Διαβάσαμε το άρθρο «Αλέξης Πάρνης: Να θυμάσαι το Γράμμο μας, του λαού το λημέρι» που δημοσιεύτηκε στον Ριζοσπάστη (26-27/9/2026) και το υπογράφει ο κύριος Γιώργος Μηλιώνης του τμήματος πολιτισμού της ΚΕ του ΚΚΕ.

Στο άρθρο του ο κύριος Γιώργος Μηλιώνης έβαλε αποσπασματικά βιογραφικά για τον Αλέξη Πάρνη, έκανε μια επιφανειακή και φτωχή παρουσίαση του έργου του (ειδικά για την περίοδο μέχρι και τη διάλυση του ΚΚΕ το 1956)˙ λίγα αποσπάσματα που δεν εμβαθύνουν στο επαναστατικό έργο του Πάρνη και παράλληλα πάσχουν από προχειρότητα και φτωχές κριτικές επισημάνσεις (βλέπε χαρακτηριστικά τι κατάλαβε από την γραφή του Πάρνη στον ΔΣΕ): «Το 1949 το εκδοτικό του ΔΣΕ εξέδωσε τη συλλογή διηγημάτων του «Είμαι μαχητής του Δημοκρατικού Στρατού».

Ο Πάρνης, όμως, δεν ήταν μόνο πολεμικός ανταποκριτής. Στα έργα του, όπου το «Βουνό» κατέχει περίοπτη θέση, μας δίνει πολλές εικόνες από την καθημερινή ζωή των μαχητών του ΔΣΕ, μια από τις οποίες είναι και τα βιβλία που διάβαζαν στην ανάπαυλα των μαχών: «Ο Αληθινός Παλαμάς» μελέτη του Ν. Ζαχαριάδη, «Πώς δενότανε τ’ ατσάλι» του Ν. Οστρόφσκι, «Ιστορία ενός πραγματικού ανθρώπου» του Μπ. Πολεβόι, «Η δημοσιά του Βολοκόλαμσκ» του Αλ. Μπεκ, «Άνθρωποι με καθαρή συνείδηση» του Π. Βερσιγκορά».

Στο μικρό βιβλιαράκι που αναφέρεται ο κύριος Γιώργος Μηλιώνης είδε τα βιβλία που διάβαζαν στην ανάπαυλα των μαχών… Ενώ στο ίδιο βιβλιαράκι ο Πάρνης περιγράφει όλη την κοινωνική σύνθεση των μαχητών και μαχητριών του ΔΣΕ!

Αν λοιπόν αφαιρέσουμε όλη τη «σάλτσα» το άρθρο είναι ευθεία επίθεση στο ζαχαριαδικό ΚΚΕ και στον ΔΣΕ. Γιατί; Λέει ο κύριος Γιώργος Μηλιώνης που φαινομενικά «τιμά» τον Πάρνη τα παρακάτω για το έργο του Πάρνη την περίοδο μέχρι και την διάλυσή του το 1956:

«Στα κείμενα του Αλέξη Πάρνη όσο και άλλων λογοτεχνών, δεν ήταν ξεκάθαρος ο χαρακτήρας του ΔΣΕ, ως αντανάκλαση της προβληματικής στρατηγικής του ΔΚΚ και του ΚΚΕ τότε.

Έτσι, βλέπουμε κείμενα να ταλαντεύονται ανάμεσα στον ταξικό αγώνα και στο αντιφασιστικό – εθνικοαπελευθερωτικό μέτωπο ενάντια στον «μοναρχοφασισμό» και στην «αμερικανοκρατία» και τη λογική της συμφιλίωσης και ομαλής μετάβασης».

Ακούσατε, ακούσατε… Είχε προβληματική στρατηγική το ΚΚΕ τότε και το ΔΚΚ. Ποια είναι η ταλάντευση κύριε υπερεπαναστάτη Γιώργο Μηλιώνη; Γιατί έχετε βάλει τον μοναρχοφασισμό και την αμερικανοκρατία σε εισαγωγικά; Είναι αντίφαση και ταλάντευση του ζαχαριαδικού ΚΚΕ η πάλη -η ένοπλη πάλη- ενάντια στον μοναρχοφασισμό και στην αμερικανοκρατία; Και ποιος είναι ο ταξικός αγώνας που γνωρίζει ο κύριος Γιώργος Μηλιώνης και ήταν ανταγωνιστικός στους σκοπούς του ΔΣΕ; Η λογική της συμφιλίωσης και της ομαλής μετάβασης που αναφέρει, και όπως την κατανοεί ο κύριος Γιώργος Μηλιώνης, δείχνει πλήρη ασχετοσύνη και άγουρο αριστερισμό-τροτσκισμό για την επαναστατική πολιτική του ζαχαριαδικού ΚΚΕ.

