Μαζικές διαδηλώσεις και συγκρούσεις ξέσπασαν την πρώτη μέρα έναρξης των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 2026 στο Μιλάνο της Ιταλίας. Μεγάλη διαδήλωση έλαβε χώρα κοντά στο στάδιο Σαν Σίρο, όπου θα πραγματοποιούνταν η τελετή έναρξης. Περίπου 10.000 κόσμος κατέβηκε στον δρόμο και συγκρούστηκε με μεγάλη ένταση με την αστυνομία με πέτρες, φωτοβολίδες, πυροτεχνήματα κλπ. Οι διαδηλωτές έδειξαν την αντίθεσή τους στα μεγάλα δημόσια κόστη και τις κοινωνικές συνέπειες από τη διοργάνωση των αγώνων, όπως η αύξηση του κόστους διαβίωσης και οι εξώσεις από κατοικίες. Η διοργάνωση των αγώνων απορρόφησε μεγάλο μέρος του κρατικού προϋπολογισμού ενώ την ίδια στιγμή υπάρχουν σοβαρές ανάγκες σε τομείς όπως η υγεία, η παιδεία και η κοινωνική πρόνοια. Ιδιαίτερη ένταση προκάλεσαν και οι διαμαρτυρίες για τα έργα στις ορεινές περιοχές του Πεδεμοντίου, όπου περιβαλλοντικές οργανώσεις κατήγγειλαν καταστροφή φυσικών τοπίων και αλλοίωση ευαίσθητων οικοσυστημάτων για χάρη των έργων υποδομών των αγώνων.

Φυσικά, κομβικής σημασίας ήταν και οι αναφορές στην Παλαιστίνη και την συνεχιζόμενη εδώ και δύο χρόνια γενοκτονία. Αυτό αποτυπώθηκε στα πανό και τα συνθήματα των διαδηλωτών, που ζητούσαν τον αποκλεισμό των γενοκτόνων από τους αγώνες, ενώ μέσα στο στάδιο στην τελετή έναρξης των αγώνων, την ώρα που περνούσε η αποστολή του σιωναζιστικού κράτους, οι θεατές ξέσπασαν σε αποδοκιμασίες και γιουχαΐσματα. Επίσης, οι διαδηλωτές κατήγγειλαν τους πράκτορες του ICE (Υπηρεσία Μετανάστευσης και Τελωνείων), της διαβόητης υπηρεσίας κεφαλοκυνηγών των ΗΠΑ, που βρίσκονται στην πόλη στο πλαίσιο της «προστασίας» διπλωματικών αποστολών.

Η αστική τάξη της Ιταλίας, μέσα από το πρόσχημα ανάληψης μιας μεγάλης αθλητικής διοργάνωσης, προχωράει σε μια σειρά από έργα που καλλωπίζουν την εικόνα της πόλης φαινομενικά, χωρίς όμως να προσφέρουν κάποια ουσιαστική αναβάθμιση στη ζωή των κατοίκων της. Αντίθετα, οι όροι ζωής χειροτερεύουν. Κάτι αντίστοιχο έχουμε δει στο παρελθόν και σε άλλες χώρες όπως στη Βραζιλία, με τη διοργάνωση του Μουντιάλ το 2014 και των Ολυμπιακών αγώνων 2018 και τις μεγάλες διαδηλώσεις που γινόντουσαν ενάντια τους. Καινούργια και λουσάτα γήπεδα για αυτούς που μπορούσαν να αντέξουν τα ακριβά κόστη των εισιτηρίων, ενώ η μεγάλη πλειοψηφία του λαού αποκλειόταν και ασφυκτιούσε μέσα στις υποβαθμισμένες βραζιλιάνικες φαβέλες. Και φυσικά και στην Ελλάδα, που το κόστος της διεξαγωγής των αγώνων του 2004 συνέβαλαν σημαντικά στην πτώχευση της χώρας έξι χρόνια αργότερα, στην επιβολή της μνημονιακής εποπτείας από τους ιμπεριαλιστές, στην οικονομική και υλική αφαίμαξη της χώρας και στην επίθεση που διεξήχθη (και διεξάγεται ακόμα) ενάντια στους μισθούς και στα εργασιακά δικαιώματα της εργατικής τάξης.

Μέσα σ’ όλα, οι Ιταλοί σύντροφοι δεν σταματάνε να μιλάνε για την Παλαιστίνη και να καταγγέλλουν στον δρόμο τις πολιτικές της κυβέρνησής τους, που είναι φίλα προσκείμενη στο σιωνιστικό μόρφωμα, μην αφήνοντας να ξεχαστούν τα εγκλήματα των σιωναζιστών.