Ο ήλιος λάμπει πάνω απ´ τη Γάζα
Τι ευλογημένος τόπος!
Εκεί που η ιστορία συναντιέται με την Ιστορία…
Αυτός ο κόσμος έχει ακόμα ελπίδα. Οσο τουλάχιστον εξακολουθούν να υπάρχουν ευαίσθητοι άνθρωποι, χορδές που πάλλονται και συνειδήσεις που εξεγείρονται απέναντι στα σύγχρονα εγκλήματα και γενοκτονίες που μπροστά τους ωχριούν οι ναζιστικές θηριωδίες.
Αυτή η ποιητική συλλογή (έκδοση προλετΚουλτ), γραμμένη από τρεις νέες κοπέλες που με αυτό τον τρόπο αποτίουν φόρο τιμής στις θυσίες του παλαιστινιακού λαού μετά την 7η Οκτώβρη, είναι ακριβώς μια τέτοια έκφραση ειλικρινούς οδύνης, αλληλεγγύης και θαυμασμού για ένα λαό που τα τελευταία 78 χρόνια έχει υποστεί τα πάντα, με αποκορύφωμα όσα έχουν συμβεί τα τελευταία δύο χρόνια. Είναι μια αντίδραση στην απάθεια και τον εκμαυλισμό του κόσμου. Και ευτυχώς υπήρξε σωρεία τέτοιων αντιδράσεων χάρις στον τιτάνιο αγώνα μιας χούφτας ανθρώπων που τρύπησαν το κουκούλι του εφησυχασμού και κατέστρεψαν μια για πάντα το σιωναζιστικό αφήγημα.
Δεν διεκδικεί αυτή η ποιητική συλλογή τις δάφνες της μεγάλης ποίησης. Ούτως ή άλλως, η μεγάλη τέχνη είναι σπάνιο είδος γενικότερα. Διεκδικεί όμως την επαφή της με τα σημαντικά της εποχής μας και στέκεται με ευαισθησία, αγωνία και σεβασμό μπροστά στους δεκάδες χιλιάδες επώνυμους και ανώνυμους παλαιστίνιους ήρωες που παλεύοντας για την επιβίωση και την ύπαρξή τους δίνουν το πραγματικό νόημα στη λέξη Ανθρωπος.
Ξαφνικά, η ιστορία που φιδοσέρνεται και βραδυπορεί μοιάζει να κινείται λίγο πιο γρήγορα. Μια έστω περιορισμένη τιμωρία των δολοφόνων, το τέλος του για δεκαετίες εγκατεστημένου τρόμου τους, αχνοφαίνεται στον ορίζοντα.
Και όπως τελειώνει ένα από τα ποιήματα,
Μη κλαίτε για την Γάζα.
Μη κλαίτε για την Παλαιστίνη.
Κλάψτε για την ανθρωπότητα.
Αλλο ένα σκότος ξημερώνει.
Κι η Παλαιστίνη είναι εδώ.
Αναπνέει
Μάχεται
Ζει.
Ε.Σ.
Πήγη:ΚΟΝΤΡΑ