Δεν άκουσαν την έκρηξη, δεν είδαν τα πέντε φέρετρα εργατριών, δεν έμαθαν ότι αν δεν πήγαιναν για την πρωτοχρονιάτικη πίτα από 13, που ήταν στη βάρδια, θα ήταν 30 οι μελλοθάνατοι. Δεν έμαθαν τι αποφάνθηκε η έκθεση της πυροσβεστικής που, παρά τα κενά της, μιλάει για διαρροή προπανίου, δεν άκουσαν δηλώσεις εργατριών πως συνεχώς τόνιζαν ότι μυρίζει αέριο, δεν έμαθαν για την κατάθεση των υδραυλικών και ότι δέχτηκαν από τον ίδιο τον βιομήχανο υποδείξεις για το δολοφονικό πατεντάρισμα των σωληνώσεων, δεν άκουσαν για το ανύπαρκτο σύστημα ασφαλείας στο ναρκοπέδιο που ο καπιταλιστής έβαζε να δουλεύουν οι εργάτριες και οι εργάτες. Δεν γνώριζαν ότι το σωματείο «έτρωγε πόρτα» όταν ζητούσε να εφαρμόζονται οι ήδη κουτσουρεμένες διατάξεις της εργατικής νομοθεσίας…
Όχι, οι θλιβερές υπάρξεις που βρέθηκαν πίσω από ένα κατάπτυστο πανό, στη συγκέντρωση της ντροπής έξω από τα δικαστήρια υπέρ του καπιταλιστή μπισκοτοβιομήχανου που εγκλημάτησε για να ρουφήξει την υπεραξία των εργατριών δεν έμαθαν τίποτε από όλα αυτά.
Αυτές οι θλιβερές υπάρξεις, η ντροπή του εργαζόμενου λαού μας, ξεφτιλίζοντας κάθε έννοια αλληλεγγύης, ανθρωπιάς, πένθους, δεν άκουσαν και δεν έμαθαν τίποτε… Σύρθηκαν να δηλώσουν την συμπαράσταση στον καπιταλιστή ενώ η εργατική τάξη των Τρικάλων και όλης της χώρας πενθεί και οργίζεται με ένα καπιταλιστικό έγκλημα που στοίχισε τη ζωή σε πέντε εργάτριες.
Τι μπορεί να πει κανείς για αυτές τις θλιβερές υπάρξεις, ποιος εργάτης, ποια εργάτρια με αξιοπρέπεια μπορεί να μπει στη θέση τους και να καταλάβει το κουτό μυαλό τους, την τενεκεδένια συνείδησή τους, τα ανόητα ψελλίσματά τους…
Μόνο ντροπή και περιφρόνηση για την κυνικότητα και την αθλιότητα των κοινωνών της βαρβαρότητας, των δούλων με συνείδηση δούλου.
Η εργατική τάξη έχει ιστορία, έχει χυθεί αίμα για να μπορεί να στέκεται με αξιοπρέπεια, έχει κερδίσει τον σεβασμό με αγώνες, κανένα φρόκαλο δεν μπορεί να αμαυρώνει τους νεκρούς της εργατικής τάξης που έπεσαν στο μεροκάματο.
Όχι άλλο αίμα εργατριών
Kάτω η βαρβαρότητα του Κεφαλαίου