Δεν περιμέναμε από τον πάπα Λέοντα τον 14ο να είναι μαρξιστής ούτε να έχει μελετήσει τους Λένιν-Στάλιν για το ζήτημα του πολέμου και του μονοπωλιακού ανταγωνισμού. Όμως κάπου «ώπα» που λέει κι ο λαός μας με την αφέλεια που μας ταΐζουν τα «μεγάλα ονόματα» και οι διάφοροι απολογητές του ιμπεριαλισμού.
[…] Ο πόλεμος ξαναήρθε στην μόδα και ένας πολεμικός ζήλος εξαπλώνεται[…]. Μία διπλωματία που προωθεί τον διάλογο και αναζητά την συναίνεση όλων έχει αντικατασταθεί από την διπλωματία της ισχύος, των προσώπων ή των συμμαχικών ομάδων (…) Η αρχή που επικράτησε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η οποία απαγόρευε στις χώρες να χρησιμοποιήσουν βία για να παραβιάσουν τα σύνορα των άλλων, παραβιάσθηκε[…]. Δεν αναζητάμε πλέον την ειρήνη ως δώρο και ως επιθυμητό αγαθό καθαυτό […] αλλά την αναζητάμε μέσω των όπλων, ως όρο για να δηλώσουμε την δική μας κυριαρχία. Αυτό συνιστά σοβαρή απειλή για το κράτος δικαίου που είναι το θεμέλιο οποιασδήποτε ειρηνικής συνύπαρξη […].
Αυτά είπε σε δηλώσεις του, ενώ κάτι ψέλλισε και για το δικαίωμα των Παλαιστίνιων στη γη τους. Φαρισαίος μα και καλλιεργητής αυταπατών ως προς το πόπολο, που ακούει το κήρυγμα της Αγίας Έδρας.
Ο πόλεμος είναι συστατικό στοιχείο του ιμπεριαλιστικού καπιταλιστικού συστήματος και δεν είναι καθόλου μόδα˙ούτε τσίμπησε τους ηγέτες των ιμπεριαλιστικών μονοπωλίων κάποια μύγα και το γύρισαν στα όπλα…
Η πίτα έχει μικρύνει για τα κέρδη στον πλανήτη και οι αγορές δεν χωράνε όλους τους ιμπεριαλιστές. Νέοι συσχετισμοί και νέα ηγεμονία θα πρέπει να χτιστεί. Αυτό κάνει πως δεν το γνωρίζει ο πάπας και παρλάρει αφέλειες για «μόδες και για πολεμικούς ζήλους», ενώ εξοπλίζονται οι εμπρηστές του πολέμου με τους λαούς και τις μικρές και αδύναμες χώρες να στέκονται σαν τα αρνιά πριν τη σφαγή.
Οι λαοί πρέπει να σηκώσουν ανάστημα για την ειρήνη και ενάντια στον πόλεμο που επιβάλουν οι ιμπεριαλιστές.
Κλείνουμε το άρθρο με απόσπασμα του Λένιν γραμμένο το 1916 από τα Άπαντα τομ.30:
Κοντολογίς: ο πόλεμος ανάμεσα σε ιμπεριαλιστικές μεγάλες δυνάμεις (δηλαδή σε δυνάμεις που καταπιέζουν μια ολάκερη σειρά ξένους λαούς, που τους τυλίγουν με τα δίχτυα της εξάρτησης από το χρηματιστικό κεφάλαιο κτλ) ή σε συμμαχία μ’ αυτές, είναι ιμπεριαλιστικός πόλεμος. Τέτοιος είναι ο πόλεμος του 1914-1916. Η «υπεράσπιση της πατρίδας» σ’ αυτόν τον πόλεμο είναι απάτη, είναι δικαίωσή του.
Ο πόλεμος από μέρους των καταπιεζομένων (λχ των αποικιακών λαών) ενάντια στις ιμπεριαλιστικές, δηλαδή στις καταπιεστικές δυνάμεις είναι πραγματικά εθνικός πόλεμος. Αυτός είναι δυνατός και τώρα. Η «υπεράσπιση της πατρίδας» από μέρους της εθνικά καταπιεζόμενης χώρας ενάντια στην εθνικά καταπιέζουσα δεν είναι απάτη, και οι σοσιαλιστές δεν είναι διόλου ενάντια στην «υπεράσπιση της πατρίδας» σ’ έναν τέτοιο πόλεμο.
Η αυτοδιάθεση των εθνών είναι το ίδιο με τον αγώνα για πλήρη εθνική απελευθέρωση, για πλήρη ανεξαρτησία, ενάντια στις προσαρτήσεις και οι σοσιαλιστές δεν μπορούν να παραιτηθούν από έναν τέτοιο αγώνα -όποια μορφή κι αν πάρει, μέχρι και την εξέγερση ή τον πόλεμο- χωρίς να πάψουν να είναι σοσιαλιστές.