Ενενήντα χρόνια από τον Μάη του 1936 στη Θεσσαλονίκη, όπου ο εργαζόμενος λαός ως μια γροθιά και κάτω από την λαϊκομετωπική ενότητα, η οποία έγινε σημαία των μαζών, συγκρούστηκε με την κρατική εξουσία του «οπλισμένου καπνέμπορα» για τα δίκαια αιτήματα της καπνεργατικής απεργίας. Ο πρωθυπουργός Μεταξάς έδειξε τις προθέσεις του πνίγοντας στο αίμα τον εργαζόμενο λαό της Θεσσαλονίκης, ο οποίος έβαλε μπροστά τα δίκαια αιτήματα της εργατιάς και συγκρούστηκε γι’ αυτά. Οι κλάδοι και τα σωματεία ενώθηκαν και αγκάλιασαν τους φαντάρους, οι οποίοι σε πολλές περιπτώσεις αρνήθηκαν να χτυπήσουν τον λαό δίπλα στους τυφλωμένους χωροφύλακες που ήθελαν πάση θυσία να «επιβάλλουν τη τάξη»… Ο Θέμος Κορνάρος στο «βιβλίο- ρεπορτάζ» Θεσσαλονίκη 9-11 Μάη 1936- Οι αγώνες του Λαού» περιγράφει τις συγκλονιστικές στιγμές της απεργίας και της παλλαϊκής ενότητας και αλληλεγγύης.

Ενενήντα χρόνια μετά, το βιβλίο του Θ. Κορνάρου πρέπει να ξαναδιαβαστεί από όλους τους εργαζόμενους που αγωνίζονται για τα δίκια της εργατικής τάξης ενάντια στα παράσιτα του καπιταλισμού. Χωρίς έπαρση και λόγια μεγάλα (μόδα των ημερών) θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι έχουν χαθεί δικαιώματα που κερδήθηκαν με αίμα και η καλύτερη τιμή για τους ηρωικούς απεργούς του Μάη του 1936 είναι να βρούμε τον τρόπο να ξαναχτίσουμε την ταξική ενότητα και το κοινωνικό μέτωπο, έτσι ώστε να περάσουμε στην αντεπίθεση και να εμποδίσουμε τη διαρκή και βίαιη αναδιάρθρωση που συντελείται στον εξαρτημένο ελληνικό καπιταλισμό. Η απόσπαση των δικαιωμάτων από τον ταξικό αντίπαλο προφανώς δεν γίνεται ούτε κάτω από την συνδικαλιστική γραφειοκρατία ούτε χωρίς πραγματική αγωνιστική διάθεση για ταξικές και κοινωνικές αντιπαραθέσεις που θα ενώσουν τις λαϊκές μάζες για την κατάκτηση δικαιωμάτων.

Αντιγράφουμε από τον Θ. Κορνάρο τα λόγια που αποτυπώνουν με λίγες λέξεις το Λαϊκό Μέτωπο στους δρόμους της Θεσσαλονίκης:

«Είναι το εγερτήριο σάλπισμα που συνοψίζεται σε δύο μονάχα λέξεις: Όλοι μαζί!

Σ’ αυτήν τη ώρα του κινδύνου, πραγματοποιήθηκε η ενότητα του εργαζόμενου λαού. Κι έβλεπες χριστιανούς εργάτες να δίνουνε πρόθυμα το χέρι στους κομμουνιστές, έβλεπες εργάτες συλλόγων που τους χωρίζανε σοβαρές ιδεολογικές διαφορές ν αγκαλιάζονται, να παρατούνε δισταχτικούς αρχηγούς και μ’ όλη τους την ορμή και τον ενθουσιασμό να κατατάσσονται εθελοντές στις τάξεις του παλλαϊκού εργατικού στρατού, για να προστατέψουνε την κοινή υπόθεση και να διαφεντέψουν κοινές  κατακτήσεις από τα νύχια του εκβιαστή επιδρομέα».

