Ο Άβι Μπλουθ, επικεφαλής της Κεντρικής Διοίκησης του ισραηλινού στρατού, παραδέχτηκε σε μια κλειστή στρατιωτική συνάντηση ότι οι ισραηλινές δυνάμεις «σκοτώνουν με τρόπο που δεν έχουμε σκοτώσει από το 1967».

Ο Μπλουθ αναγνώρισε επίσης ότι ο στρατός εφαρμόζει διαφορετικούς κανόνες σε Εβραίους και Παλαιστίνιους που πετούν πέτρες, επικαλούμενος εγχώριες επιπτώσεις για τη χρήση θανατηφόρας βίας εναντίον Ισραηλινών.

«Το γεγονός ότι οι στρατιώτες πυροβολούν Εβραίους έχει δύσκολες κοινωνικές επιπτώσεις», είπε, παραδεχόμενος αργότερα: «Ναι, υπάρχει μια κάποια διάκριση». «Δεν είμαι σίγουρος ότι χρειάζεται να φτάσουμε σε αυτό το σημείο, ούτε υπάρχει ανάγκη να φτάσουμε σε πραγματικά πυρά», είπε. «Προτιμούμε να επιλύσουμε αυτό το ζήτημα με άλλα μέσα».

«Αν αρχίσουμε τώρα να πυροβολούμε κάθε Ισραηλινό που πετάει πέτρες σε μια διασταύρωση, δεν είμαι σίγουρος ότι αυτό θα είναι ωφέλιμο. Στην πραγματικότητα, νομίζω ότι θα οδηγήσει στο ακριβώς αντίθετο», πρόσθεσε. 

Επιπλέον, καυχήθηκε για τη χαλάρωση των κανόνων εμπλοκής εναντίον των Παλαιστινίων, ιδίως εκείνων που πλησιάζουν ή διασχίζουν το τείχος διαχωρισμού.

«Σήμερα, στις ενδιάμεσες ζώνες, επιτρέπεται η διεξαγωγή της διαδικασίας σύλληψης υπόπτου, συμπεριλαμβανομένων των πυροβολισμών στο γόνατο και κάτω, προκειμένου να γίνει αντιληπτή η ύπαρξη του φραγμού», είπε.

Αναφερόμενος στον μεγάλο αριθμό Παλαιστινίων που πυροβολήθηκαν στα πόδια, ο Μπλουθ πρόσθεσε σαρκαστικά: «Σήμερα υπάρχουν πολλά κουτσά “μνημεία” σε παλαιστινιακά χωριά – άνθρωποι που προσπάθησαν να διεισδύσουν και τραυματίστηκαν. Υπάρχει ένα τίμημα που πρέπει να πληρωθεί».

«Αυτό που με διακρίνει είναι ότι έχω συνεχώς να κάνω με (τους Παλαιστίνιους) και μετατρέπω συνεχώς χωριά σε αρένες αντιπαράθεσης», είπε.

«Σκοτώσαμε 1.500 τρομοκράτες σε τρία χρόνια. Γιατί λοιπόν δεν υπάρχει εξέγερση; Γιατί δεν βγαίνουν στους δρόμους; Γιατί το παλαιστινιακό κοινό είναι αδιάφορο; Γιατί δεν υπάρχουν ταραχές;» είπε. «Επειδή το 96% των 1.500 νεκρών εμπλέκονταν σε τρομοκρατικές ενέργειες και μόνο το 4% δεν ήταν».

Ο Μπλουθ υποστήριξε περαιτέρω: «Από τους 1.500, το 70% έφερε πυροβόλα όπλα. Επίσης, οι Άραβες καταλαβαίνουν ότι αν κάποιος ξεσηκωθεί για να σε σκοτώσει, πρέπει πρώτα εσύ να δράσεις για να τον σκοτώσεις – αυτός είναι κανόνας στη Μέση Ανατολή. Επομένως, σκοτώνουμε όπως δεν έχουμε σκοτώσει από το 1967».

Σχετικά με τους Παλαιστίνιους που κατηγορούνται από το Ισραήλ ότι πετάνε πέτρες, είπε: «Αυτή είναι τρομοκρατία… και το 2025 σκοτώσαμε 42 ανθρώπους που πετούσαν πέτρες στους δρόμους».

Τα λόγια του ένστολου σιωναζιστή αποτυπώνουν την ωμή πραγματικότητα που βιώνουν οι Παλαιστίνιοι στη Δυτική Όχθη, με τις καθημερινές επιθέσεις εποίκων και στρατού, οι οποίοι επιτίθενται όχι μόνο σε ενήλικες, αλλά και σε μικρά παιδιά στα σχολεία. Στις 21 Απριλίου, δολοφόνησαν τον 14χρονο Άους αλ-Νασάμ στο σχολείο του, στο χωριό Μουγκάιγιρ, ένα χωριό περίπου 3.000 κατοίκων που βρίσκεται στους κυματιστούς λόφους βορειοανατολικά της Ραμάλα, το οποίο έχει γίνει στόχος επιθέσεων εδώ και πολλά χρόνια. Ο πατέρας του Άους, Χαμντί αλ-Νάασαν, δολοφονήθηκε τον Ιανουάριο του 2019, πυροβολημένος στην πλάτη από έναν έποικο καθώς προσπαθούσε να σώσει έναν τραυματισμένο γείτονα.

