Επισκεφθήκαμε πρόσφατα το μουσείο Μπενάκη, για να δούμε από κοντά την έκθεση για τα 200 χρόνια από την Έξοδο του Μεσολογγίου. Η έκθεση ήταν σημαντική. Θα μπορούσε σίγουρα να είναι πιο πλούσια, με περισσότερα κειμήλια, να καταλαμβάνει περισσότερο χώρο ή να γίνει στον χώρο της Πειραιώς αντί του Κολωνακίου. Παρ’ όλα αυτά τα εκθέματα ήταν σημαντικά. Κάποιοι πρωτότυποι πίνακες, ελάχιστα όπλα και τεκμήρια, αλλά αρκετά βιβλία και χάρτες. Θα σταθούμε σε κάποια συγκινητικά κειμήλια που έκαναν σε εμάς αίσθηση και προκάλεσαν μια επιπλέον συγκίνηση.
Αφορούν στους ποικίλους τρόπους αλληλεγγύης των Ευρωπαίων με φιλελληνικά συναισθήματα. Ένας πρωτόλειος διεθνισμός της εποχής εκείνης. Με τις ένδοξες εποχές της γαλλικής επανάστασης, της αμερικανικής ανεξαρτησίας πίσω, με τις κοινωνικές και ταξικές επαναστάσεις μπροστά. Μέσα στην εποχή της Ιεράς Συμμαχίας, όπου οι Βασιλιάδες ποδηγετούσαν και κατέπνιγαν την παραμικρή κίνηση που διασάλευε την τάξη, όπως στην διπλανή, μη ενοποιημένη ακόμα Ιταλία.
Οι άνθρωποι αυτοί κατάφεραν και έκαναν ένα πλήθος κινήσεων υπέρ των επαναστατημένων Ελλήνων. Συναυλίες αντιπληροφόρησης και αλληλεγγύης, έρανοι και «γκαλά», συνθέσεις και παρτιτούρες αφιερωμένες στους φουστανελοφόρους που πολεμούσαν το θεριό. Πίνακες και γκραβούρες προς πώληση με σκοπό την συλλογή χρημάτων.
Οι σκέψεις μας έρχονται αναπόφευκτα στο σήμερα. Ένας λαός πνιγμένος στο αίμα και τον διωγμό, δεκαετίες τώρα. Μια Παλαιστίνη ξεσπιτωμένη, βιασμένη, ταπεινωμένη καθημερινά από τα βασανιστήρια των σιωνιστών. Μια (ακόμα) γενοκτονία που βρίσκεται σε εξέλιξη.
Αλλά και έναν λαό που δεν παρέδωσε τα όπλα˙ που στέκει υπερήφανα ηγέτης των ελεύθερων ανθρώπων, των λαών της αξιοπρέπειας και της θέλησης για ανεξαρτησία και αυτοδιάθεση. Τον μαχητή της παλαιστινιακής αντίστασης. Το παιδί με την σφεντόνα, τη μάνα που ευλογεί τα παιδιά της που φεύγουν για τη μάχη.
Και η Ελλάδα τι; Με σύσσωμο τον αστικό κόσμο να λοιδορεί αυτόν τον λαό βαφτίζοντας τον «τρομοκράτη», δεκάδες πληρωμένα «τρολ» των κοινωνικών μέσων να συκοφαντούν, την καταστολή να οργιάζει από τους ελληνικούς δρόμους μέχρι τα χωρικά ύδατα, όπου αλωνίζουν έχοντας «ελευθέρας» οι πειρατές του Ισραήλ.
Ταξιδιωτικοί πράκτορες να διοργανώνουν θεραπευτικά σανατόρια για τους βασανιστές, μεσίτες, μεγάλοι παίχτες και μικροαστικές αρπάχτρες να γλύφουν τους σιωνιστές και να ξεπουλούν ακόμα και ενιαίες μεγάλες περιοχές. Καμένες γκαλερί και επιθετικότητα σε μαγαζιά με παλαιστινιακά σύμβολα.
Και όμως εμείς είμαστε εδώ. Κόντρα σε όλα αυτά που αναφέρθηκαν, η αλληλεγγύη να μην ξεφουσκώνει ποτέ. Δράσεις, πορείες, εκδόσεις, συναυλίες, στολίσκοι της λευτεριάς, κάθε λογής ευφάνταστων παρεμβάσεων, όλοι και όλες δοσμένοι στον αγώνα της Παλαιστίνης. Φροντίδα να μην ξεχαστεί η γενοκτονία, να μην αφήσουμε το ακροδεξιό έρεβος να θριαμβεύσει.
Πώς θα αισθάνονταν άραγε αυτοί οι πρώιμοι διεθνιστές της δεκαετίας του 1820; Σε πείσμα των βασιλιάδων, του ιερατείου και των αρχόντων, στέκονταν πλάι σε μια φαινομενικά χαμένη υπόθεσή. Οι κουρελήδες του Μωριά και της Ρούμελης, τα βάλανε με τον σουλτάνο! Κι όμως η συμβολή τους στάθηκε καθοριστική. Χωρίς αυτούς δεν θα άλλαζε ο αέρας στην Ευρώπη υπέρ των Ελλήνων, δεν θα υπήρχε Ναυαρίνο.
Μόνο με πίστη προχωράμε και στηρίζουμε τον λαό της Παλαιστίνης. Πίστη στον δίκιο αγώνα τους και εμπιστοσύνη στο θάρρος τους.
Λευτεριά στην Παλαιστίνη
Α.Ν.