Η πολιτική του ΚΚΕ έπειτα από την ιστορική 6η Ολομέλεια του 1934 και του 5ου Συνεδρίου του 1935 δικαιώνεται πλήρως για τον τρόπο που δούλευε πολιτικά το επαναστατικό κόμμα, για να χτιστεί η λαϊκή και η αντιφασιστική ενότητα, το παλλαϊκό μέτωπο. Αντιγράφουμε από τις «Θέσεις για την ιστορία του ΚΚΕ» (1939) του Νίκου Ζαχαριάδη (οι υπογραμμίσεις δικές μας):

«5. Με βάση αυτή την πολιτική, το ΚΚΕ αναπτύσσει στο διάστημα αυτό τους μαζικούς λαϊκούς αγώνες. Οι εργατικές απεργίες παίρνουν μια εξαιρετική και πρωτόφαντη έκταση, αγκαλιάζουν όλους τους κλάδους και ανυψώνονται αδιάκοπα. Η μαζική πολιτική απεργία γίνεται όργανο καθημερινής πάλης και πραγματοποιείται η γενική απεργία. Η αντιφασιστική δράση ξαπλώνεται σ’ όλα τα στρώματα του πληθυσμού και βρίσκει το κατακόρυφό της στο παλλαϊκό επαναστατικό ξεσήκωμα της Σαλονίκης στις 10 του Μάη, που έβαλε στην ημερήσια διάταξη τη λαϊκή ανατροπή της κυβέρνησης του Μεταξά (που προχωρεί στην εγκαθίδρυση της φασιστικής δικτατορίας) και την πραγματοποίηση του λαϊκού μετώπου στην Ελλάδα. Οι κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα συγκεντρώνονται ολοένα και πιο γοργά γύρω από δύο πόλους: α) το δρόμο προς το λαϊκό μέτωπο και την κυβέρνησή του, που βαδίζει η Ελλάδα στο πρώτο μισό του 1936 με τη θέληση της πλειοψηφίας του λαού της και β) τον πόλο της αντίδρασης που βαδίζει για τη φασιστική δικτατορία. Η μοναρχική παλινόρθωση δε δικαίωσε τις προβλέψεις της χρηματιστικής ολιγαρχίας και του ξένου κεφαλαίου. Έπρεπε με τη βία της φασιστικής δικτατορίας να σαρωθούν όλες οι λαϊκές πολιτικές καταχτήσεις, να χτυπηθεί το λαϊκό κίνημα και πρώτ’ απ’ όλα ο βασικός κινητήρας του, το ΚΚΕ, για να διατηρηθεί η πλουτοκρατική εξουσία και κυριαρχία.

6. Το ΚΚΕ ξεσκεπάζει ζωντανά, συγκεκριμένα, καθημερινά τις προετοιμασίες του Μεταξά για τη φασιστική δικτατορία, δείχνει τις καταστροφές που θα φέρει τόσο εσωτερικά, όσο και εξωτερικά, βάζοντας σε άμεσο κίνδυνο την ανεξαρτησία και την ακεραιότητα της χώρας. Σαν απάντηση στα αντιλαϊκά μέτρα της κυβέρνηση Μεταξά για την υποχρεωτική διαιτησία κλπ. Οι δύο Γενικές συνομοσπονδίες αποφάσισαν για τις 5 Αυγούστου του 1936 τη γενική πανελλαδική απεργία. Με το πρόσχημα ότι η απεργία αυτή αποβλέπει στην ανατροπή του κοινωνικού καθεστώτος, ο Μεταξάς το βράδυ της 4ης Αυγούστου εγκαθιδρύει τη φασιστική δικτατορία.»

