Κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο παλιό πρωτοσέλιδο της Ελευθεροτυπίας (φωτό ανάρτησης) με ημερομηνία 8 Ιούνη 1982. Αναφέρεται στον πρώτο πόλεμο του Λιβάνου, όταν το Ισραήλ εισέβαλε στον νότιο Λίβανο με τη λεγόμενη επιχείρηση «Ειρήνη για τη Γαλιλαία», με στόχο κυρίως τις βάσεις της ΟΑΠ (PLO) των Παλαιστινίων.
Η Ελευθεροτυπία δεν ήταν κάτι παραπάνω από μια αστική φυλλάδα. Έχει σημασία όμως να δούμε το ότι τέτοια δημοσιεύματα, που σε μια άλλη εποχή, όχι πάρα πολύ μακρινή, έρχονται σε άμεση αντιδιαστολή με το σήμερα.
Πρώτον, επιβεβαιώνεται για ακόμα μία φορά από τα δημοσιεύματα της εποχής ότι ο γενοκτονικός πόλεμος του σιωνιστικού μορφώματος απέναντι στους λαούς της Παλαιστίνης και του Λιβάνου δεν ξεκίνησε στις 7 Οκτώβρη του 2023, ως απάντηση σε κάποια επίθεση της Χαμάς εναντίον του, όπως αναπαράγουν ξανά και ξανά τα παπαγαλάκια της πρεσβείας. Αντίθετα, η 7η Οκτώβρη ήταν η απάντηση σε δεκαετίες σφαγών και βασανιστηρίων.
Δεύτερον, ένα έντυπο μεγάλης κυκλοφορίας της εποχής δεν περιμένει να περάσει ένας ολόκληρος χρόνος, για να χαρακτηρίσει ως γενοκτονία τις σφαγές των σιωνιστών. Ταυτόχρονα, προσφωνεί την Παλαιστινιακή αντίσταση ως «ηρωική» και όχι ως «τρομοκράτες», όπως ακούμε παντού σήμερα, ενώ οι σιωνιστές χαρακτηρίζονται ανοιχτά ως εισβολείς.
Δεν υπάρχουν πουθενά τα «δικαίωμα στην αυτοάμυνα», «ειδικές ζώνες ασφαλείας» και άλλα παρόμοια που διαβάζουμε σήμερα από τα διάφορα παπαγαλάκια. Ούτε για «ισαποστακισμούς» του στυλ «γράφουμε για τα εγκλήματα των ισραηλινών αλλά πετάμε από κάτω και μια βρομιά για την παλαιστινιακή αντίσταση, για να ισοφαρίσουμε (όπως π.χ. έκανε η επίγονος της τότε Ελευθεροτυπίας, η Εφημερίδα των Συντακτών σε διαδοχικά δημοσιεύματα). Αναφέρουμε ενδεικτικά 10/10/2023: «Με εκτέλεση των 100 και πλέον Ισραηλινών ομήρων απειλεί η Χαμάς», 18/10/23: «Συνέντευξη του σιωνιστή πρέσβη με τίτλο: Η Χαμάς ενδιαφέρεται μόνο για θάνατο και καταστροφή» κ.ά.).
Επίσης, αυτό που χτυπάει ακόμα περισσότερο στο μάτι είναι ο δημόσιος χαρακτηρισμός των Ισραηλινών στρατιωτών ως «Ναζί», δηλαδή ως αυτό που πραγματικά είναι. Δεν μπορεί κανείς να μην βλέπει αμέσως τη διαφορά με σήμερα, που πέρα από κάποιους «σκληροπυρηνικούς» υποστηρικτές του παλαιστινιακού αγώνα, ένας τέτοιος χαρακτηρισμός θεωρείται ακόμη ταμπού για πολλούς ανθρώπους. Και εννοούμε και τη μεγάλη μερίδα προοδευτικού κόσμου που υποστηρίζει τον παλαιστινιακό λαό σε ένα συναισθηματικό επίπεδο αλλά, κάτω από το βάρος της προπαγάνδας και της εργαλειοποίησης του Ολοκαυτώματος των Εβραίων από τους σιωνιστές, αδυνατεί να κάνει τους απαραίτητους συσχετισμούς. Φυσικά τα ίδια και ακόμα χειρότερα ισχύουν για το κίνημα, όπου φιλοσιωνιστικές ομάδες και απόψεις κάνουν συνέχεια λόγο «για τη σχετικοποίηση του ολοκαυτώματος» και χαρακτηρίζουν ως «αντισημίτες» όποιον παραλληλίζει τα εγκλήματα των σιωνιστών με τους ναζί.
Προφανώς όλα αυτά δεν πατάνε στο κενό. Η ιστορία είναι υλική και διαλεκτική. Η μεγάλη διαφορά στην αντιμετώπιση του σιωνιστικού μορφώματος από τα ελληνικά δημοσιογραφικά μέσα (τα οποία επηρεάζουν και την κοινή γνώμη) τότε και τώρα, έχει να κάνει με τη γενικότερη στροφή της ελληνικής αστικής τάξης και τη στρατηγική σύσφιξη των σχέσεων της σε οικονομικό, πολιτικό και διεθνές επίπεδο με τους σιωνιστές. Όπως φυσικά και ότι πλέον υπάρχει έντονη παρουσία του ισραηλινού κεφαλαίου σε κάθε πτυχή του ελληνικού καπιταλισμού, με τους σιωνιστές εποίκους να έχουν αποκτήσει περιουσίες με ακίνητα και επιχειρήσεις στην Ελλάδα, στην οποία περιφέρονται σαν στο σπίτι τους.
Η Ελλάδα προφανώς και το 1980, όπως και τώρα, ήταν μια εξαρτημένη χώρα από τον αμερικανικό και δυτικό-ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό˙ όμως ακόμα κρατούσε κάποια προσχήματα διατηρώντας, σε πολιτικό επίπεδο, σχέσεις με τους αραβικούς λαούς της περιοχής ενώ ταυτόχρονα ήταν πρόσφατη η κατοχή της Κύπρου, επομένως, κρατούσε αποστάσεις από ένα κατοχικό κράτος. Άλλωστε η Ελλάδα ήταν τελευταία χώρα της τότε Ευρωπαϊκής Κοινότητας που προχώρησε σε πλήρη αναγνώριση του Ισραήλ αρκετά αργότερα με τον μπαμπά Μητσοτάκη στις 21 Μαΐου 1990.
Δεν είναι τυχαίο ότι οι μεταμοντέρνες θεωρίες ότι όποιος ασκεί πολεμική στο ισραηλινό σιωνιστικό μόρφωμα είναι «αντισημίτης» ξεκίνησαν να εμφανίζονται μετά το 1990, όπως και ότι σταδιακά άρχισε να φθίνει η στήριξη του κινήματος και της ελληνικής κοινωνίας γενικότερα στον παλαιστινιακό και λιβανέζικο λαό.
Η ιστορία που γράφεται στο σήμερα όμως παραμένει αμείλικτη. Το ίδιο και όσοι επιλέγουν συνειδητά τη σιωπή/εναρμόνιση με τον σιωναζισμό. Από τις φυλλάδες μέχρι τους καλοθελητές των πληκτρολογίων, οι τάσεις καταγράφονται και δεν ξεπλένονται με τίποτα.
Π.