Διαβάσαμε τον σχολιασμό του Ριζοσπάστη σε ένα «καθημερινό καρέ» Γκιλφόιλ (αμερικάνικα μονοπώλια)- Παπασταύρου (πολιτικό προσωπικό της ντόπιας αστικής τάξης, υπουργός). Σωστά ο σχολιαστής του Ριζοσπάστη υπογράμμισε την ατάκα της Γκιλφόιλ, από κάποια αστική φυλλάδα, γιατί αυτή είναι που βγάζει μάτι…

Δημοσιεύουμε και τον μικρό σχολιασμό του «Ρ» (20/2/2026):

«Δεν χρειάζεται να μιλάς, απλά άκου». Αυτό εξομολογήθηκε η Αμερικανίδα πρέσβειρα ότι λέει στον υπουργό Ενέργειας Παπασταύρου, όταν εκείνος – κατά την Γκίλφοϊλ – απαντάει στα αμέτρητα τηλεφωνήματά της, ακόμα και μέσα από συσκέψεις.

Σαν λίγο ωμά τα πράγματα στον κόσμο του κεφαλαίου, των ιμπεριαλιστικών συμμαχιών και της στρατηγικής σχέσης με τις ΗΠΑ, όπου τους ενώνουν οι «κοινές αξίες» του χρήματος και της «λείας» πάνω στο αίμα των λαών.

Με το παραπάνω «ακούνε» και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα τον ήχο των κερδών, τη στρατηγική συμμαχία με τις ΗΠΑ και τις προτεραιότητες της αστικής τάξης. Το επιβεβαιώνουν οι κάλπικες διαχωριστικές γραμμές που προσπαθούν να χαράξουν, καταλογίζοντας στην κυβέρνηση ότι είναι «δεδομένος και προβλέψιμος σύμμαχος» ή ότι «δεν παζαρεύει αρκετά ανταλλάγματα».

Το τι σηματοδοτούν όλα αυτά για τους λαούς το βλέπει κανείς σε συμφωνίες όπως αυτή με τη «Chevron» για τα θαλάσσια «οικόπεδα», οι οποίες λειτουργούν ως συγκολλητική ουσία επώδυνων διευθετήσεων και αναβάθμισης των τουρκικών αμφισβητήσεων, συνολικά των μεγάλων κινδύνων.

Άλλος ένας λόγος που πρέπει να «μιλήσει» ο λαός, δυναμώνοντας τον αγώνα του ενάντια στην εμπλοκή».

Εμείς, από την άλλη, σε αυτό το μικρό καρέ δεν βλέπουμε γενικά και αόριστα «κόσμο του κεφαλαίου», ούτε γενικολογίες περί ιμπεριαλιστικών συμμαχιών όταν πρέπει να μιλήσουμε για την κατάσταση του τόπου μας και να δούμε πως πρέπει να προχωρήσουν εδώ οι εργατολαϊκές δυνάμεις, κάτω από ποια  σημαία και ποια προτάγματα.

Σε αυτό ακριβώς το απόκομμα που δημοσιεύει ο «Ρ» βλέπουμε σε συμπύκνωση την βαθιά ιμπεριαλιστική εξάρτηση και το ό,τι πει το «μεγάλο αφεντικό». Τα αμερικάνικα μονοπώλια κάνουν στην Ελλάδα ό,τι τους κάνει κέφι για την κερδοφορία τους αλλά και για τον ανταγωνισμό με τους άλλους ιμπεριαλιστές και το ντόπιο πολιτικό προσωπικό της αστικής τάξης τρέχει να καλύψει αυτές τις ανάγκες.

Φυσικά οι συμφωνίες, όπως αυτή με τη Chevron, που αναφέρεται ο «Ρ», δεν είναι συμφωνίες αλλά παραδοτέα φιλέτα στους Αμερικάνους μονοπωλιστές, που παίρνουν ό,τι ζητήσουν.

Οι μεγάλοι κίνδυνοι για τον λαό μας που γράφει ο «Ρ» δεν είναι μπροστά μας με την εμπλοκή αλλά είναι ήδη εδώ με την εξάρτηση. Ο αγώνας του λαού μας ενάντια στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση θα δυναμώσει και τον αγώνα ενάντια στην εμπλοκή. Είναι αλληλένδετη αυτή η διαλεχτική σχέση όταν μιλάμε για εξαρτημένη χώρα μέσης καπιταλιστικής ανάπτυξης σε συνθήκες ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού των μονοπωλιστών.

Γ.