Σε αυτό το άρθρο θα σταθούμε στις δηλώσεις των δύο σκηνοθετών του ντοκιμαντέρ NAZA, Γιουβάλ Αμπραχάμ και Ρέιτσελ Σορ που, από ό,τι γράφεται και λέγεται στον δημόσιο λόγο, έκαναν σχετικά με τις προβολές της 7 Οκτώβρη.
Τι δήλωσαν;
«Κατόπιν αιτήματος των σκηνοθετών και σε ένδειξη σεβασμού προς τα θύματα της τρομοκρατικής επίθεσης της Χαμάς το 2023, οι εταιρείες διανομής της ταινίας NAZA, Filmtrade και Tanweer, αναβάλλουν όλες τις προγραμματισμένες προβολές της ταινίας στις 7 Οκτωβρίου.
Για τους θεατές μας: Η επιστροφή των χρημάτων των εισιτηρίων θα γίνει στην κάρτα την οποία χρησιμοποιήσατε για την αγορά χωρίς να απαιτείται κάποια άλλη ενέργεια από μέρους σας. Για όσους θεατές είχαν αγοράσει από φυσικό ταμείο, η επιστροφή μπορεί να γίνει αποκλειστικά και μόνο από ταμείο τις ώρες λειτουργίας του.
Ευχαριστούμε.»
Είναι μια δήλωση που εκφέρει δημόσια πολιτική άποψη και θέση. Θα περίμενε κανείς ότι αυτή η δήλωση θα είχε δημόσια καταδικαστεί από όσους λένε ότι υπερασπίζονται το εθνικοαπελευθερωτικό παλαιστινιακό κίνημα στη χώρα μας.
Όμως έχουμε άλλη εξέλιξη, κυρίως στα ΜΚΔ, και σε αυτόν τον «διάλογο» των βαρύγδουπων τοποθετήσεων, για να πάρουν με το μέρος τους την «κοινή γνώμη» οι καθημερινοί δημοσιολόγοι του fb.
Δεν μιλάμε για ομάδες, συλλογικότητες και οργανώσεις (αυτά θεωρούνται μπανάλ). Μιλάμε για σχολιαστές επί των πολιτικών ζητημάτων στα ΜΚΔ που προσπαθούν όμως να δώσουν «γραμμή». Ας μην κοροϊδευόμαστε.
Στην προκείμενη φάση διαβάζουμε ότι όποιος καταδικάζει τις δηλώσεις αυτές, στενεύει το κίνημα της αλληλεγγύης και το στερεύει κλπ. Ή διαβάζουμε ότι κάποιοι (μετά τις δηλώσεις αυτές κι αν φυσικά ισχύουν) θα πάνε να δουν το ΝΑΖΑ στους κινηματογράφους κλπ. Λες και το ζήτημα που τίθεται από τους ίδιους τους σκηνοθέτες πρώτα και κύρια είναι επί του έργου που παρέδωσαν στο κοινό.
Την ώρα που οι σκηνοθέτες αναπαράγουν το σιωνιστικό αφήγημα περί τρομοκρατίας για την 7η Οκτώβρη, κάποιοι, για να θολώσουν τα νερά, μιλάνε για το έργο και τις ρωγμές του (δεν το έχουμε δει, δεν έχουμε γνώμη), ενώ το ζήτημα μετά από τις δηλώσεις αυτές δεν είναι το ντοκιμαντέρ αλλά η θέση των σκηνοθετών. Κι η θέση των σκηνοθετών ευθυγραμμίζεται με όσους τοποθετούνται ενάντια στην 7η Οκτώβρη και τον Κατακλυσμό του αλ-Άκσα.
Για τη θέση τους αυτή, λοιπόν, πρέπει να μιλήσει το πολιτικό κίνημα και το κίνημα της αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό. Άρα αυτοί που μιλάνε για το ντοκιμαντέρ και δεν μιλάνε για τη θέση των σκηνοθετών (ειδικά μέσα στην πολιτικοϊδεολογική διαπάλη στη χώρα μας) για το παλαιστινιακό, πόσο μάλλον σε μια κομβική συμβολική ημερομηνία που γι’ αυτήν έγινε και η αναβολή της ταινίας, είναι αυτοί που υποβαθμίζουν τις άκρως ιστορικο-πολιτικά τοποθετημένες δηλώσεις τους και στενεύουν το κίνημα της αλληλεγγύης.
Η καταδίκη της ένοπλης Χαμάς και της 7ης Οκτώβρη από όπου κι αν προήρθε βρήκε βράχο το κίνημα αλληλεγγύης στον ένοπλο εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα που διεξάγουν οι οργανώσεις της αντίστασης, χωρίς αστερίσκους. Οι δηλώσεις των σκηνοθετών ακολούθησαν την πεπατημένη αυτών που είδαν τρομοκρατική επίθεση και όχι δίκαια ένοπλη αντιβία των Παλαιστίνιων.
Το να λέμε για το αν θα πάμε στην ταινία ή όχι ή να τοποθετούμαστε με ηθικολογικούς όρους εκβιάζοντας την «κοινή γνώμη» των ΜΚΔ «ποιοι είμαστε εμείς (στη μακρινή Ελλάδα και ποιοι οι άλλοι (στον σιωνιστικό όχλο της οντότητας)» κλπ. δεν έχει και καμία σημασία.
Το θέμα είναι πολιτικό. Στη δίκαιη εθνικοαπελευθερωτική αντίσταση των Παλαιστίνιων ποια η θέση σου, ανεξάρτητα αν είσαι παραγωγός ή θεατής ντοκιμαντέρ. Οι δύο σκηνοθέτες εξέφρασαν αυτό που πιστεύουν για το ιστορικο-πολιτικό γεγονός της 7ης Οκτώβρη, το οποίο είναι ίδιο στην ουσία με αυτό που πιστεύει ο σιωνιστικός όχλος, ανεξάρτητα αν αυτός άφρισε για το ντοκιμαντέρ.