Κλείνοντας δημοσιεύουμε την Απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής για τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης, η οποία δημοσιεύτηκε στον Ριζοσπάστη στις 17 Μαΐου και απαντά στις από «αριστερά» και δεξιά επιθέσεις που δέχτηκε (και δέχεται σήμερα πολύ πιο έντονα από τους αριστεριστές όλων των αποχρώσεων η πολιτική του ζαχαριαδικού ΚΚΕ) το επαναστατικό κόμμα της εργατικής τάξης που δεν διστάζει να κριτικάρει δημόσια τον Κ. Θέο για μια σειρά δικών του ευθυνών επί των διαπραγματεύσεων με την κυβέρνηση αλλά και με τη γενική συνομοσπονδία…

Κεντρικό ζητούμενο παραμένει σήμερα, καθώς δεν υπάρχει επαναστατικός φορέας, το χτίσιμο των όρων για την πολιτική και ιδεολογική συγκρότηση των προλετάριων στην λαϊκομετωπική γραμμή της ΚΔ που δίδαξε η μαρξιστικολενινιστική κοσμοθεωρία.

Κ.Β.

***

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

14 Μάη 1936

  1. Οι ομαδικές δολοφονίες των απεργών στη Θεσσαλονίκη από την κυβέρνηση του βασιλιά και της πλουτοκρατίας ένα μοναδικό δίδαγμα δίνουν σ’ όλον εργαζόμενο τον λαό της χώρας: οι εκμεταλλευτές-κηφήνες μια απάντηση έχουν για τους εργαζόμενους, τους μοναδικούς δημιουργούς κάθε πλούτου, όταν παλεύουν για να εξασφαλίσουν το ψωμί τους, τη ζωή των παιδιών τους: τις ομαδικές εκτελέσεις, τη φασιστική τρομοκρατία, τη λαϊκή εξόντωση.

Το πρωτόφαντο και ηρωικό ξεσήκωμα, η γενική απεργία και το κατέβασμα στους δρόμους, όλου του εργαζόμενου λαού της Θεσσαλονίκης ενάντια στις δολοφονίες της μοναρχικής πλουτοκρατικής κυβέρνησης και η συναδέλφωση λαού και στρατού, έδωσαν σ᾽ όλους τους εργαζόμενους, σ’ όλο τον ελληνικό λαό το μοναδικό παράδειγμα για το πως πρέπει να παλεύει για το ψωμί, τις ελευθερίες και την ειρήνη του, για το πως θα πρέπει να πολεμήσει μέχρι τη νίκη, το φασισμό, τους εμπρηστές του καινούριου ανθρωπομακελειού, τους κηφήνες και τα παράσιτα.

Το γιγάντιο κύμα των τοπικών γενικών απεργιών και συλλαλητηρίων, που αγκάλιασε όλη τη χώρα και η γενική πανελλαδική 24ωρη απεργία αλληλεγγύης προς το λαό της Θεσσαλονίκης και ενάντια στη μοναρχική πλουτοκρατική κυβέρνηση των δολοφόνων και τα φασιστικά δικτατορικά σχέδιά της, που αγκάλιασε 500 χιλιάδες εργατών, αγροτών, επαγγελματιών, προσφύγων, φοιτητών, δείχνουν ότι ο εργαζόμενος λαός, θέλει και μπορεί να παλέψει ενωμένος και με όλα τα μέσα που διαθέτει, για το ψωμί και τις ελευθερίες του, ενάντια στο φασισμό και τους εκμεταλλευτές.

Τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης και το παλλαϊκό ξεσήκωμα που ακολούθησε, αποτέλεσαν μια ανώτερη μορφή της επαναστατικής απελευθερωτικής πάλης του λαού και ανοίγουν καινούριους δρόμους στο απελευθερωτικό, λαοκρατικό δημοκρατικό κίνημα στην Ελλάδα. Ο εργαζόμενος λαός, ο μοναδικός κυρίαρχος και το πιο πολύτιμο εθνικό κεφαλαίο, με καινούρια ορμή και αποφασιστικότητα, επεμβαίνει στην πολιτική ζωή της χώρας για να δώσει τη δική του σφραγίδα στο παραπέρα ξετύλιγμά της.

