Τον Μάιο του 2025 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΜemOria η μαρτυρία του Γιώργου Αλεξανδρή, μαχητή του ΔΣΕ, σε ένα εξαιρετικό βιβλίο. Τίτλος του βιβλίου: «Ταξιαρχία Ιππικού του ΔΣΕ».
Ένα βιβλίο που έρχεται κι αυτό με τη σειρά του να βάλει ακόμη ένα λιθαράκι στην ιστορική αποτύπωση και να δώσει απαντήσεις στα συνήθη ψέματα που λέγονται και γράφονται για τον Δημοκρατικό Στρατό από τους κονδυλοφόρους της άρχουσας τάξης και των απολογητών του αμερικανικού ιμπεριαλισμού.
Ο Γιώργος Αλεξανδρής γεννήθηκε στην Πανίτσα (Διάσελο Τρικάλων) το 1928. Όλη του η οικογένεια δόθηκε ολοκληρωτικά στον αγώνα για τη νίκη του ΔΣΕ και την Εθνική Ανεξαρτησία. Ο ίδιος, βοσκόπουλο, μπήκε στην υπηρεσία του ένοπλου λαϊκού κινήματος. Η αδερφή του Βαγγελιώ πέθανε λεχώνα από τις κακουχίες της ναζιστικής εισβολής και του πολέμου 1940-41. Ο αδερφός του, Αντρέας, σκοτώθηκε από τη Χωροφυλακή τον Γενάρη του 1947. Ο αδερφός του, Ηλίας, τραυματίστηκε στη μάχη των Γρεβενών και μεταφέρθηκε στην Ουγγαρία, όπου διέμεινε και επέστρεψε ως πολιτικός πρόσφυγας το 1989. Η αδερφή του, Σταυρούλα, έμεινε έγκλειστη στις Φυλακές Αβέρωφ καθ’ όλη τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου. Ο πατέρας τους καταδικάστηκε σε ισόβια φυλάκιση.
Αυτός ο άνθρωπος παρέδωσε στις νέες γενιές (ο εγγονός του Στέλιος Καραγιαννόπουλος είναι επιμελητής της έκδοσης) ένα λιτό, αγωνιστικό, ανθρώπινο κείμενο. Όπως ταίριαζε στη γενιά της Εθνικής Αντίστασης και του ΔΣΕ, που ηττήθηκε από έναν χορτασμένο και ασύγκριτα καλύτερα οπλισμένο στρατό, όμως ηθικοπολιτικά κατώτερο, γιατί δεν είχε τα μεγάλα ιδανικά που συγκροτούσαν τον στρατό του Λαού μας.
Στο βιβλίο ο Γ. Αλεξανδρής μιλά για τους/τις έφιππους/-ες μαχητές/-τριες και ξεκινά την αφήγησή του από τον Αύγουστο του 1948 έως και την άνοιξη του 1949, οπόταν διαλύεται και η Ταξιαρχία Ιππικού. Oι επεξηγηματικοί χάρτες βοηθάνε τον αναγνώστη να κατανοήσει το μέγεθος των αγωνιστικών κατορθωμάτων, καθώς περιγράφονται απίστευτες νυχτερινές διαδρομές, ξεπερνώντας διαρκώς τα όρια τους, και εξαντλητικές πορείες ανθρώπων και ζώων, μέσα σε ένα πολεμικό τοπίο μαχών και άνισων στρατιωτικών συσχετισμών.
Με κυκλωτικές κινήσεις και αντάρτικη τακτική χτυπούσαν διαρκώς τις μοναρχοφασιστικές δυνάμεις καταφέρνοντας να απελευθερώνουν χωριά και εδάφη, να παίρνουν υλικό, να ματώνουν τις τρομοκρατικές φασιστικές συμμορίες των περιοχών, να διασχίζουν τον θεσσαλικό κάμπο και να απομονώνουν τους αντιπάλους για μεγάλα διαστήματα στα μεγάλα αστικά κέντρα. Κατάφερναν, παράλληλα, να δίνουν θάρρος και προοπτική στον δημοκρατικό πληθυσμό της υπαίθρου, που στήριζε το λαϊκοδημοκρατικό επαναστατικό κίνημα με κάθε πενιχρό μέσο και από το υστέρημά του.
Στο βιβλίο δίνει εικόνες των σχεδιασμών και της υλοποίησής τους για την καταστροφή του λατομείου μεταξύ Κουτσόχερο-Τερψιθέας, το οποίο δούλευε για λογαριασμό των Αμερικανών· τις επιθέσεις στη Λάρισα (τη μεγαλύτερη στρατιωτική βάση της Θεσσαλίας), στα Τρίκαλα, στα μεγαλοχώρια του κάμπου, για να αναπνεύσει ο λαός από την τρομοκρατία των αντιδραστικών δυνάμεων. Παράλληλα, περιγράφεται πώς οι μαχητές, ως αγροτόπαιδα, εκφράζουν υλικά τη συμπαράστασή τους στα χωριά των Αγράφων, της Καρδίτσας κι αλλού.
