Η 8 Μάρτη 2026 μάς βρίσκει μετά την επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν και με τα σύννεφα του πολέμου να πυκνώνουν όλο και περισσότερο πάνω από τα κεφάλια μας. Μέσα σε όλο το κύμα προπαγάνδας με το οποίο ερχόμαστε καθημερινά αντιμέτωπες όσον αφορά τον πόλεμο κατά του Ιράν δε λείπουν οι «φωνές υπεράσπισης των γυναικείων δικαιωμάτων» από την πλευρά του δυτικού κόσμου. Άλλωστε η υπεράσπιση των γυναικείων δικαιωμάτων στον δυτικό κόσμο είναι ένα θέμα συζήτησης πολύ «in», το οποίο φανερώνει και τον προοδευτισμό της «πολιτισμένης Δύσης» έναντι της «απολίτιστης Ανατολής». Φυσικά ούτε λόγος για τα χτυπήματα της πολιτισμένης Δύσης σε δημοτικό σχολείο θηλέων με πάνω από 150 νεκρές μαθήτριες και στην πόλη Λαμέρντ με 20 νεκρές αθλήτριες volley.
Τελικά ποια είναι τα έργα της πολιτισμένης δύσης και ειδικά στη χώρα μας που τοποθετούνται ανάλογα; Τη χρονιά που πέρασε οι καταγεγραμμένες γυναικοκτονίες στη χώρα ήταν 19- με την καταγραφή να συμβαίνει καθαρά δημοσιογραφικά, αφού ο όρος δεν αναγνωρίζεται, επομένως δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τα επίσημα δεδομένα. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία η αστυνομία το 2025 χειριζόταν καθημερινά 60 κατά μέσο όρο περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας, πάνω δηλαδή από 20.000 συνολικά μέσα στη χρονιά, και πραγματοποιούσε 45 περίπου συλλήψεις. Σε σχέση με το 2024 παρουσιάζεται αύξηση 4% των περιστατικών. Και αν αυτές είναι οι επίσημες καταγραφές εύκολα αντιλαμβάνεται κάποιος τι γίνεται πίσω από τις κλειστές πόρτες. Σε αυτή τη συνθήκη έρχεται να προστεθεί η ανεπάρκεια του κράτους. Όπως έχει καταγγείλει το Πανελλήνιο Σωματείο Εργαζομένων Δικτύου Δομών της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων υπάρχει πρόβλημα χρηματοδότησης των Δομών, το οποίο μάλιστα θέτει σε κίνδυνο τις ίδιες τις δομές.
Οι γυναίκες στην Ελλάδα ερχόμενες αντιμέτωπες με τη βία του κακοποιητή τους ταυτόχρονα έχουν να αντιμετωπίσουν ένα νομικό πλαίσιο το οποίο δεν αναγνωρίζει τις σεξιστικές/πατριαρχικές αντιλήψεις της πράξης έστω σε ένα αστικοδημοκρατικό επίπεδο, με ένα κράτος που δεν μπορεί να τις προστατέψει όσο και αν θέλει να υπερηφανεύεται για το panic button -το οποίο μπορεί να σώσει τη γυναίκα εκείνη τη στιγμή και να την ξαναστείλει σπίτι λόγω της έλλειψης δομών-, με τις αντιλήψεις της ελληνικής κοινωνίας που θέλουν τη γυναίκα να υπομένει και να μη μιλά απέναντι στην κακοποίηση. Και σε όλα αυτά έρχεται να προστεθεί και η οικονομική σύνδεση της γυναίκας με τον κακοποιητή (σύμφωνα με τα ευρωπαϊκά στοιχεία το 70% των γυναικών που είναι θύματα ενδοοικογενειακής βίας δηλώνουν ως κύριο εμπόδιο διαφυγής την οικονομική εξάρτηση), η οποία ακόμη και αν δουλεύει γνωρίζοντας τα έξοδα με τα οποία θα έρθει αντιμέτωπη και τη μηδέν στήριξη στο βήμα απομάκρυνσής της συνειδητοποιεί απευθείας το αδιέξοδο στο οποίο έχει βρεθεί.
