάτη, του τοξικομανούς, του παραβατικού, του αποκλεισμένου.

«Είμαι 41 ετών σήμερα εξαρτημένη από την ηρωίνη από τα 17 μου. Τόσα χρόνια αρρώστια και εξάρτηση από μία ουσία πού αν δεν την είχα δεν θα μπορούσα να είμαι όρθια για να δύναμαι να εργαστώ, για να μπορέσω να ζήσω. Τον χειρότερο εφιάλτη, όμως, που οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν αυτονόητο συνεπακόλουθο της εξάρτησης, δεν είχα ποτέ φανταστεί ότι θα τον ζήσω έτσι όπως τον ζω…».

Όποιος θεωρείται επικίνδυνος για την ηρεμία και την τάξη του συστήματος, σαμποτάροντας συνειδητά ή ασυνείδητα τον καπιταλιστικό ιστό, φυλακίζεται… Όσοι προσπαθούν να ξεφύγουν ή να πολεμήσουν το καπιταλιστικό τέρας βρίσκονται αντιμέτωποι με το σκληρό πρόσωπο του εγκλεισμού. Προς γνώση και συμμόρφωση των υπολοίπων…

Το κομμάτι της φυλακής είναι το εκδικητικό κομμάτι, η εκδικητική όψη του καπιταλισμού, με το πρόσχημα του σωφρονισμού στις παρεκκλίνουσες συμπεριφορές και απέναντι στα άτομα που δεν χωράνε στην γραμμή παραγωγής του εργοστασίου του καπιταλισμού με τους όρους που το ίδιο ορίζει…

Η ζωή εντός των τειχών διαγράφεται με καπιταλιστικούς όρους. Μέσα από τις αποφάσεις εξπρές των σκυλιών των νόμων, μέσα από τον έλεγχο των σκυλιών των φυλακών, μέσα από τη «θεραπευτική» διακίνηση των μπάτσων. Μέσα από την διάχυτη οργάνωση της καταστολής. Οι κοινωνικές σχέσεις μεταξύ των ίδιων των κρατουμένων και μεταξύ των κρατουμένων και των δεσμοφυλάκων καθορίζονται με βάση το χρήμα κάτι που συνεπάγεται τις έντονες ταξικές αντιθέσεις και μέσα στην φυλακή αφού αποτελεί μικρογραφία της καπιταλιστικής κοινωνίας, η οποία θεωρητικά ζει «ελεύθερα» έξω.. Όλα έχουν μια τιμή, από το σαπούνι μέχρι τον αέρα του προαύλιου χώρου, η κατανάλωση δεν σταματάει πίσω από τους τοίχους, ούτε σταματάει το ξεπούλημα της εργατικής δύναμης του έγκλειστου, η προλεταριοποίηση, αφού για να μειώσει την ποινή μπαίνει στην παραγωγική διαδικασία δουλεύοντας ως φθηνό εργατικό δυναμικό ενώ παράλληλα μέσω της εργασίας και της ηθικής της, καλλιεργείται η υποταγή.

Οι εξευτελισμοί και τα βασανιστήρια είναι καθημερινά φαινόμενα. Οι μεθοδευμένες πράξεις βίας και εκμηδένισης της προσωπικότητας των κρατουμένων είναι ένα σχέδιο εξόντωσης του «εχθρού». Το σώμα της γυναίκας εμπόρευμα, της απόκληρης, έγκλειστο στα χέρια των δεσμοφυλάκων. Στα χέρια της εξουσίας. Κολποσκοπήσεις, ειδικές έρευνες από μπατσίνες, εξευτελισμός. Ουσιαστικά σημαίνει την αιχμαλωσία και την ομηρία μου από τους δεσμοφύλακες που ελέγχουν κι επεμβαίνουν ακόμη και στα γεννητικά μου όργανα και στα απόκρυφα σημεία του σώματός μου. Υπάρχει και εφαρμόζεται στην πράξη η ταξική βάση του σεξισμού. Στις απόκληρες μετανάστριες του τράφικιν, στις «νόμιμες εργάτριες» της μητρόπολης, στις τοξικομανείς. Τέλος όπως «έξω» όταν το σώμα αρνείται να συμβιβαστεί, να υποταχτεί, να γίνει εμπόρευμα και αντικείμενο και διεκδικεί την ελευθερία του και την οργή του, έτσι και «μέσα», τα αφεντικά χτυπούν την απειλή. Τον εσωτερικό εχθρό. Ακόμη κι όταν η φωνή του προσπαθεί να ακουστεί μέσα από τους θεσμούς. Μέσα από τους ίδιους τους νόμους της αστικής τάξης, του κεφαλαίου.

Τον Απρίλη του 2009 τα κρατικά σκυλιά εκτέλεσαν την Κ. Γκουλιώνη, κατά τη διάρκεια μεταγωγής της. Κι ενώ είχε προηγηθεί αντίστασή της στις συνθήκες των γυναικείων φυλακών και καταγγελία της στο Συνήγορο του Πολίτη. Την εκτέλεσαν γιατί ήταν επικίνδυνη. Είχε επιλέξει την αντίσταση.

ΟΣΟ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ, ΤΩΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΟΜΩΝ, ΘΑ ΕΧΕΙ ΑΚΟΜΑ ΦΩΝΗ…