Είναι μοναδικές από κάθε άποψη οι σελίδες που αναφέρονται στο δέσιμο των μαχητών με τα ζώα της Ταξιαρχίας. Στις καθημερινές δυσκολίες και στον θάνατο που καιροφυλακτεί, να τα φροντίζουν σαν ισότιμους συμμαχητές.
Γράφει για τις υπηρεσίες του ΔΣΕ και τη φροντίδα των αλόγων και βλέπει κανείς τον συντονισμό της λαϊκής οργάνωσης των «κόκκινων μυρμηγκιών» που έχει στηθεί: «Τα συνεργεία σε έντονη κίνηση τις επόμενες μέρες προετοίμασαν την Ταξιαρχία για την επόμενη κίνηση της. Αντικατάσταση και κτηνιατρική περίθαλψη των τραυματισμένων αλόγων, πετάλωμα, καθαρισμός, ενισχυμένη μερίδα τροφής και επιδιόρθωση ή αντικατάσταση της όποιας σέλας με ελάττωμα, καθαριότητα, καλή σίτιση, απόλυτη ανάπαυση για όλους τους μαχητές. Ήταν πραγματικά εντυπωσιακή η δραστηριότητα των συνεργείων για την κάλυψη των καθημερινών αναγκών της Ταξιαρχίας. Εκατοντάδες πέταλα χρειάζονταν μέσα σε ένα μήνα το ιππικό. Οι σιδηρουργοί με απλά παραδοσιακά εργαλεία στα συνεχώς μετακινούμενα εργαστήρια χρησιμοποιούσαν κάθε είδους μεταλλικά είδη –πασσάλους, δοκούς, σιδερόβεργες, κάγκελα– για να κατασκευάσουν πολλά χρήσιμα μεταλλικά αντικείμενα, όπως τα πέταλα, οι σκελετοί για καινούργιες σέλες, αναβολείς, περιστομίδες χαλινών και πολλά άλλα. Ξυλουργοί, σελοποιοί, οπλουργοί, πεταλωτές, ράφτες, υποδηματοποιοί, αρτοποιοί, μάγειροι, όλοι αυτοί οι άνθρωποι της τέχνης μαζί με την επιστήμη των γιατρών, κτηνιάτρων, νοσοκόμων, μηχανικών και άλλων ειδικοτήτων αποτελούσαν την στέρεη βάση για την ανάπτυξη της δυναμικής δράσης του ειδικού αυτού τμήματος στρατού που ήταν η Ταξιαρχία Ιππικού».
Χαρακτηριστική σε δυσκολία υλοποίησης είναι η αποστολή για τη Μακεδονία που πήρε η Ταξιαρχία τον Νοέμβρη του 1948. Έπρεπε να εφοδιαστούν με πολεμικό υλικό όλες οι μονάδες του ΔΣΕ που δρούσαν στην Κεντρική και Νότια Ελλάδα. Οι φονικές μάχες γύρω από τη Βλάστη Πτολεμαΐδας και το σώσιμο των Λοκατζήδων από τα αεροπλάνα κόβουν την ανάσα μέσα από τη συγκλονιστική μαρτυρία του Αλεξανδρή. Όπως και η χιονοθύελλα, η φρικτή θεομηνία στο Σινιάτσικο, που αποκεφάλισε πραγματικά την ηρωική Ταξιαρχία στον «αόρατο πόλεμο» με την φύση.
Η Ταξιαρχία παίρνει μέρος στη μάχη της Καρδίτσας τον Δεκέμβρη του 1948 μαζί με την Ιη και ΙΙη Μεραρχία. Η διήγηση τελειώνει στην καταστροφή των τμημάτων της Ταξιαρχίας Ιππικού στο Ντομπρούζι, καθώς σχεδιαζόταν το χτύπημα του Παλαμά στην Καρδίτσα τον Μάρτη του 1949.
Ειδικά για τους ανθρώπους με καταγωγή από τον θεσσαλικό κάμπο αλλά και τους ορεινούς όγκους που τον περιτριγυρίζουν, αυτό το βιβλίο πρέπει να διαβαστεί για να γίνει κατανοητή η στάση των αγροτικών πληθυσμών και πώς η μετωπική πολιτική του ΚΚΕ, που ξεκινά πριν την Κατοχή, κερδίζει τις αγροτοκτηνοτροφικές μάζες της υπαίθρου. Η σημερινή κοπτοραπτική από την «υπεραριστερά» για τον ΔΣΕ αλλά και από τους παντός είδους αναθεωρητές φρενάρει μπροστά σε βιβλία όπως του Γιώργου Αλεξανδρή, ο οποίος περιγράφει τις συνθήκες υπό τις οποίες έδρασαν με το όπλο στο χέρι οι συμμαχητές και συμμαχήτριες του.
Γ. Σεραφίνος