  1. Μια χούφτα εκμεταλλευτές που καταληστεύουν τον λαό, αφανίζουν τον τόπο και ξεπουλάν την Ελλάδα στους ξένους ιμπεριαλιστές και φασίστες, μια χούφτα πλουτοκρατικά παράσιτα που δεν ξέρουν την Ελλάδα ,ντρέπονται να μιλάν τα ελληνικά και το μόνο ενδιαφέρον τους για τον τόπο μας είναι το ξέγδαρμα και η καταστροφή του, μαζί με τη μοναρχοπλουτοκρατική κυβέρνησή τους μεταβάλλουν την όμορφη και πλούσια χώρα μας στην πιο φριχτή κόλαση για τον λαό, που την οργώνει, την πλουταίνει, τη ζει. Στον λαό της Ελλάδας απαγορεύεται να ζει, να δουλεύει, να σκέφτεται, να ποθεί την ειρήνη, την καλοπέραση, τον πολιτισμό, ν’ αναπτύξει τις ανεξάντλητες ικανότητές του, να βγει απ’ την κατάπτωση, την αγραμματοσύνη, τον αφανισμό, που τον καταδικάζουν οι πλουτοκράτες εκμεταλλευτές. Κάθε απόπειρα που κάνει ο λαός να καλυτερέψει τη ζωή του, να βρει το δίκιο του, να σπάσει τις αλυσίδες του, πνίγεται στο αίμα. Η Θεσσαλονίκη μάς δίνει το πιο τελευταίο παράδειγμα. Η μοναρχία, η πλουτοκρατία και ο φασισμός πνίγουν στο αίμα το δίκαιο λαϊκό αγώνα. Θέλουν να μεταβάλουν όλη τη χώρα σε μια απέραντη Θεσσαλονίκη, γιομάτη δολοφονημένα κορμιά εργαζομένων.

ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΠΛΟΥΣΙΑ, ΔΥΝΑΤΗ, ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ – ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΗΣ

  1. Για τον εργαζόμενο λαό σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, ένας δρόμος, μια διέξοδος σωτηρίας μένει: ν’ ακολουθήσει σ’ όλη τη χώρα το παράδειγμα της πάλης των εργαζομένων της Θεσσαλονίκης, δηλαδή:

α) Να ενωθούν όλοι οι εργάτες σε μια ενιαία, δυνατή συνδικαλιστική πανελλαδική οργάνωση, έτσι όπως ενώθηκαν οι καπνεργάτες και πάλεψαν χάρη στην ενότητά τους με τόση συνοχή, ηρωισμό, αποφασιστικότητα και αποτελεσματικότητα.

β) Να δημιουργήσει η αγροτιά ενιαίο, δυνατό δημοκρατικό αντιπλουτοκρατικό κόμμα.

γ) Να ενωθεί ο λαός σ᾽ όλη τη χώρα, οι εργάτες, αγρότες, επαγγελματίες, πρόσφυγες, υπάλληλοι, όλα τα αντιφασιστικά και δημοκρατικά κόμματα και οργανώσεις, σ’ ένα ακατανίκητο παλλαϊκό μέτωπο με επιτροπές λαϊκής σωτηρίας κατά πόλη και χωριό.

δ) Να δεθούν γερά οι εργαζόμενοι με τα χακοφορεμένα παιδιά τους με το στρατό και τους αξιωματικούς, που νοιώθουν το λαό, σ᾽ ένα ενιαίο λαϊκό σύνολο, όπως έγινε στη Θεσσαλονίκη καί

ε) Να παλέψουν όλοι για πιο ανθρώπινες συνθήκες ζωής, ν’ αποκρούσουν τα καθημερινά μέτρα πείνας, εξόντωσης και φασισμού της μοναρχίας, της κυβέρνησης και της πλουτοκρατίας, να συντρίψουν τα δολοφονικά φασιστικά σχέδια των εκμεταλλευτών του τόπου και να καταχτήσουν μια λεύτερη δημοκρατική ζωή, ανάπτυξη και πάλη για την τελική απελευθέρωση.