Τα παραπάνω αφορούν τις εξουσιαστικές συμπεριφορές, τα εγκλήματα ιδιοκτησίας και τα όποια προσκόμματα θα αντιμετωπίσει όποια αποφασίσει να υψώσει το ανάστημά της απέναντι στο κτήνος που τη θέλει υποχείριό του και να διεκδικήσει τη ζωή της. Όμως, η γυναίκα έρχεται αντιμέτωπη με την ανισοτιμία σε κάθε έκφανση της καθημερινότητάς της. Από τον χώρο δουλειάς μέχρι τον δρόμο που θα περπατήσει. Για άλλη μια χρονιά, όπως και σε πολλές χώρες του δυτικού κόσμου, έτσι και στη χώρα μας επανήλθε στη συζήτηση το ζήτημα της άμβλωσης αυτή τη φορά μέσω της Μαρίας Καρυστιανού. Για άλλη μια φορά το κατοχυρωμένο δικαίωμα της γυναίκας σε ασφαλή διακοπή της κύησης μπαίνει σε συζήτηση φανερώνοντας πως το κορμί της και η ζωή της δεν της ανήκει και συνέχεια βρίσκεται υπό απειλή. Το δικαίωμα στην άμβλωση είναι προστασία της γυναίκας. Η άμβλωση δεν σταματά με την κατάργηση του δικαιώματος σε αυτή. Αντίθετα, με την κατάργηση της πρόσβασης σε ασφαλή τερματισμό μιας κύησης ξεκινούν μέθοδοι τερματισμού αυτής με πάρα πολλούς και επικίνδυνους τρόπους που διακινδυνεύουν την υγεία και τη ζωή της κάθε γυναίκας.
Και μέσα σε όλα τα παραπάνω δεν λείπει, ως η πιο βάρβαρη πλευρά της καπιταλιστικής οικονομίας, το trafficking.
Η Δύση και η Ανατολή μπορεί να φοράνε διαφορετικές αλυσίδες στις γυναίκες. Η Δύση παρουσιάζει τις δικές της πιο πολιτισμένες, αποκρύπτοντας από την κουβέντα φυσικά και όλους τους αγώνες και το αίμα που έχει χυθεί για την κατάκτηση των όποιων κερδισμένων δικαιωμάτων. Παρουσιάζει αυτά ως μεταφυσικά κατοχυρωμένα από τους καλούς και πολιτισμένους Δυτικούς ή έστω γενικά και αόριστα στο πλαίσιο αγώνων, αφαιρώντας τον κομβικό ρόλο των γυναικείων κινημάτων, και δη των κομμουνιστικών, στην κατάκτησή τους.
Όλες οι παραπάνω καταστάσεις με τις οποίες έρχεται αντιμέτωπη η γυναίκα στην καθημερινότητα της, και την καθιστούν κατώτερη μέσα στην κοινωνία και αντικείμενο εκμετάλλευσης πάσης φύσεως, έχουν έναν κοινό παρανομαστή˙ το σύστημα που τις γεννά, τον καπιταλισμό. Δεν μπορούμε να μιλάμε για πραγματική χειραφέτηση της γυναίκας, για πραγματική απελευθέρωση από όλα τα δεσμά που τη σφίγγουν συνεχώς στην καθημερινότητά της, αν δε μιλήσουμε για ολοκληρωτική συντριβή αυτού του σάπιου συστήματος που γεννά ανισότητες και τρέφεται από αυτές.
Η πραγματική ελευθερία της γυναίκας δεν βρίσκεται στον δικαιωματισμό ούτε σε μια «αυτοδιάθεση» του κορμιού που την καθιστά περισσότερο δέσμια σε αυτό. Το θέμα δεν είναι να εγκλωβιστούμε στο φύλο μας αλλά να συνειδητοποιήσουμε τη θέση του στο σύστημα εκμετάλλευσης και την κοινωνική πραγματικότητα που ζούμε και να παλέψουμε για την ουσιαστική απελευθέρωσή του. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο μέσω ενός φεμινιστικού κινήματος μαχητικού και ταξικά προσανατολισμένου.
Δεν γίνεται σήμερα, 8 Μάρτη του 2026, να μην αποτίσουμε φόρο τιμής στην Αγάπη, την Αναστασία, την Έλενα, τη Βούλα, τη Βασιλική. Τις 5 εργαζόμενες που στην καθημερινή μάχη του μεροκάματου βρέθηκαν σε μια παγίδα θανάτου που έχτισε το αφεντικό τους και λειτουργούσε σαν ωρολογιακή βόμβα, για την οποία αδιαφορούσε πότε θα σκάσει αρκεί να γεμίζει η τσέπη του. Αλλά και σε όλες όσες έχασαν τη ζωή τους στα κάτεργα της μισθωτής εκμετάλλευσης.