Όπως αναφέρουν οι μαρτυρίες, δύο έποικοι και τέσσερις στρατιώτες εντοπίστηκαν να περπατούν προς το σχολείο λίγο μετά το μεσημέρι στις 21 Απριλίου. Τότε οι δάσκαλοι συγκέντρωσαν τους μαθητές στον χώρο, έκλεισαν την κεντρική πύλη και έστειλαν μήνυμα στους γονείς και τους γείτονες: ένοπλοι Ισραηλινοί βρίσκονταν κοντά στο σχολείο και έπρεπε να έρθουν να παραλάβουν τα παιδιά τους.

Ο Waheed Abu Naim προσπάθησε να μιλήσει με τους Ισραηλινούς, ρωτώντας τους στα αγγλικά και τα αραβικά γιατί είχαν έρθει. Μόνο ένας απάντησε, λέγοντας «γυρίστε πίσω» στα αραβικά και σηκώνοντας το όπλο του. Το μήνυμα ήταν σαφές. Ο ένοπλος ανέβηκε στην πλαγιά του λόφου σε μια θέση με ανεμπόδιστη ορατότητα προς τη δυτική πλευρά του σχολείου. Μια χούφτα μαθητές ήταν ακόμα στον δρόμο και ο Αμπού Ναΐμ προσπάθησε να τους διατάξει να φύγουν με ασφάλεια καθώς ο έφεδρος έστρεψε το όπλο του προς τα αγόρια. «Τους φώναζα “μπείτε μέσα, θα σας σκοτώσει”». Λίγο αργότερα ακούστηκαν πυροβολισμοί και ο Άους σωριάστηκε στο έδαφος.

Καθηγητές και συμμαθητές τον μετέφεραν στη γωνία για να του παράσχουν τις πρώτες βοήθειες και να τον μεταφέρουν σε μια κλινική, αλλά πέθανε πριν φτάσει στους γιατρούς.

Λίγες ώρες μετά τη δολοφονία του Άους έξω από το σχολείο του, έποικοι επιτέθηκαν και κατεδάφισαν ένα σχολείο για παλαιστίνια παιδιά σε ένα χωριό 25 μίλια βόρεια.

Στη Χαμάματ αλ-Μαλέχ, οι έποικοι χρησιμοποίησαν μπουλντόζες για να ισοπεδώσουν τέσσερις αίθουσες διδασκαλίας, σχολικές τουαλέτες και τις δύο παιδικές χαρές, μετατρέποντάς τες σε ένα σωρό από μέταλλα και τσαλακωμένο πλαστικό, διάσπαρτα με κατεστραμμένα βιβλία.

Στους νότιους λόφους της Χεβρώνας, στις 13 Απριλίου Ισραηλινοί έποικοι τοποθέτησαν συρματόπλεγμα στο δρόμο προς το σχολείο όπου φοιτούν Παλαιστίνιοι μαθητές από το χωριό Ουμ αλ-Χάιρ, εμποδίζοντας έκτοτε τους μαθητές να διασχίσουν.

Αυτά είναι μόνο ένα ελάχιστο δείγμα από τα περιστατικά βίας και τρομοκρατίας σε όλη την κατεχόμενη Παλαιστίνη. Με την πολύμορφη αντίστασή του και την επιμονή του να παραμείνει στην πατρίδα του, ο παλαιστινιακός λαός παραμένει με νύχια και με δόντια παλεύοντας απέναντι σ’ έναν πάνοπλο, εγκληματικό εχθρό. Χωρίς βοήθεια καμιά.

ΥΓ. Στις 3 Μαΐου, σιωναζιστές στρατιώτες κατά τη διάρκεια εισβολής στη Νάμπλους πυροβόλησαν εν ψυχρώ στο κεφάλι τον Ναΐφ Σαμάρο. Είχε μόλις πάει στο νοσοκομείο με τη σύζυγό του, η οποία έφερε στον κόσμο το πρώτο τους παιδί. Βγήκε έξω να αγοράσει πράγματα που χρειάζονταν, επέστρεψε όμως στο ίδιο νοσοκομείο νεκρός σε φορείο. Ας αναρωτηθούν οι διάφοροι αγανακτισμένοι «μα γιατί δεν τα βρίσκουν πια ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι».

(με πληροφορίες από New Arab, Guardian, Haaretz)