Η Θεσσαλονίκη με το ηρωικό παράδειγμά της και η γενική παλλαϊκή απεργία της 13ης του Μάη, μάς έδειξαν ότι και η εργατιά μπορεί να παλέψει ενωμένη και το λαϊκό μέτωπο ν’ αγκαλιάσει την πλειοψηφία του εργαζόμενου λαού και με τον στρατό να δημιουργηθεί ένα ενιαίο λαϊκό σύνολο, ενάντια στα παράσιτα και την κυβέρνησή τους. Το παράδειγμα της Θεσσαλονίκης πρέπει να το μιμηθεί όλη η χώρα. Έτσι θα ξεκαθαρίσουμε αποφασιστικά τον δρόμο για τη νίκη. Έτσι στη θέση της μοναρχοπλουτοκρατικής Ελλάδας, που χαρίζει σφαίρες και θάνατο στους εργαζομένους που ζητούν ψωμί και λευτεριά, που διαιρεί, αφανίζει, καταστρέφει, ξεπουλά τη χώρα, που ανέχεται όλες τις φασιστικές προσβολές, όπως το ψήφισμα των φασιστών της Κέρκυρας για την προσάρτηση του μεγάλου όμορφου και πλούσιου αυτού νησιού στην Ιταλία, που προδίνει και πουλά την εθνική ανεξαρτησία στους μεγάλους ιμπεριαλιστές και φασίστες, στη θέση αυτής της Ελλάδας θα φτιάξουμε την πραγματικά ανεξάρτητη, λεύτερη, δημοκρατική, εργατοαγροτική Ελλάδα, όπου ο λεύτερος λαός, απαλλαγμένος από τα δεσμά του φασισμού και την κυριαρχία της πλουτοκρατίας, θα ορμήσει προς τα μπρος και θα φτιάσει την πατρίδα του δυνατή, πλούσια, ευτυχισμένη. Η πλουτοκρατία πάνω στην εξαθλίωση και τον αφανισμό του 90% του πληθυσμού σκάβει τον τάφο της Ελλάδας. Η Ελλάδα μόνον όταν ευτυχήσουν τα εργαζόμενα παιδιά της θα σταθεί κι αυτή σταθερά και γερά στα πόδια της.

Πλουτοκρατία και φασισμός την καταδικάζουν σε θάνατο.

Ο παλλαϊκός απελευθερωτικός αγώνας θα τη σώσει.

Ο ΛΑΟΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΤΗΝ ΠΑΛΗ ΤΟΥ ΓΙΑ ΨΩΜΙ, ΛΕΥΤΕΡΙΑ, ΕΙΡΗΝΗ, ΚΑΛΟΠΕΡΑΣΗ

  1. Στη Θεσσαλονίκη οι καπνεργάτες και οι άλλοι απεργοί πάλεψαν για το ψωμί τους και δέχτηκαν το θάνατο, όπως προηγούμενα στη Νάουσα, πάλι στη Θεσσαλονίκη, Αλιβέρι, Καλαμάτα, Ηράκλειο κλπ. Μα για το ψωμί τους και ενάντια στην πλουτοκρατική καταλήστεψη παλεύουν και όλοι οι εργαζόμενοι της χώρας. Οι απεργίες και οι άλλοι λαϊκοί αγώνες και κινητοποιήσεις αγκαλιάζουν φέτος την κάθε γωνιά του τόπου, γιατί η λαϊκή δυστυχία και καταλήστεψη ξεπερνά κάθε προηγούμενο.

Το κύμα των λαϊκών αγώνων ολοένα και φουντώνει. Στους χρεωμένους και καταστραμμένους αγρότες και επαγγελματίες, στους παλιούς πολεμιστές, στους σταφιδοπαραγωγούς, στους δημόσιους υπάλληλους, στους σκλάβους των ξένων ληστρικών εταιριών, σ᾽ όλη την εργατική τάξη, σ’ όλους τους φορολογούμενους που γονατίζουν από τα αβάσταχτα βάρη, σ’ όλα τα στρώματα του εργαζόμενου λαού, ξεσπούν και ωριμάζουν αγώνες για το ψωμί. Είναι το ξεσήκωμα και η πάλη της εργαζόμενης Ελλάδας για μια καλύτερη ζωή, για ειρήνη και πολιτισμό. Είναι το παλλαϊκό φούντωμα που ζητά να ξεκαθαρίσει προς όφελος του λαού τα προβλήματα και τα βάρη που η πλουτοκρατική καταλήστεψη φόρτωσε στην Ελλάδα εκατό τώρα χρόνια.

