Δεν μπόρεσε να περάσει απαρατήρητη η καταδίκη στην Κίνα σε ισόβια κάθειρξη του Χούι Κα Γιαν. Το 2017, το περιοδικό Forbes τον είχε χαρακτηρίσει ως τον πλουσιότερο άνθρωπο στην Κίνα (42,5 δις δολάρια), ενώ άλλα μέσα κάνουν λόγο για τον δεύτερο πλουσιότερο άνθρωπο στην Ασία.
Ο κος Χούι γεννήθηκε το 1959, δέκα χρόνια μετά την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, το επισφράγισμα του κολοσσιαίου αγώνα- σε μάχες και σε θυσίες- του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας. Ο κος Χούι ήταν παιδί, όταν οι μαοϊκοί ξεκίνησαν τον αντιχρουστσωφικό τους αγώνα, διαβλέποντας ότι ο αντισταλινισμός δεν ήταν τίποτε άλλο από το ξήλωμα των επαναστατικών κατακτήσεων στην ΕΣΣΔ. Με τα παιδικά του χρόνια συμπίπτει και το ξεκίνημα της Μεγάλης Προλεταριακής Πολιτιστικής Επανάστασης στην Κίνα.
Στα εφηβικά του χρόνια, το 1976, σίγουρα θα θυμάται, κανείς δεν θα ήταν δυνατό να ξεχάσει, τον παλλαϊκό εκκωφαντικό λυγμό για τον θάνατο του Μάο. Όταν ο Χούι Κα Γιαν έγινε είκοσι ενός, τα πράγματα στην Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας ήταν πολύ διαφορετικά: η μαοϊκή τάση είχε κυνηγηθεί από τα δεξιά εντός του Κόμματος, με αποκορύφωση τη Δίκη (βλέπε διασυρμό) των πιο στενών υποστηρικτών της μαοϊκής γραμμής, αυτών που οι αντίπαλοί τους χαρακτήρισαν ως Συμμορία των Τεσσάρων (1980).
Ακριβώς όταν ο κος Χούι θα γινόταν τριάντα ετών, το 1989, έγινε η σφαγή της Τιέν Αν Μεν: η μαοϊκή τάση καταστάλθηκε δια πυρός και σιδήρου και ο νικητής Ντένγκ Ξιαο Πίνγκ ανακοίνωνε το «Άνοιγμα της Πόρτας», στα δικά μας γνωστό και ως το ευφυολόγημα του σοσιαλισμού της αγοράς, το άνοιγμα στην ιδιωτική πρωτοβουλία, στο ιδιωτικό κεφάλαιο.
Εφτά μόνο χρόνια αργότερα ο κος Χούι ιδρύει την εταιρεία Evergrande που εξελίσσεται σε όμιλο-κολοσσό στην αγορά ακινήτων, στον κατασκευαστικό κλάδο. Η κινεζική αγορά ακινήτων υπήρξε από την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα ένα «λουλούδι που άνθισε» στη μάντρα της κομματικά καθοδηγούμενης καπιταλιστικής ανάπτυξης. Η εγκατάλειψη της κινεζικής υπαίθρου και η διόγκωση των κινεζικών μεγαλουπόλεων δημιούργησαν την κατάλληλη πελατεία. Η αγορά των ακινήτων αποτέλεσε βασικό πυλώνα της κινεζικής οικονομίας, η αναδυόμενη κινεζική μεσαία τάξη επένδυσε απλόχερα στην ασφάλεια των ακινήτων, πολλά νοικοκυριά πίστεψαν ότι πλησίασαν την πολυπόθητη κατοικία και εταιρείες σαν την Evergrande που γιγάντωσαν τα κέρδη τους υπήρξαν πολλές.
Το χώμα, όμως, αποδείχθηκε σαθρό, ενισχυμένο τεχνηέντως με μεγάλες ενέσεις δανεισμού. Έτσι, από το 2021 τουλάχιστον τρεις από αυτές τις εταιρείες κολοσσούς στις κατασκευές, ανάμεσά τους και η Evergrande του Χούι Κα Γιαν εμφανίστηκαν με υπερχρέη που δεν μπορούσαν να αποπληρώσουν. Το αποτέλεσμα στο σήμερα είναι: από εκεί που η αξία των ακινήτων είχε φτάσει στα ύψη τώρα να πέφτει στα τάρταρα. Ιδιοκτήτες ξεπουλάνε όσο όσο, τα χρέη των νοικοκυριών έχουνε βαρέσει κόκκινο, οι τράπεζες που είχανε τη μεγαλύτερη έκθεση σε δανεισμό στα ακίνητα είναι σε δυσχερή θέση, οι κατασκευαστές σταματούν τα έργα λόγω έλλειψης ρευστού και το κομματικό επιτελείο της παντοδύναμης κινεζικής αστικής τάξης πρέπει να μαζέψει τη φούσκα πριν εκραγεί και συνθλίψει και άλλους τομείς των συμφερόντων της.