Η λαθολογία σε όλο της το μεγαλείο. Γράφει παρακάτω άλλη μια «ταξική»… ρουκέτα: «Ενίοτε οι συνθήκες οδηγούν τη γραφή τους σε πιο ταξικές θέσεις. Γράφει ο Αλ. Πάρνης: «Ο αγώνας να νικήσει, ν’ ανοίξουν τα εργοστάσια, να μαζευτούμε στο σπίτι μας και άλλο τι θέλω; Τα χέρια μου θα τα ‘χω, αφεντικό δε θα υπάρχει να με κλέβει. Τι άλλο χρειάζεσαι για να ζήσεις μ’ όλα σου τα καλά; Ετσι δεν είναι;».

Αυτό είδε για «ταξικό» ο κύριος Γιώργος Μηλιώνης. Θα νομίζει κανείς ότι δεν υπήρχε στο έργο του Πάρνη η ιμπεριαλιστική εξάρτηση και η ταξική καταπίεση και καμιά φορά είχε αναλαμπές και θυμόταν και το «ταξικό» στη χάση και στη φέξη… Ευτυχώς το άρθρο αυτό φωτίζει τον «ταξικό» Πάρνη!

Για να το καταλάβουμε καλά μας ξαναλέει σε ένα σημείο του άρθρου του αναφερόμενος στην κριτική του Πάρνη για την διάλυση του ΚΚΕ και την καπιταλιστική παλινόρθωση στην ΕΣΣΔ: «Οι αντιφάσεις στη στρατηγική του ΔΚΚ και του ΚΚΕ τότε ίσως εμπόδισαν και τον ίδιο να ερμηνεύσει υπαρκτές, ορισμένες φορές, αρνητικές καταστάσεις και προβλήματα».

Πάλι αυτές οι αντιφάσεις. Βέβαια ο Πάρνης δεν ζει για να μπορεί να αστειευτεί με τις αντιφάσεις που του καταλογίζονται στο έργο του από τον κύριο Γιώργο Μηλιώνη. Όμως, μιας και μιλάμε για αντιφάσεις, για φανταστείτε να καθόμασταν να βάζαμε κάτω τις αντιφάσεις μετά τη δολοφονία του Ζαχαριάδη το 1973 (για να μη μιλήσουμε από τη διάλυση του ΚΚΕ) στην πολιτική ζωή του τόπου από το σημερινό ΚΚΕ και τις αμφιταλαντευόμενες «γραμμές» του μέσα στο κομματικό σύστημα της αστικής δημοκρατίας…

Ο κύριος Γιώργος Μηλιώνης αναφέρεται στο βιβλίο του Πάρνη «Γειά χαρά, Νίκος» με την αλληλογραφία του με τον Νίκο Ζαχαριάδη. Θεωρούμε ότι δεν το έχει διαβάσει. Κι αν το διάβασε, το διάβασε με τα μάτια ενός τροτσκίζοντα αναθεωρητή. Γιατί στο βιβλίο του Πάρνη, και παρά την προχωρημένη του ηλικία, όταν το έγραφε φαίνεται όλη η κίνηση των ζαχαριαδικών επαναστατών στην Τασκένδη και αλλού αλλά και όλη η πραξικοπηματική κίνηση που διέλυσε το ΚΚΕ, με επιχειρήματα και ντοκουμεντάρισμα μέχρι και τη δολοφονία του επαναστάτη κομμουνιστή ηγέτη. Αυτός ήταν ο Πάρνης όταν μιλούσε για το ζαχαριαδικό ΚΚΕ μέχρι και τη διαγραφή του. Το τιμούσε, όπως δεν έπαψε να τιμά και τον δολοφονημένο ηγέτη του τον Νίκο Ζαχαριάδη. Λέει, λοιπόν, σε ένα σημείο στο βιβλίο αυτό ο Πάρνης (σελ.174) για το ηγετικό ανάστημα του Νίκου Ζαχαριάδη: «ότι κι αν λέν οι διάφοροι συκοφάντες του, δεν θα αναγκάσουν τη ιστορία να ξεχάσει ότι το αντι-ιμπεριαλιστικό κίνημα της χώρας μας έφτασε στα λαμπρά, δυσθεώρητα υψόμετρα της αγωνιστικής δόξας με τα άρβυλα του ζαχαριαδικού Δημοκρατικού Στρατού κι όχι με τα σκαρπίνια και τα γοβάκια της χρήσιμης κατά άλλα κοινοβουλευτικής αριστεράς. Κι ο νοών νοείτω!».