ΝΑ ΔΙΩΧΤΕΙ Ο ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΜΕΤΑΞΑΣ

  1. Στο λαϊκό αυτό ξεσήκωμα η μοναρχία, η πλουτοκρατία και η κυβέρνηση του δολοφόνου Μεταξά απαντούν κατά τον τρόπο που απάντησαν στη Θεσσαλονίκη. Άλλο τρόπο δεν ξέρουν ούτε και μπορούν να βρουν. Και για να μπορούν να εκτελούν πιο καλά το δολοφονικό τους έργο και για να πνίξουν το λαϊκό ξεσήκωμα που τόσο απειλητικά το αντιμετώπισαν στη Θεσσαλονίκη, προετοιμάζουν δραστήρια την εγκαθίδρυση του φασισμού. Ο δολοφόνος Μεταξάς, εκπρόσωπος των πιο τρομοκρατικών κύκλων, του βασιλιά και της φασιστικής στρατοκρατίας, επιταχύνει τις προσπάθειές του για να εγκαθιδρύσει στην Ελλάδα μοναρχοστρατιωτική φασιστική δικτατορία. Ο κίνδυνος αυτός είναι πολύ σοβαρός, πιο μεγάλος και άμεσα απειλητικός κρέμεται σαν θανάσιμος βραχνάς ενάντια στους εργαζομένους και ο εργαζόμενος λαός μόνον με ενωμένες τις δυνάμεις του και παλεύοντας έτσι όπως πάλεψε στη Θεσσαλονίκη και στη γενική 24ωρη απεργία, θα τον αντιμετωπίσει αποτελεσματικά.

Το κόμμα των φιλελευθέρων, παρά την υπογραφή του συμφώνου με το παλλαϊκό μέτωπο, που σήμερα αποτελεί τη μοναδική βάση και αρχή για το υπέρ του λαού ξεκαθάρισμα της εσωτερικής μας κατάστασης, στηρίζοντας και διατηρώντας το Μεταξά στην αρχή ευθύνεται για όλα τα εγκλήματα που αυτός διαπράττει.

Το λαϊκό, το δεύτερο μεγάλο πλουτοκρατικό κόμμα, πρωτοστατεί και συνεργάζεται δραστήρια στην καταλήστευση, στον αφανισμό και το φασιστικό αλυσόδεμα του ελληνικού λαού.

Το μοναδικό, άμεσο σήμερα συμφέρον του λαού, που εκδηλώθηκε και σ’ όλους τους τελευταίους λαϊκούς αγώνες, στο παλλαϊκό ξεσήκωμα της Θεσσαλονίκης και στη γενική απεργία, είναι:

α) Να διωχτεί η κυβέρνηση του δολοφόνου Μεταξά.

β) Να σχηματιστεί κυβέρνηση εφαρμογής του παλλαϊκού συμφώνου. γ) Να εφαρμοστεί άμεσα το σύμφωνο, σαν πρώτη αρχή ικανοποίησης των πιο άμεσων λαϊκών διεκδικήσεων,

Η Κεντρική επιτροπή αποφασίζει:

Όλη η πολιτική δράση του ΚΚΕ να συγκεντρωθεί σήμερα κατά πρώτο λόγο στην παλλαϊκή κινητοποίηση για την πραγματοποίηση των πιο πάνω καθηκόντων. Εφόσον το κόμμα των φιλελευθέρων θα συνεχίσει να στηρίζει το εγκληματικό έργο του Μεταξά και να μην προχωρεί σταθερά στην πραγματοποίηση του συμφώνου, το ΚΚΕ θα το καταγγείλει και πάλι στο λαό, θα καταγγείλει την προδοσία, από τη δημοκρατική πλειοψηφία της Βουλής, της λαϊκής εντολής και θ᾽ αγωνιστεί για τη διάλυση της Βουλής και τη διενέργεια καινούριων εκλογών για συνταχτική συνέλευση.

