Κυκλοφόρησε στις αρχές Γενάρη του 2025 το Ημερολόγιο του Πάνου Γιαννούλη, Καπετάνιου ΙΙ Τάγματος του ΕΛΑΣ Λευκάδας. Ο ακριβής τίτλος της έκδοσης, που υπογράφεται από τις εκδόσεις Αργοναύτης και της Πρωτοβουλίας Πολιτών στη Μνήμη του Πάνου Γιαννούλη, είναι εύγλωττος: Ο «Σταυραϊτός» της Εθνικής Αντίστασης στη Λευκάδα.

Η Βιβή Κοψιδά–Βρεττού, Πρόεδρος Φιλολόγων Λευκάδας, ανέλαβε την επιμέλεια της εισαγωγής. Μάς το δώρισε ο διαχειριστής της σελίδας «Λευκαδίτικα Νέα» και τον ευχαριστούμε γι’ αυτό.

Το Ημερολόγιο του Π. Γιαννούλη γράφτηκε από τον ίδιο σε 35 πυκνογραμμένες σελίδες από τις 26/5/1945 έως 27/10/1945, την περίοδο δηλαδή της πιο σκληρής τρομοκρατίας μετά την Συνθήκη της Βάρκιζας, σε συνθήκες παρανομίας και διασώθηκε από το συγγενικό του περιβάλλον. 

Η μικρή αυτή λιγοσέλιδη έκδοση αλλά τεράστια σε ιστορικοπολιτικό ενδιαφέρον αποδεικνύει, γιατί ο Πάνος Γιαννούλης ως πρωτομάχος συγκαταλέγεται μέσα στους ήρωες για τον λευκαδίτικο λαό μέχρι τις μέρες μας. Η απλότητα στη γραφή του και η φλόγα του πατριωτικού του φρονήματος συγκινεί σε κάθε γραμμή του «Hμερολογίου».

Ξεκινά από το 1941, την Ιταλική σκλαβιά και την φασιστική πανούκλα, και φτάνει μέχρι την περίοδο της Συνθήκης της Βάρκιζας και της λευκής τρομοκρατίας.

Κάποια μικρά λάθη και αστοχίες στην έκδοση έχουν επισημανθεί στη σελίδα «Λευκαδίτικα Νέα» όποτε δεν χρειάζεται να γράψουμε γι’ αυτά.

Όμως δεν μπορούμε να μην γράψουμε για μια κριτική μουρμούρα, που ήρθε από «αριστερά» για την έκδοση αυτή, ότι οι συντελεστές του δεν είναι και τόσο «καθαροί» σήμερα, για να μπορούν να μιλούν για τον Γιαννούλη. Λες και για τον Γιαννούλη θα έπρεπε να μιλούν και να καμαρώνουν μόνο οι κομμουνιστές του νησιού και οι «συνεπείς» πολιτικά. Άραγε ποιοι είναι αυτοί οι τόσο συνεπείς συνεχιστές;

Όμως δεν λένε και τι ενσαρκώνει ο Π. Γιαννούλης σήμερα για τη χώρα μας που είναι κάτω από την ιμπεριαλιστική επιτροπεία αλλά και για το νησί της Λευκάδας συγκεκριμένα που έχει λεηλατηθεί από κάθε είδους νεόπλουτο κοράκι, κάθε επενδυτικό αρπακτικό με αποτέλεσμα να έχουν διαλύσει τη λευκαδίτικη κοινωνία και τον τοπικό χαρακτήρα του νησιού.

Ο Π. Γιαννούλης και η επικαιρότητα του «Ημερολογίου» και της δράσης του πρέπει να ενώνει τις λαϊκές μάζες και όχι να τις διαχωρίζει πάνω στη βάση της κεντρικής αντίθεσης, δηλαδή πάνω στη σημερινή διπλή εκμετάλλευση από τους ιμπεριαλιστές πάτρωνες και τη ντόπια υπαλληλία τους.