Για το βραβευμένο επικό ποίημα «Νίκος Μπελογιάννης» των 2.500 στίχων, που μεταφράστηκε σε όλο τον κόσμο (1954), και αναφέρεται ο κύριος Γιώργος Μηλιώνης με μια «ξερή» πρόταση: «Και στο ποίημα αυτό υπάρχουν στροφές που αναφέρονται στην τρίχρονη εποποιία του ΔΣΕ». Θα βάλουμε πάλι να μιλήσει ο Πάρνης σε εισαγωγή του για το ποίημά του, το οποίο ζητήθηκε από τον ίδιο τον Ζαχαριάδη και τους παρτιζάνους του ΔΣΕ «πολέμαρχους του Γράμμου»: «Το μόνο που ήθελα ήταν να δημιουργήσω ένα μεγάλο ποίημα για το αντιιμπεριαλιστικό έπος του λαού μας, εξιστορώντας τη ζωή και τον πρόσφατο ηρωικό θάνατο του Νίκου Μπελογιάννη. (…) Έπεσα με τα μούτρα στη δουλειά, που ήταν βουνό όπως λέμε, ολόκληρος Όλυμπος, για να μην πω Ιμαλάια. Έπρεπε να αφηγηθώ με στίχους ολόκληρη την ιστορία του ΚΚΕ, του ΕΛΑΣ, του Δημοκρατικού Στρατού, φθάνοντας ως τον Μπελογιάννη, τη μυστική αποστολή του στην Αθήνα, τη δίκη, το ηρωικό τέλος. Ολόκληρη Οδύσσεια δηλαδή».

Το ποίημα αγκαλιάστηκε από όλο το ζαχαριαδικό ΚΚΕ˙ φυσικά «πνίγηκε» από τους Κολιγιαννικούς πραξικοπηματίες, όπως λέει ο ίδιος ο Αλέξης Πάρνης. Μα πώς δεν είδαν όλοι αυτοί αυτό που είδε ο κύριος Γιώργος Μηλιώνης ότι «δεν ήταν ξεκάθαρος ο χαρακτήρας του ΔΣΕ, ως αντανάκλαση της προβληματικής στρατηγικής του ΔΚΚ και του ΚΚΕ τότε»;

Η καλύτερη απάντηση σε αυτές τις επιθέσεις στο ζαχαριαδικό ΚΚΕ είναι η μελέτη των ίδιων των αποφάσεων και κειμένων του ΚΚΕ μέχρι και την διάλυσή του το 1956. Είναι η γνώση για τον χαρακτήρα του ΕΑΜ και του ΔΣΕ όπως αυτός αποκρυσταλλώθηκε από τις αποφάσεις του Κόμματος και του ηγέτη του Νίκου Ζαχαριάδη, είναι το διάβασμα και η πολιτική επεξεργασία της ιστορίας του ΚΚΕ (ειδικά για την περίοδο 1931-56) από τα επίσημα ντοκουμέντα που κυκλοφορούν και όχι από τους σημερινούς συκοφάντες. Ο αγώνας πρέπει να είναι επίμονος ενάντια στην δεξιά και «αριστερή» αναθεώρηση, τη λαθολογία και τον αντιζαχαριαδισμό με όποια μάσκα και αν εμφανίζεται. Με όπλο την αλήθεια και την παρακαταθήκη που άφησε το λαϊκό επαναστατικό κίνημα στη χώρα μας.