ΤΑ ΠΙΟ ΑΜΕΣΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ

  1. Η Κεντρική Επιτροπή διαπιστώνει ότι ολόκληρο το κόμμα περισσότερο από κάθε άλλη φορά πρέπει σήμερα να επιμείνει:

α) στο ολόπλευρο δυνάμωμα και τη συνένωση σε γερά ενιαία χτυπήματα κατά της επίθεσης της πλουτοκρατίας και του φασισμού των μερικών λαϊκών αγώνων.

β) Στην αποκατάσταση της εργατικής συνδικαλιστικής ενότητας και στη χρησιμοποίηση για το σκοπό αυτό και των προσθέτων ευνοϊκών συνθηκών, που δημιούργησε η στενή συνεργασία των δύο Γενικών συνομοσπονδιών, απ’ αφορμή τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης και στη γενική απεργία.

γ) Στην αποφασιστική επίσπευση της δουλειάς για τη δημιουργία του ενιαίου αγροτικού κόμματος.

δ) Στο εξάπλωμα του παλλαϊκού μετώπου, κατά το παράδειγμα της Θεσσαλονίκης στις μέρες των γεγονότων και στη δημιουργία επιτροπών λαϊκής σωτηρίας κατά επιχείρηση, συνοικία, χωριό και πόλη, για την εφαρμογή του συμφώνου, για τα άμεσα ζητήματα των εργαζομένων και την πάλη ενάντια στο φασισμό και για τη διατήρηση της ειρήνης. Το ΚΚΕ πρέπει να συνεχίσει ακούραστα τη δουλειά του και από τα πάνω, στις διοικήσεις των αγροτικών, δημοκρατικών και σοσιαλιστικών κομμάτων για την ενιαία συνεργασία στην αντιφασιστική πάλη, στην πάλη για τα συμφέροντα και την ειρήνη του λαού.

ε) Στην ολόπλευρη ανάπτυξη της δουλειάς για τη σύσφιξη των δεσμών λαού και στρατού κατά το παράδειγμα της Θεσσαλονίκης, όπου ο Μεταξάς για να κάνει το φασιστικό έργο του αναγκάσθηκε να μεταφέρει στρατό από άλλα μέρη, γιατί δεν είχε εμπιστοσύνη στους φαντάρους και αξιωματικούς των συνταγμάτων της Θεσσαλονίκης.

ΤΟ ΚΚΕ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΚΑΙ ΚΑΘΟΔΗΓΗΤΗΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

  1. Η Κεντρική επιτροπή του ΚΚΕ διαπιστώνει:

α) Ότι ολόκληρο το κόμμα μας και κατά πρώτο λόγο η οργάνωση της Θεσσαλονίκης στάθηκαν αποφασιστικά στο πλευρό του λαού, οργανωτές και καθοδηγητές των αγώνων του. Από τους τελευταίους λαϊκούς αγώνες το ΚΚΕ βγαίνει με το μέτωπο ψηλά και με ακόμα πιο βαθιούς και στενούς τους δεσμούς του με τα πιο πλατιά στρώματα του εργαζόμενου λαού. Ακόμα πιο πολύ το ΚΚΕ ανδρώνεται στο μοναδικό κόμμα των εργατών και όλων των εργαζομένων της χώρας, που τους οδηγά προς την κατάχτηση μιας καλύτερης και λεύτερης ζωής.

β) Ότι η πολιτική γραμμή και η πρακτική δουλειά του Πολιτικού γραφείου στους τελευταίους αγώνες ήτανε σωστή.