Το «Ημερολόγιο» του Γιαννούλη, θα πρέπει να μοιράζεται και να διαβάζεται στα σχολεία, που λέει κι ο λαός μας, γιατί δείχνει το πραγματικό πατριωτικό και λαϊκοδημοκρατικό φρόνημα ενός αγωνιστή ηγέτη που πάλεψε με το όπλο στο χέρι τον ναζιφασισμό και τον ντόπιο δωσιλογισμό. Στο «Ημερολόγιο» του μεταδίδει τη λαϊκή ψυχή του, το αγωνιστικό του ήθος και το πάθος για λευτεριά και δικαιοσύνη. Είναι ένας λαογέννητος ήρωας του νησιού και της χώρας μας που οι συνεργάτες των κατοχικών δυνάμεων και οι μετέπειτα μοναρχοφασίστες τον σκότωσαν, γιατί ακριβώς μέσα από τον ΕΛΑΣ και τον ΔΣΕ γινόταν πράξη το σπάσιμο των αλυσίδων για τον λαό από το 1821 και μετά. Τα επτά κρεμασμένα κεφάλια στο πεντοφάναρο στην κεντρική πλατεία μετά τη μάχη της Πούντας (1947) των αγωνιστών Νίκου Γαζή (Παπλογιάννης), Κώστα Ζακυνθινού (Ρέντζος), Γεράσιμου Θερμού (Τιλίλας), Γιάννη Κοντογεώργη (Μπαλέρτας), Ζώη Παπαδόπουλου, Τάσος Θ. Μανωλίτση (Βρακάς) και Μίνου Παναγιώτη (κομματικός υπεύθυνος από τη Μερόπη Πωγωνίου Ιωαννίνων) έδειξαν για πάντα το μένος της μαύρης αντίδρασης μπροστά στον πραγματικό πατριωτισμό και στην πραγματική εθνική ανεξαρτησία του ένοπλου λαϊκού κινήματος που αντιτάχθηκε στους ναζιφασίστες καταχτητές και στους Αγγλοαμερικάνους ιμπεριαλιστές μαζί με τους ντόπιους συνεργάτες τους. «Αιώνια η μνήμη σε σας αδερφοί στον τίμιο που πέσατε αγώνα».

Γι’ αυτό πρέπει να διαβαστεί το «Ημερολόγιο» ως καθήκον από κάθε Λευκαδίτη που αγαπά τον τόπο του, τα μέρη του και τα χωριά του νησιού μας μα και από κάθε προοδευτικό συμπολίτη και αντιφασίστα της ευρύτερης περιοχής, γιατί θα μάθει πώς και από ποιους νικήθηκε ο ναζιφασισμός στην Αμφιλοχία το 1944, όπου ο Γιαννούλης ήταν διοικητής Λόχου του ΙΙΙ Τάγματος του 2/3 Συντάγματος του ΕΛΑΣ, στη Φιλιππιάδα κ.α. αλλά και οι ντόπιοι συνεργάτες του.

Στην ουσία του «Ημερολογίου» και της δράσης του λαϊκού κινήματος πρέπει να μείνουμε και να βγάλουμε συμπεράσματα και όχι σε μια τεχνητή «επαναστατοσύνη» δεκαετίες μετά, που αντί να ενώνει περιχαρακώνει, άρα παίζει και ρόλο υπονομευτικό για τη μετωπική συμπόρευση του λαού κάτω από τη σημαία που σήμερα γράφει «κάτω η ιμπεριαλιστική εξάρτηση και το σύστημα της εκμετάλλευσης».

Στο νησί μας το «Τι είναι και το τι θέλει το ΕΑΜ» είναι που φλόγισε τις ψυχές των Λευκαδιτών και το μπόλιασε ως μανιφέστο με το παρελθόν λαϊκών και κοινωνικών αγώνων φέρνοντας εκατοντάδες πρωτοπόρους αγωνιστές στα μετερίζια του αντικατοχικού αγώνα. Ο Γιαννούλης ήταν ένας από τους πρωτοπόρους που συνέβαλλε στην εφαρμογή της ΕΑΜικής γραμμής, που συσπείρωσε όλα τα εργαζόμενα τμήματα κάτω από τον πολιτικό του συντονισμό.  

Γράφει προς το τέλος του «Ημερολογίου» του ο Γιαννούλης και κλείνουμε με αυτό το απόσπασμα που δείχνει το διαρκές κυνήγι στους πραγματικούς πατριώτες λαϊκούς αγωνιστές της χώρας μας:

«Επειτα από τετράχρονη κατοχή από Ιταλούς, Γερμανούς και Γερμανοράλληδες μικτούς, ο Λευκαδίτικος λαός εύρε την ησυχία του, ελεύθερος και λαοκρατούμενος, μα και περήφανος διότι τα ηρωικά του παιδιά πρώτοι χτύπησαν τους Ιταλούς και τους Γερμανούς, καταστρέφοντας και τη τελευταία τους φάλαγγα στο Σοροβίλη- Μακρυνόρος. Μας πήρε το σύμφωνο της Βάρκιζας και ο ΕΛΑΣ εκπληρώνοντας πιστά τις υποχρεώσεις του διαλύθηκε, παραδίνοντας τα τιμημένα τουφέκια του τα οποία τα Αγγλικά τάνξ παρέδωσαν στους ντόπιους «Γερμανούς» για να μας κυβερνούν, να μας φυλακίζουν, να μας καταδιώκουν και να μας δολοφονούν».

Γ. Σεραφίνος