γ) Ότι η κομμουνιστική οργάνωση Θεσσαλονίκης σωστά αντιμετώπισε τα γεγονότα και πάλεψε ηρωικά με πρωτοβουλία και αυτοθυσία επικεφαλής του λαού.

δ) Ότι η φράξια της Ενωτικής γενικής συνομοσπονδίας και προσωπικά ο κ. Θέος στην άμεση διαχείριση τόσο των διαπραγματεύσεων με την κυβέρνηση όσο και των συνεννοήσεων με τη Γενική συνομοσπονδία πήρε προσωπικά πρωτοβουλίες που έβλαψαν τα ζητήματα που διαχειρίστηκε. Συγκεκριμένα, χωρίς την έγκριση των οργανισμών που εκπροσωπούσε, χωρίς την εξασφάλιση των απαραίτητων προϋποθέσεων και εγγυήσεων για την κατοχύρωση των καπνεργατικών συμφερόντων όλου του εργαζόμενου λαού, υπόγραψε τη λύση της καπνεργατικής απεργίας. Ολόκληρο το ΚΚΕ πρέπει βγάλει τα αναγκαία συμπεράσματα από την τέτοια διαχείριση εργατικών υποθέσεων.

ε) Το επαναστατικό ξεσήκωμα των εργαζομένων της Θεσσαλονίκης πλούτισε την επαναστατική πείρα με καινούρια πολύτιμα διδάγματα που ολόκληρο το κόμμα θα πρέπει προσεχτικά να μελετήσει κι από τη θετική κι από την αρνητική πλευρά τους, για να πάρει καινούρια όπλα για τους καινούριους αγώνες.

ΠΡΟΣ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟΥΣ ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ

  1. Η κατάσταση στην Ελλάδα χειροτερεύει. Ο εχθρός δένει τη χώρα και το λαό στην πείνα, το φασισμό και τον πόλεμο. Ο κίνδυνος εγκαθίδρυσης φασιστικής δικτατορίας είναι άμεσος γιατί ο Μεταξάς, εντολοδόχος της μοναρχίας και της πλουτοκρατίας και επικεφαλής της φασιστικής στρατοκρατίας, προετοιμάζεται πυρετώδικα και με όλα τα μέσα, κάθε μέρα δυναμώνει την τρομοκρατία και προχωρεί σταθερά και μελετημένα στην επιβολή της μοναρχοφασιστικής δικτατορίας του.

Η πλουτοκρατική καταλήστεψη και η φασιστική τρομοκρατία τρέφουν και φουντώνουν πιο μεγάλους ακόμα λαϊκούς αγώνες. Παράλληλα ο εχθρός παίρνει σοβαρά ενάντια στο ΚΚΕ μέτρα, οργανώνει ενάντιά του ατελείωτη σειρά από δολοπλοκίες και συκοφαντίες, εξοπλίζει δολοφονικά χέρια ενάντια στα στελέχη του, προσπαθεί να το θέσει εκτός μάχης.

Με άγρυπνη την επαναστατική επαγρύπνηση, πιο μαζικό, ενιαίο και δυνατό παρά ποτέ, το ΚΚΕ θα σταθεί πάντα στο πλευρό του λαού και θα κάνει ακέραιο το καθήκον του απέναντί του. Απ’ εδώ και πέρα, το ηρωικό παράδειγμα πάλης του λαού Θεσσαλονίκης με τα πλούσια διδάγματα, δείχνει το δρόμο στον εργαζόμενο λαό όλης της χώρας για τους ακόμα πιο μεγάλους αγώνες, που ωριμάζουν γοργά.

Ο λαός θέλει να ζήσει. Και για την επιβολή της θέλησης αυτής ενάντια στη μοναρχοπλουτοκρατική παρασιτική και φασιστική ολιγαρχία, όλα τα μέσα, που εκφράζουν το συμφέρον του λαού, είναι νόμιμα και δίκαια*.

*Δημοσιεύτηκε στο «Ριζοσπάστη» της 17 του Μάη 1936 και στα «Πέντε χρόνια αγώνων», σ. 411-416.